Tibetan
་མ་གྲུབ་ན། ཡོད་ཆོས་གཉིས་ཆོས་མེད་ཆོས་གང་བཀོད། དང་པོ་ན། ཡོད་ཆོས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཆོས་ཅན། གཙོ་འཛིན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་པར་ཐལ། དེ་འདྲའི་སྣང་ཡུལ་དེ་ཁྱོད་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ན། གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་གཞལ་བྱ་སོགས་ཆོས་ཅན། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པ་འཁྲུལ་པ་ཅན་དུ་ཐལ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ན། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་ཆོས་ཅན། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་ཅིང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་དེ་མེད་ན་ནི་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་འགྱུར་ཅེས་པའི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་བྱས་པ་དེ་གོ་བྱེད་དམ་རྟགས་ཡིན་ལ། རྟགས་དེ་ལ་གྲུབ་ཙམ་ནས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་པའི་མི་རྟག་པ་དེ་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ངེས་པར་བྱ་བ་གོ་བྱའམ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལྡོག་པ་ན་བྱས་པ་དེ་ལྡོག་པར་བྱེད་དེ། བྱས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཁྱབ་བྱ་ཁྱོད་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞར་ལ་རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གཉིས་སྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་གང་བྱས་པ་མི་རྟག་བུམ་པ་བཞིན། སྒྲ་ཡང་བྱས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་དང་། མཐུན་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་སུ་ཆོས་མཐུན་པར་སྦྱར་བ་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་སྒྲུབ་ངག་གམ། གང་མི་འཇིག་པ་མ་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་བཞིན་སྒྲ་ནི་བྱས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་དང་མི་མཐུན་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རྟགས་སུ་ཆོས་མི་མཐུན་པར་སྦྱར་བ་ཆོས་མི་མཐུན་པར་སྦྱོར་གྱི་སྒྲུབ་ངག་གཉིས་བཞིན་ནོ། །སྔར་ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གྲུབ་ཙམ་ནས་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་པ་དེ་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ་འཇིག་པར་མ་ངེས་པར་ཐལ། འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་གོས་དཀར་པོ་ཚོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་གྲུབ་ཙམ་ནས་ཚོན་ཅན་དུ་མ་ངེས་པར་མཐོ
Chinese
如果未成立，有法二者，应安立为无有法还是有法？第一种情况，有法是能起作用者，有法。成为能成立主观认识之显现境为自相的同品遍无之过，因为像那样的显现境未成立是你。第二种情况，二者都是所知、所量等，有法。成为成立它的特点是错乱之过，因为是依赖有事和无事二者的法。第三种情况，无有法是能起作用的空性，有法。成为成立它的理由是相违之过，因为在成立它的所有同品上都不存在，而在所有异品上都存在。以前“如果它不存在，则会变成存在的自性”的立宗，成立之法的自性中所成立的“所作”是能知或理由，对于该理由，从成立之时起，周遍它的无常是自性者，必须确定为能知或成立之法。因此，这个无常是有法。当你遮止时，所作也会被遮止，因为所作是你的自性相同的周遍，你是所作的自性者的周遍。顺便显示自性因的两种结合方式：例如，凡是所作皆是无常，如瓶子。声音也是所作，像这样将有法和同品比喻与成立之法和理由在法上相同地结合起来，是同品结合的能立语；或者，凡是不坏灭皆非所作，如非复合的虚空。声音是所作，像这样将有法和异品比喻与成立之法和理由在法上不相同地结合起来，是异品不结合的能立语。以前“仅仅与存在相关”的立宗，事物诸法是有法。仅仅在自性成立之时就与坏灭相连，因为仅仅在自性成立之时，就无待于他缘而坏灭。如果未成立，事物诸法的坏灭是依赖他缘的，事物诸法是有法。不是必须变化的，因为不是必须坏灭的，因为是依赖他缘的。例如，白色的衣服变成有色，因为依赖他缘，所以在成立之时不一定是变成有色的。
English
If it is not established, which of the two, existent or nonexistent, should be posited as the subject? Firstly, the existent is that which can perform a function, the subject. It follows that there is no homogeneity in establishing the appearance of the main consciousness as its own characteristic, because such an appearance is not established as you. Secondly, both are knowable, measurable, etc., the subject. It follows that the characteristic of establishing it is mistaken, because it is a dharma that depends on both existent and nonexistent things. Thirdly, the nonexistent dharma is the emptiness that can perform a function, the subject. It follows that the reason for establishing it is contradictory, because it does not exist in all homogeneous instances