Tibetan
རྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི་དོན་དམ་པར་མེད་ན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཡིན་པ་ཅི་འདྲ་བའི་གཞི་མཐུན་དང་དུ་མ་ཐ་དད་མིན་པ་ཅི་འདྲ་བའི་སྤྱི་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱི་རྣམ་གཞག་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མ་བརྟགས་པར་འཇིག་རྟེན་རྟོག་ངོར་ཇི་ལྟར་གྲགས་ཤིང་སྣང་བ་དེ་ལ། སྣང་བ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དམ་པའི་དོན་ལ་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དུ་རིགས་པ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་སུ་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཆོས་ཅན་སྤྱི་གཞི་མཐུན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཆོས་ཅན། མཁས་པས་བསྟན་བཅོས་སུ་བཀོད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དོན་དམ་དུ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། ཡུལ་ཅན་དམ་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་དོན་ནམ་ཡུལ་གྱི་དོན་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སེལ་ངོར་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྤྱི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བློ་རྟོག་པ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་རྣམས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་ཕན་ཚུན་འདྲ་བ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སེལ་ངོར་ཁྱོད་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་དུ་མའི་གཞི་མཐུན་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བློ་རྟོག་པ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་རེ་རེ་བ་རྣམས་ཐ་དད་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་དེ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རམ་གཞི་མཐུན་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་བློ་རྟོག་པའི་དོན་ནམ་སྣང་ཡུལ་ལ་འཇུག་སྟེ། སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རབ་ཏུ་བརྟག་ཏུ་རུང་སྟེ། ཁྱོད་གཞན་༼རིགས་མི་མཐུན་༽ རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་པའི་རང་མཚན་གཅིག་ལྟར་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དེ་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་བྱེད་ཀྱི་རང་མཚན་ལ་མི་བྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དེ་རང་མཚན་ལ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། བསྒྲུ
Chinese
仅仅是言说而已的缘故。那么，如果总和基相同等词语在胜义中不存在，那么在分别念的显现境上进行安立有什么必要呢？法与有法和一异是怎样的基相同，以及众多不异是怎样的总，以及所立能立等一切的安立，那是不考察其真实意义，而在世间分别念面前如何显现，就仅仅依靠那样的显现，为了士夫进入暂时和究竟的圣义，所以通达理智的智者们在论典中进行安立。法、有法、总、基相同、所立、能立等的安立，有法。智者在论典中安立有必要，因为是进入暂时和究竟之义的方法的缘故。那么，基相同等的安立在胜义中不存在的理由是什么呢？有境圣者不迷乱的意义或者境的意义等，有法。对你来说，在遣除方面显现为本体相同之总，那是被分别念的智慧所欺骗，因为你们各自以自己的本体互不相同而存在的缘故。那，有法。在遣除方面，对你每一个来说，也显现为多种反体的基相同，那是被分别念的智慧所欺骗，因为你们每一个都不相异地存在为一的缘故。那些意义的归纳是，所知，有法。称为总和差别或者基相同等的法的差别，这是进入智慧分别念的意义或者显现境，因为总和基相同等的安立在胜义中不成立，而在名言中成立的缘故。那么，在分别念的显现境上，总基相同等安立如何成立呢？分别念的显现境本身，有法。对你来说，可以极度地分别总和基相同等的法的差别，因为你从其他（异类）异类中遣除而显现为一个自相的缘故。那么，总和基相同等的安立，在分别念的显现境上成立，而在自相上不成立的原因是什么呢？所知，有法。总和基相同等的安立不能在自相上成立，因为所
English
Because it is merely a statement. So, if terms like generality and common substratum do not exist in the ultimate sense, then what is the need to establish them in the field of appearance of conceptualization? How are the common substratum of dharma and dharmī, and the generality of many not being different? And all the establishments of what is to be proven, what proves, etc., without examining the meaning of that very reality, but how it appears and manifests in the face of worldly conceptualization, relying solely on that appearance, for the sake of the individual entering the sacred meaning of temporary and ultimate, therefore, the wise who understand reason have made establishments in the treatises. The establishment of dharma, dharmī, generality, common substratum, what is to be proven, what proves, etc., subject. It is necessary for the wise to establish in the treatises, because it is the method of entering into the temporary and ultimate meaning. So, what is the reason why the establishment of common substratum etc. does not exist in the ultimate sense? The meaning of the unconfused object of the holy, or the meaning of the object, etc., subject. For you, the appearance of the same entity as a generality in the aspect of elimination is deceived by the wisdom of conceptualization, because you all exist with your own entities being dissimilar to each other. That, subject. In the aspect of elimination, for each of you, the appearance of the common substratum of many negations is deceived by the wisdom of conceptualization, because each of you exists as one without being different. The summary of those meanings is, knowable, subject. The difference of dharma called generality and difference or common substratum etc., this enters into the meaning or field of appearance of the wisdom of conceptualization, because the establishment of generality and common substratum etc. is not established in the ultimate sense, but is established in name only. So, how is the establishment of generality and common substratum etc. established in the field of appearance of conceptualization? The field of appearance of conceptualization itself, subject. For you, the difference of dharma of generality and common substratum etc. can be thoroughly conceptualized, because you appear as one characteristic that is eliminated from other (dissimilar) dissimilarities. So, what is the reason why the establishment of generality and common substratum etc. is established in the field of appearance of conceptualization, but not in the characteristic itself? Knowable, subject. The establishment of generality and common substratum etc. cannot be established in the characteristic itself, because what is to be
