Tibetan
་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་ནུས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕན་འདོགས་དགོས་པར་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱས་སོགས་རྣམས་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་རང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱས་སོགས་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བཟུང་ཞིང་ངེས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱས་སོགས་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ནུས་པ་ཐུག་མེད་ཡིན་པ་བུད། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་དུ་བཟུང་ཞིང་ངེས་ན་སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཟུང་ཞིང་ངེས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་གཅིག་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་དུ་བཟུང་ཞིང་ངེས་ན་སྒྲ་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱས་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་དེ་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་བ་སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱས་སོགས་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་རྣམས་དོན་གཞན་མིན་པར་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྒྲ་རྟོག་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་མཚན་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བཟུང་བ་ཡིན་ཡང་ཆོས་གཞན་དུ་འཁྲུལ་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒྲ་རྟོག་སྔ་མས་བཟུང་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་གཞན་སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མ་རྣམས་འཇུག་པར་འདོད་པས་རྣམ་གྲངས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མ་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་གཅོད་སྟེ་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་གི་བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲ་རྟོག་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཕྱི་མ་དེ་དང་འདྲ་བར་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཐལ། རང་གི་བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་བརྗོད་ཅིང་ངེས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། སྒྲ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲ་དང་སྒྲ་ངེས་པའི་རྟོག་པ་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མའི་ཡུལ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ངེས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་གང་ཞིག །སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མའི་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མངོ
Chinese
因为您也需要对后续的各个能力有所助益，理由相同。如果认为，您通过看到实际助益于您自身特殊法等的效能，而将您自身的特殊法等视为特殊和具有特殊性，并且确定，那是不合理的。因为您没有看到实际助益于您自身特殊法等的效能。如果这不成立，那么您的能力将是无限的。这些的意义总结是：以声音是无常来确定的定解（量）为有法。如果您的声音被认为并确定为助益于声音的无常，那么声音的所有特殊法都将被认为并确定。如果您的声音被认为并确定为助益于一个声音的无常，那么声音的特殊法，如所作等，都将通过证实所有助益的效能而被看到并确定。因为没有看到声音助益于声音的无常的效能，而助益于声音的特殊法，如所作等，的效能并非他物，而是唯一的自体。如果说，虽然先前的声音分别念是通过成立自相的方式来认为，但为了遣除误认为其他法并进行增益，所以后续的其他声音分别念也进入到先前声音分别念所认为的自性中，因此没有变成名相之自体性的过失。那么，进入声音的后续声音分别念，是有法，应该成立为具有能断，即遮除的对境。因为是为了在自己的违品上遣除增益而进入。不同于后续声音分别念的先前声音分别念，也有法，应该和后续声音分别念一样，成为具有遮除的对境。因为是从言说并确定没有在自己的违品上进行增益的对境后而进入。不仅如此，还有其他的过失。进入声音的声音和确定声音的先前分别念，是有法。后续声音分别念的对境，怎么会是您的对境呢？应该不是。因为您凭借确定而进入，而您没有确定后续声音分别念的对境的体性是什么。如果那样的话，那么现
English
Because you also need to benefit each of the subsequent abilities for the same reason. If you think that by seeing the effectiveness of actually benefiting your own particular dharmas, etc., you regard and ascertain your own particular dharmas, etc., as special and having specialness, then it is unreasonable. Because you have not seen the effectiveness of actually benefiting your own particular dharmas, etc. If this is not established, then your ability will be infinite. The summary of these meanings is: The ascertainment (valid cognition) that sound is impermanent is the subject. If your sound is considered and ascertained to be beneficial to the impermanence of sound, then all the particular dharmas of sound will be considered and ascertained. If your sound is considered and ascertained to be beneficial to the impermanence of one sound, then the particular dharmas of that sound, such as being produced, etc., will all be seen and ascertained by proving all the effectiveness of benefiting. Because not seeing the effectiveness of sound benefiting the impermanence of sound, and the effectiveness of benefiting the particular dharmas of sound, such as being produced, etc., are not other things, but the one self. If it is said that although the previous sound conceptualizations consider by way of establishing the own-character, but in order to dispel the mistake of mistaking other dharmas and superimposing, the subsequent other sound conceptualizations also enter into the nature considered by the previous sound conceptualizations, therefore there is no fault of becoming the self-nature of name-categories. Then, the subsequent sound conceptualizations that enter into sound are the subject, and should be established as having an object of exclusion, i.e., elimination. Because it enters in order to dispel superimposition on its own opposite. The previous sound conceptualizations that are different from the subsequent one are also the subject, and should be like the subsequent one, becoming having an object of exclusion. Because it enters after speaking and ascertaining an object that does not superimpose on its own opposite. Moreover, there are other faults. The previous conceptualizations of sound that enter into sound and ascertain sound are the subject. How could the object of the subsequent sound conceptualization be your object? It should not be. Because you enter by virtue of ascertainment, and you have not ascertained what the nature of the object of the subsequent sound conceptualization is. If that is the case, then direct