of establishing it, and it exists in all heterogeneous instances. The previous establishment of the principle, "If it does not exist, it will become the nature of existence," is that the "made" which is established as the nature of the dharma to be established is the means of understanding or the reason. For that reason, from the moment of its establishment, the impermanence that pervades it must be determined as the nature of the means of understanding or the dharma to be established. Therefore, this impermanence is the subject. When you are negated, the made is also negated, because the made is the pervaded of your same nature, and you are the pervader of the nature of the made. Incidentally, showing the two combinations of the nature sign: For example, whatever is made is impermanent, like a pot. Sound is also made, like this, combining the subject and the homogeneous example with the dharma to be established and the reason in the same way, is the statement of proof of homogeneous combination; or, whatever is not destroyed is not made, like uncompounded space. Sound is made, like this, combining the subject and the heterogeneous example with the dharma to be established and the reason in a dissimilar way, is like the two statements of proof of heterogeneous combination. The previous establishment of the principle, "It is only related to existence," is that phenomena are the subject. They are connected with destruction as soon as their own entity is established, because as soon as they are established, they are destroyed independently of other causes. If it is not established, the destruction of phenomena depends on other causes, phenomena are the subject. They are not necessarily changed, because they are not necessarily destroyed, because they depend on other causes. For example, a white cloth becomes colored, because it depends on other causes, so it is not necessarily colored as soon as it is established.
Tibetan
ང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྒྱུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཡོད་པས་ངེས་པར་འཇིག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྒྱུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱོད་འགའ་ཞིག་ལ་འཇིག་པ་མི་སྲིད་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་འགའ་ཞིག་ལ་འཇིག་རྒྱུ་ཐོ་སོགས་དེ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་བཤད་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འདོད་པའི་ཐོ་སོགས་ཐམས་ཅད་དག་ནི་ཆོས་ཅན་རང་འབྲས་བུམ་སོགས་ཀྱི་འཇིག་རྒྱུར་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ། རང་འབྲས་བུམ་སོགས་ཀྱི་འཇིག་པ་གནས་པས་ཏེ་བསྐྱེད་ངེས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་སྟེ། བུམ་སོགས་དེའི་འཇིག་རྒྱུར་འདོད་པའི་ཐོ་སོགས་རྣམས་ཆོས་ཅན། བུམ་སོགས་འཇིག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་སོགས་ཀྱི་འཇིག་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རྣམས་གྲུབ་ཙམ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ངོ་བོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་མི་བརྟན་པའི་གློག་སོགས་གང་ལ་གྲུབ་ཙམ་ནས་འཇིག་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་གཞན་རྒྱུན་བརྟན་པར་འདོད་པའི་རི་ལ་སོགས་པ་ལའང་གྲུབ་ཙམ་ནས་འཇིག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གློག་ལ་སོགས་པ་དང་རི་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་སྟོན་པ་ནི། འབྲས་རྟགས་སུ་མ་ཟད་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལའང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་ངེས་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་སྟེ། སྒྲུབ་རྟགས་ཡང་དག་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འབྲས་བུ་དང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འབྲེལ་བའི་མི་འཁྲུལ་བར་ངེས་པའི་འབྲས་རང་གི་རྟགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་བསྒྲུབ་རྟགས་བཤད་ཟིན་ནས། དགག་རྟགས་སྟོན་པ་ལ། སྔར་ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པ་ཞེས་པ་འཆད་དེ། ས་ཅན། བསྐལ་དོན་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་དེ་རང་ཕྱོགས་སུ་གྲུབ་པའི་གཞིར་བསྐལ་དོན་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཤེས་བརྗོད་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མི་འཇུག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མར་ཏེ་རྟགས་སུ་
