Chinese
因为成为能使识与言词安立之因等太过分了。业也不存在。这是成立“没有”的遍。从前煮饭的业，有法。如果你不是实有，则应成：从前做了煮饭的业，现在对于不做煮饭业的人，安立煮饭者的识与言词，不遍。因为，如果彼不存在，则应成：如果彼不存在，则安立于彼的识与言词，将成为无理由者，而成为无因。如果说，因为人在具有共同的煮饭能力，所以那样的能力是安立于彼的因。那样的能力也有法。应成：不是安立于彼的因。因为你们是互相不随顺的众多。如果说，煮饭者自性与读书者自性等的总法是安立于彼的因。煮饭的人，有法。应成：从最初刚出生时，煮饭者自性的总法，就与你相合、相杂、相连，并且在现量中也变得明显。因为煮饭者自性的总法，与你的总法相合、相杂、相连。例如，如你所许，存在自性与实有自性等的总法，从最初就相合、相杂、相连，并且在现量中明显。如果不遍，则与你所许的，凡是与意义相合、相杂的有法之总法，都是与此生同时相合、相杂相违。如果说，煮饭者自性的总法，不是从最初就与煮饭的人相合、相杂、相连，并且在现量中也不明显，那么煮饭的人，有法。应成：后来在煮饭的时候，煮饭者自性的总法，也不会与你相合、相杂、相连，并且在现量中也不明显。因为煮饭者自性的总法，从最初就没有与你相合、相杂相连，并且在现量中也不明显。因为你们在作为总法的所依方面，没有先后差别。如果说，煮饭者自性的总法，与煮饭的人相合、相杂相连，但是，在现量中不明显，是因为要依赖于通过安放灶具等煮饭的行为来饶益的煮饭人才能煮
English
Because it is too extreme to be the cause of establishing consciousness and words, etc. And karma does not exist either. This is to establish the pervasion of "does not exist." The karma of cooking rice in the past, subject. If you are not substantially existent, then it should follow that: having done the karma of cooking rice in the past, now for the person who does not do the karma of cooking rice, the consciousness and words of the cook are not pervasive. Because, if that does not exist, then it should follow that: if that does not exist, then the consciousness and words that are established on that will become unreasonable, and become without cause. If you say that because a person has a common ability to cook rice, then that kind of ability is the cause of establishing on that. That kind of ability also has a subject. It should follow that: it is not the cause of establishing on that. Because you are many who do not follow each other. If you say that the generality of the cook's own nature and the reader's own nature, etc., is the cause of establishing on that. The person who cooks rice, subject. It should follow that: from the very beginning of being born, the generality of the cook's own nature will be in harmony, mixed, and connected with you, and will also become clear in direct perception. Because the generality of the cook's own nature is in harmony, mixed, and connected with your generality. For example, as you accept, the generality of existence itself and substantiality itself, etc., are in harmony, mixed, and connected from the beginning, and are clear in direct perception. If it is not pervasive, then it contradicts your acceptance that all the generalities of phenomena that are in harmony and mixed with meaning are in harmony and mixed with this birth. If you say that the generality of the cook's own nature is not in harmony, mixed, and connected with the person who cooks rice from the beginning, and is not clear in direct perception, then the person who cooks rice, subject. It should follow that: later, when cooking rice, the generality of the cook's own nature will not be in harmony, mixed, and connected with you, and will not be clear in direct perception. Because the generality of the cook's own nature has not been in harmony, mixed, and connected with you from the beginning, and is not clear in direct perception. Because you have no difference of before and after in being the basis of generality. If you say that the generality of the cook's own nature is in harmony, mixed, and connected with the person who cooks rice, but it is not clear in direct perception, because it depends on the cook who benefits from the act of cooking rice, such as placing the stove, to cook
Tibetan
པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་སྟེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འབྲས་འཚེར་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཐབ་འཛུགས་པ་ལ་སོགས་འབྲས་འཚེད་པའི་བྱ་བས་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཐལ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འབྲས་འཚེད་པའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་འབྲས་འཚེད་པའི་ལས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནའང་། འབྲས་འཚེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ལས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་བྱ་བས་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཁྱོད་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེའི་ཕྱིར། རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་བྱ་བས་ཕན་འདོགས་པ་ལས་རང་གི་སྤྱིའི་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་ན་ཤིང་ད་བ་དེ་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་དང་རིགས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ། བ་ལང་ལ་སོགས་པ་དང་རིགས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དེ། ཤིང་ད་བ་དང་སེང་ལྡེང་དང་བ་ལང་རྣམས་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤིང་ད་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱེད་སེང་ལྡེང་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིའི་དངོས་པོ་བ་མེད་པའི་ཐ་དད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། ཁྱོད་དང་སེང་ལྡེང་འགའ་ཞིག་ལ་རིགས་གཅིག་པ་སྒྲ་བློ་རབ་ཏུ་འཇུག །གཞན་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་དང་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཤིང་གི་རིགས་ཅན་དུ་ཉེ་བ་གང་གིས་ཏེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་ཤིང་སྒྲ་དང་། ཤིང་གི་སྤྱི་འཛིན་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དེ་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་ལས་སྤངས་པ་སྟེ་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་གཞན་དངོས་པོ་བ་མེད་ན་ས་བོན་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་དང་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་པའི་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་གཞན་ལུགས་བཀག་ནས་རང་ལུགས་འཇོག་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཀུན་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་ས་བོན་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་གཅིག་བྱེད་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་ཆོས་ཅན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་
Chinese
如果说是父性本身能使共相显现，那么煮饭的人，因为生饭等煮饭的行为而获得利益是不需要的，因为没有变化。如果说煮饭的人是煮饭的业所产生的殊胜，是具有差别的，那么煮饭的人，应是刹那性的，因为是被一个刹那的业所产生的差别。如果承认，那么由自身所产生的行为而获得利益是不需要的，因为在那产生的时候你已经灭亡了，因为是刹那性的。如果承认，因此，由自身所产生的行为而获得利益，那么从何处产生自身的共相显现呢？应是不存在的。如果共相不是实物，那么对于木头等和松树等视为一类的想法会产生，而对于牛等视为一类的想法不会产生，这是不合理的，因为木头、松树和牛等，在没有共相实物的情况下是各不相同的。木头，即使你和松树、牛等在没有共相实物的情况下是相同的，但是，你和一些松树在声音和想法上非常相似。而对于其他的牛等不相似是有原因的，你和松树等通过不是树木的反面而接近树木的种类，因为是同一个。这是周遍的，因为不是树木的反面，正是树木的声音和树木的共相认知产生的原因。数论派说，如果不是那（树木）的反面的他者排除，而是舍弃了除了那（树木）之外的事物，那么一个种子不会变成水肥等其他果实，因为种子和水肥等在没有共相实物的情况下是完全不同的。这样驳斥他宗而确立自宗是：如果一切事物都以主体的状态，通过同一个自性，由种子、水肥等多种因产生一个果实幼芽是不矛盾的。幼芽，
English
If it is said that fatherhood itself makes the universal manifest, then the person who cooks rice, it is unnecessary to benefit from the act of cooking rice such as setting up the stove, because there is no change. If it is said that this person who cooks rice is excellent because of the act of cooking rice, and has a distinction, then the person who cooks rice should be momentary, because it is distinguished by a single momentary action. If you admit it, then it is unnecessary to benefit from the action that has become its own result, because you have ceased to exist when it is born, because it is momentary. If you admit it, therefore, benefiting from the action that has become its own result, then from where does the manifestation of its own universal arise? It should be non-existent. If the universal is not a real entity, then the thought of considering wood and pine trees as the same kind will arise, but the thought of considering cows and the like as the same kind will not arise, which is unreasonable, because wood, pine trees, and cows are different when there is no universal real entity. Wood, even if you and pine trees, cows, etc. are the same in the absence of a universal real entity, you and some pine trees are very similar in sound and thought. But there is a reason why it is not similar to other cows, etc. You and pine trees, etc. are close to the kind of tree through the opposite of not being a tree, because it is the same. This is pervasive, because the opposite of not being a tree is the reason why the sound of a tree and the knowledge of the universal of a tree arise. The Samkhya school says, if it is not the exclusion of the other that is not that (tree), but the abandonment of things other than that (tree), then one seed will not become other fruits such as water and fertilizer, because seeds and water and fertilizer are completely different in the absence of a universal real entity. Thus, refuting the other's position and establishing one's own position is: if all things, in the state of the main thing, through the same self-nature, produce a single fruit sprout from multiple causes such as seeds, water, and fertilizer, it is not contradictory. Sprout,
Tibetan
