Tibetan
བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཆོས་དེའི་ངོ་བོ་ཚད་མས་མ་དམིགས་ན་ཆོས་དེ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དེ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཆོས་དེ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་ཙམ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། མེད་ངེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཤེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་ཙམ་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་གྱི། མེད་ངེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཐ་མལ་པ་ལ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བའི་དོན་དེ་རྣམས་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྒྲུབ་པ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ཆོས་ཅན། ཐ་མལ་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བའི་དོན་རྣམས་བརྗོད་བྱར་མེད་དེ། དེ་ཡོད་ན་སྐབས་སུ་མ་བབས་པ་དང་འབྲེལ་མེད་སྟོན་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དོན་དེ་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་དོན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། བསྐལ་དོན་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་དེ་རང་ཕྱོགས་སུ་གྲུབ་པའི་གཞིར་བསྐལ་དོན་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མི་འཇུག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མར་ཏེ་རྟགས་སུ་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཆོས་དེའི་ངོ་བོ་ཚད་མས་མ་དམིགས་ན་ཆོས་དེ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དེ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཆོས་དེ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་ཙམ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། མེད་ངེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཤེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་ཙམ་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་གྱི། མེད་ངེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཐ་མལ་པ་ལ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བའི་དོན་དེ་རྣམས་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྒྲུབ་པ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ཆོས་ཅན། ཐ་མལ་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བའི་དོན་རྣམས་བརྗོད་བྱར་མེད་དེ། དེ་ཡོད་ན་སྐབས་སུ་མ་བབས་པ་དང་འབྲེལ་མེད་སྟོན་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དོན་དེ་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང
Chinese
这样说是没有矛盾的。如果某个事物的自性没有被量所证知，那么关于该事物存在确定的知、言说、名称，以及符合意义的运用就不会发生，因为这是周遍的。如果关于该事物存在确定的知、言说、名称，以及符合意义的运用发生了，那么必须先有关于该事物没有被量所证知的认知。如果有人问，为什么不可见的事物没有被证知的作为理由，只能遮止存在的确定，而不能成立不存在的确定呢？回答是：所知法，以不可见的事物没有被证知的作为理由，只能产生遮止存在的确定这样的结果，而不能成立不存在的确定。因为，对于普通人来说，仅仅因为时间和地点等原因，没有被量证知，怎么能周遍地认为它们不存在呢？这是不周遍的。成立理由：清净的论典，对于普通人来说，时间和地点等原因所涉及的事物是不可言说的，因为如果它们存在，就会有说出不合时宜和没有关联的内容的过失。根的现量，那些事物超出了你所取对境的范围。因为，那个所知法，以没有被量证知的劫时之义作为在自己宗派中成立的基础，作为成立劫时存在确定的知、言说、名称不适用的量的理由，这样说是没有矛盾的。如果某个事物的自性没有被量所证知，那么关于该事物存在确定的知、言说、名称，以及符合意义的运用就不会发生，因为这是周遍的。如果关于该事物存在确定的知、言说、名称，以及符合意义的运用发生了，那么必须先有关于该事物没有被量所证知的认知。如果有人问，为什么不可见的事物没有被证知的作为理由，只能遮止存在的确定，而不能成立不存在的确定呢？回答是：所知法，以不可见的事物没有被证知的作为理由，只能产生遮止存在的确定这样的结果，而不能成立不存在的确定。因为，对于普通人来说，仅仅因为时间和地点等原因，没有被量证知，怎么能周遍地认为它们不存在呢？这是不周遍的。成立理由：清净的论典，对于普通人来说，时间和地点等原因所涉及的事物是不可言说的，因为如果它们存在，就会有说出不合时宜和没有关联的内容的过失。根的现量，那些事物超出了你所取
English
It is not contradictory to say that. If the self-nature of a certain phenomenon is not cognized by a valid means of cognition, then the knowledge, expression, name, and meaningful application of the certainty of the existence of that phenomenon will not occur, because this is pervasive. If the knowledge, expression, name, and meaningful application of the certainty of the existence of that phenomenon occur, then there must first be a cognition of that phenomenon not being cognized by a valid means of cognition. If someone asks, why does the reason of the non-cognition of invisible things only prevent the certainty of existence, but cannot establish the certainty of non-existence? The answer is: the object of knowledge, with the reason of the non-cognition of invisible things, can only produce the result of preventing the certainty of existence, but cannot establish the certainty of non-existence. Because, for ordinary people, how can it be pervasively assumed that they do not exist simply because they are not cognized by a valid means of cognition due to reasons such as time and place? This is not pervasive. Establishing the reason: pure treatises, for ordinary people, things related to time and place are unspeakable, because if they exist, there will be the fault of speaking out of season and irrelevant content. Sense perception, those things are beyond the scope of the object you take. Because, that object of knowledge, with the meaning of kalpa-time not being cognized by a valid means of cognition as the basis for establishing in one's own tenet, as the reason for the measure that establishes that the knowledge, expression, and name of the certainty of the existence of kalpa-time are not applicable, it is not contradictory to say so. If the self-nature of a certain phenomenon is not cognized by a valid means of cognition, then the knowledge, expression, name, and meaningful application of the certainty of the existence of that phenomenon will not occur, because this is pervasive. If the knowledge, expression, name, and meaningful application of the certainty of the existence of that phenomenon occur, then there must first be a cognition of that phenomenon not being cognized by a valid means of cognition. If someone asks, why does the reason of the non-cognition of invisible things only prevent the certainty of existence, but cannot establish the certainty of non-existence? The answer is: the object of knowledge, with the reason of the non-cognition of invisible things, can only produce the result of preventing the certainty of existence, but cannot establish the certainty of non-existence. Because, for ordinary people, how can it be pervasively assumed that they do not exist simply because they are not cognized by a valid means of cognition due to reasons such as time and place? This is not pervasive. Establishing the reason: pure treatises, for ordinary people, things related to time and place are unspeakable, because if they exist, there will be the fault of speaking out of season and irrelevant content. Sense perception, those things are beyond the scope of what you take.