Chinese
如是应知。如果说，事物有锤子等多种坏灭之因，所以必定坏灭。此为有法。你们的坏灭之因虽多如锤子等，但你们中的一些却不可能坏灭，因为锤子等坏灭之因不在你们中的一些上存在。此理已作阐述。阐述何事？对于事物具有坏灭之因的论敌们所认为的坏灭之因，如锤子等一切，皆成为证明自果瓶等坏灭之因的遍相之错谬。因为自果瓶等的坏灭是存在的，但并非必定产生。此理也说明了事物坏灭无需依赖他因，瓶等被认为是其坏灭之因的锤子等，此为有法。因为锤子等对瓶等坏灭没有助益的能力，因为瓶等的坏灭并非实有。因此，此坏灭是有法。事物一旦成立，便自然与之相连，因为这是事物本性的规律。所知是有法。如闪电等无常之物，一旦成立便与之相连，同样，对于那些被认为是常住的山等，一旦成立，坏灭也自然与之相连，因为闪电等和山等在坏灭无需依赖他因方面是相同的。归纳两个成立标志的意义：不仅是果之标志，自性之标志也必定不会在所证之法上产生错谬，因此，任何以事物为对象的推论，即正确的成立标志，此为有法。有两种，即与自所证之法以果的关系和以自性的方式相联系，并且不会错谬地确定果和自性之标志。以上已阐述了成立标志，接下来阐述否定标志。首先解释“先前量不成立”：地，此为有法。以量未见劫末之义，此为在自方成立之基础上，为了证明劫末必定存在，而使知识言说概念意义相符不成立之量，即作为标志。
English
Thus it should be known. If it is said that things have many causes of destruction such as hammers, so they must be destroyed. This is the subject. Although you have many causes of destruction such as hammers, it is impossible for some of you to be destroyed, because the causes of destruction such as hammers do not exist on some of you. This reason has been explained. What is explained? For those opponents who say that things have causes of destruction, all the causes of destruction they consider, such as hammers, become errors in the pervading relation of proving the causes of destruction of their own effects, such as vases. Because the destruction of their own effects, such as vases, exists, but it is not necessarily produced. This reason also explains that the destruction of things does not depend on other causes, and the hammers, etc., which are considered the causes of destruction of vases, etc., are the subject. Because hammers, etc., have no ability to help the destruction of vases, etc., because the destruction of vases, etc., is not real. Therefore, this destruction is the subject. Once things are established, they are naturally connected with it, because this is the law of the nature of things. Knowable is the subject. Just as impermanent things such as lightning are connected with destruction once they are established, similarly, for those mountains, etc., that are considered permanent, destruction is also naturally connected with them once they are established, because lightning, etc., and mountains, etc., are the same in that their destruction does not depend on other causes. Summarizing the meaning of the two establishing signs: Not only the sign of the effect, but also the sign of the nature must not be mistaken on the proven dharma, therefore, any inference that takes things as its object, that is, the correct establishing sign, is the subject. There are two kinds, namely, the sign of the effect and the nature that are related to the dharma to be proven and are not mistaken in determining the effect and the nature. The establishing signs have been explained above, and next the negating signs are explained. First, explain "the previous valid cognition does not establish": Earth, this is the subject. The meaning of the end of the eon not being seen by valid cognition is, on the basis of the establishment in one's own side, to prove that the knowledge, speech, and conceptual meaning that necessarily exist at the end of the eon do not establish the valid cognition, that is, as a sign.