ཆུ་ལུད་སོགས་དེ་ཁྱེད་སྐྱེད་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ལའང་ཁྱོད་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྤྱི་གཙོ་བོ་པ་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་སོགས་དོན་མེད་པ་དེས་ན། གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་རྟག་པ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གམ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པས་ཁྱོད་སྐྱེ། དེ་རྣམས་གང་རུང་གཅིག་དང་བྲལ་ན་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གསལ་བ་ལ་རྗེས་འགྲོ་བྱེད་པའི་སྤྱི་དེ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་ན། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆུ་ལུད་སོགས་ལས་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ལ་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སོགས་ལས་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་སྤྱི་དངོས་པོ་བས་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པ་དེས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཀྱང་། སཱ་ལའི་མྱུ་གུའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་གཞན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་མིན་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྒོལ་བར་མི་འོས་ཏེ། ཁྱོད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ཙམ་ལས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་ནང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། རྣམ་འགྱུར་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་
Chinese
那么，水肥等对您来说，就变成了无意义的增生之物。因为种子自身也具有使您生长的能力。因此，如果总主宰者产生果实，那么辅助因素等就变得无意义了。因此，对于显现的事物来说，具有无差别性质的总主宰者，作为有法，不应产生果实的行为，因为它是脱离了各种因素差别的常恒之物。因此，果实苗芽等，作为有法，您是从水肥等因素的差别或差异中产生的。水肥等因素聚集，您才得以生长。如果缺少其中任何一个，您就不会生长。这样看来，凡是能够产生苗芽等作用的能力，就是真实存在的。而作用能力也是不随显现而变的独特的自相。因为，凡是随显现而变的总相，是不会产生果实的，因为那是虚构的。如果事物在主宰的层面，没有一个本体相同的总事物，那么，青稞苗芽的辅助因素，如水肥等，能够产生青稞苗芽，而大麦种子等却不能产生青稞苗芽，这就不合理了。如果说，这样的总事物不能产生果实，因此事物即使本体各异，没有总事物，但是，作为青稞苗芽的辅助因素的水肥等，是青稞苗芽的因，而其他大麦种子等不是青稞苗芽的因，这作为有法，您不应反驳说这不合理，因为您是缘起之性或能力。如果事物在主宰的层面，没有差别，是唯一的，那么，事物，作为有法，应该同时生灭，因为这个缘故。如果事物即使在通过三种 गुण（梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण） गुण的差别而形成的主宰层面，没有差别，是唯一的，但仅仅如此，也不会同时生灭，因为内外等状态是不同的。那么，作为一切变化的本体的总
English
Then, water and fertilizer, etc., would become meaningless proliferations for you. Because the seed itself also has the ability to make you grow. Therefore, if the general master produces the fruit, then the auxiliary factors, etc., become meaningless. Therefore, for manifest things, the general master who has the nature of non-difference, as the subject, should not perform the act of producing fruit, because it is a constant thing that is free from the differences of various factors. Therefore, the fruit sprouts, etc., as the subject, you arise from the differences or distinctions of factors such as water and fertilizer. You grow when factors such as water and fertilizer gather. If any one of them is missing, you will not grow. In this way, whatever ability there is to produce sprouts, etc., that is what truly exists. And the ability to function is also a unique self-characteristic that does not follow manifestation. Because, whatever general characteristic that follows manifestation will not produce fruit, because it is fabricated. If things, on the level of the master, do not have a general thing with the same essence, then it is unreasonable that auxiliary factors of the barley sprout, such as water and fertilizer, can produce the barley sprout, while barley seeds, etc., cannot produce the barley sprout. If you say that such a general thing cannot produce fruit, therefore, even though things have different essences without a general thing, the water and fertilizer, etc., which are auxiliary factors of the barley sprout, are the cause of the barley sprout, while other barley seeds, etc., are not the cause of the barley sprout, as the subject, you should not argue that this is unreasonable, because you are the nature or ability of dependent origination. If things, on the level of the master, are without difference and are one, then things, as the subject, should arise and perish simultaneously, because of this reason. If things, even though they are one without difference on the level of the master formed by the differences of the three गुण (Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण) गुण, but merely because of this, they will not arise and perish simultaneously, because the states of inside and outside, etc., are different. Then, the general that is the essence of all changes