Tibetan
བ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོར་རང་མཚན་མཐོང་བ་ཉམས་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་ལ་རང་མཚན་མི་སྣང་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞན་སེལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་ཏེ་ཞེས་རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སེལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་མཚན་འཛིན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་བཤད་པ་འདིར་ཡང་རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་སྤྱི་དང་འདྲེས་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གཟུང་བྱ་མིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རམ་གཞི་མཐུན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ་ཆོས་སུ་ཅིར་ཡང་གཟུང་བྱ་མིན་ཏེ། དེ་སྟེ་ཁྱོད་གཅིག་པུ་ལ་ནི་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་ཏེ་རྫས་མང་པོ་རྣམས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དངོས་ཡུལ་སྤྱི་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རང་མཚན་དེའི་ངོ་བོ་རང་མ་ཡིན་ཀུན་ལས་ལོག་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རང་མཚན་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྡ་དུས་ཀྱི་བ་ལང་རང་མཚན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བ་ལང་ཞེས་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བ་ལང་ཞེས་པའི་བརྡ་དངོས་སུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གང་ལ་བརྡ་བཏགས་པའི་དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་རྟགས་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་དེའི་ཚེ་དགག་ནས་མེད་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་རང་གང་ལ་བརྡ་བཏགས་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཉིས་ཀར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་རྟག་དངོས་པོ་བརྡའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས། དེ་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་རིགས་ནས་ཅི་ནས་ཏེ་ངེས་པར་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པར་ཤེས་ནས་དོན་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐ
Chinese
因为在对能立和总和基相同等进行分别时，事物上的自相显现消失且不存在的缘故。如果分别念不显现自相，那么，如果有人问：论师说，以遣余而区分的差别，即以比量而执取以遣余而区分的自相，这与此相违。答：如此说来，此处也是，成为比量所量之境的总和混杂的差别，此法，不是作为自己的体性而被量之境，因为是在以所立之法的总相区分的分别念中显现的法。其立宗是：自己的体性，此法，你不是总和差别或者基相同等的行相，即任何法都不被量之境，因为你独自一个，就不能是总和基相同等法的差别，即众多事物。归纳两颂的意义：所知法，自相各自的自性不共，如是了知的言说之语和分别念也不存在运用，因为所有语和分别念都唯独运用在事物总相上。周遍，因为自相的自性安住在与非自相的一切相异的不共之中，这是归纳的偈颂。为什么自相不是语的对境呢？约定时的牛自相，此法，不是牛这个言说语的对境，因为你不能实际作为牛这个约定。周遍，因为言说之语都显示自己所约定的意义。根本因在那里成立。因为你的名言之时，被遮止而没有的缘故。周遍，因为言说之语是为了在名言之时，获得自己所约定的意义而做的。如果约定和名言之时两者都随顺的常总事物是约定的对境，那么，那时就没有自相的过失，如果有人这样问。总类，无论如何，必定是希求果实的士夫们，知道能够成办显现欲求的意义，为了成办那个意义而
English
Because when distinguishing between the means of proof and the general and the common basis, the appearance of the self-character on things disappears and does not exist. If the self-character does not appear to the conceptual mind, then, if someone asks: The teacher said that the difference distinguished by exclusion, that is, the self-character grasped by inference distinguished by exclusion, this contradicts this. Answer: In this way, here also, the difference mixed with the general, which becomes the object of inference, this dharma, is not the object of measurement as its own nature, because it is the dharma that appears in the conceptual mind distinguished by the general aspect of the established dharma. Its establishment is: its own nature, this dharma, you are not the aspect of the general and difference or the common basis, that is, any dharma is not the object of measurement, because you alone cannot be the difference of the general and common basis, that is, many things. Summarizing the meaning of the two verses: knowable dharma, the self-characters each have their own unique nature, and the words and conceptual minds that understand them in this way do not exist, because all words and conceptual minds are only used on the general aspect of things. Pervasive, because the nature of the self-character abides in the uncommon that is different from all that is not the self-character, this is the summarizing verse. Why is the self-character not the object of words? The self-character of the cow at the time of agreement, this dharma, is not the object of the word "cow", because you cannot actually act as the agreement of "cow". Pervasive, because the words of expression all show the meaning they agreed upon. The root sign is established there. Because your time of expression is prevented and does not exist. Pervasive, because the words of expression are made to obtain the meaning they agreed upon at the time of expression. If the constant general thing that follows both the time of agreement and the time of expression is the object of agreement, then there is no fault of the self-character at that time, if someone asks this. The general category, in any case, must be the men who desire fruit, knowing that they can accomplish the meaning of manifesting desire, and in order to accomplish that meaning