Tibetan
ན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་མཐོང་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ངེས་ཞེ་ན། དེ་མངོན་སུམ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ལ་རྗེས་དཔག་ནི་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མི་མཚུངས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་སྟེ། སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཆ་ཤས་ཏེ་རྫས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཀུན་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བཟུང་བ་ཡིན་ཡང་ངེས་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གང་ལ་རྟོགས་ཤིང་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་འགལ་རྐྱེན་མེད་ཅིང་མཐུན་རྐྱེན་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་རྟོགས་ཤིང་ངེས་པ་འདྲེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་མདོའི་རྩོད་སྤོང་སྟོན་པ་དེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ན་རེ། གལ་ཏེ་ལོག་ལྡོག་དོན་གཅིག་གམ་ཐ་དད། དོན་གཅིག་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ཐ་དད་དུ་སྦྱར་བར་མི་རིགས་ལ། ཐ་དད་ན་སྤྱི་དོན་གཞན་ལ་བཀོད་པའི་ཉེས་པ་ཁྱོད་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་སེལ་བའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལའང་གཞན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་བ་གླང་ཉིད་དང་གཞན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལོག་པའི་ལོག་པ་བ་གླང་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་བློ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡུལ་བ་ལང་གི་ལོག་ལྡོག་རྫས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྨྲ་བ་པོའི་བརྡའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། གལ་ཏེ་ལོག་ལྡོག་དོན་གཅིག་ན་བ་ལང་གི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་རྣམ་དབྱེ་དྲུག་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བར་མི་རུང་སྟེ། རྣམ་དབྱེ་དྲུག་པའི་སྒྲ་དེ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བ་ལང་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་བ་ལང་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་གཉིས་ཀས་བརྗོད་བྱ་གཅིག་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་བ་གླང་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་འབྱེད་པའི་རྣམ་དབྱེ་དྲུག་པའི་སྒྲ་བ་ལང་གི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་པས། ཁྱོད་བ་ལང་ལས་དོན་ཐ་དད་པ་བཞིན་ནམ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། བརྗོད་བྱ་བ་ལང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་གཞན་ཏེ་ཁྱོད་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལོག་ལྡོག་དོན་གཅིག་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་བརྡ་ཐ་དད་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གཞི་སྟེ་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ཞེ་ན། སྒྲའི་བྱེད་པའི་དབང་གིས་བློ་ཡུལ་དུ་བ་ལང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞན་ནི་རང་གིས་ཆོས་སུ་སྤོང་ཞིང་མི་བསྟེན་པ་ལྟར
Chinese
如果有人问，为什么现量在见到自相的刹那后仍然不确定呢？这是因为现量不是确定的自性，而比量是确定的自性，所以它们不相同。这是在说明这一点。以声的执持现量作为有法，你虽然以成立声的差别之法，即舍弃了各别实体的声的差别之法的方式来把握，但仍然不能遍及确定，这是因为对于声的差别之法，只要没有产生理解和确定的违缘，并且具备顺缘，那么它就会引导产生理解和确定。这是在说明《集论》的经文的辩论反驳。分别部等说，如果遮返是一个意思还是不同意思？如果是一个意思，那么不应该将法和有法用不同的词语来连接。如果是不同意思，那么你也有将共同意义用在其他事物上的过失。如果有人这样问，那么对于具有声音消除意义的事物，也有从其他不同种类中遮返的遮返是牛本身，以及从其他不同种类中返回的返回是牛这样的说法，并且像这样确定的心识等是有法。你并非仅仅因为境牛的遮返是不同的实体而成立，这是因为你仅仅是随顺想要表达的说话者的约定俗成而已。他们说，如果遮返是一个意思，那么不应该连接第六格的词语，说“牛的牛性”，因为第六格的词语仅仅用在法和有法是不同事物的情况下。如果有人这样问，那么“牛性”这个词语和“牛”这个词语虽然都表达同一个所表达的事物，即使如此，牛性是有法。通过区分法和有法的第六格词语“牛的牛性”，你就像从牛那里成立了不同的事物一样，有显示的理由，这是因为为了将所表达的牛的差别之法与其他事物区分开来，即为了将你特别显示出来。如果遮返是一个意思，那么不应该用法和有法使用不同的表达方式，如果有人这样问，那么就直接回答说，基础就是境。为什么呢？因为凭借声音的作用，在心识的境中，牛的差别之法就像自己舍弃并回避其他事物作为法一样。
English
If someone asks, why is it that direct perception, even after seeing the moments of its own nature, is still uncertain? This is because direct perception is not of the nature of certainty, while inference is of the nature of certainty, so they are not the same. This is to illustrate this point. Taking the direct perception that grasps sound as the subject, although you grasp it by establishing the distinguishing characteristics of sound, that is, by abandoning the distinguishing characteristics of sound that are separate entities, you still cannot pervade certainty, because for the distinguishing characteristics of sound, as long as there is no obstacle to the arising of understanding and certainty, and there is a favorable condition, then it will lead to the arising of understanding and certainty. This is to illustrate the refutation of the debate in the Sutra of the Compendium of Topics. The Vaibhashikas and others say, if 'exclusion' and 'reversion' are the same meaning or different meanings? If they are the same meaning, then it is not appropriate to connect the dharma and the possessor of dharma with different words. If they are different meanings, then you also have the fault of using a common meaning on other things. If someone asks this, then for things that have the meaning of eliminating sound, there is also the statement that the exclusion that reverts from other different kinds is the cow itself, and the reversion that returns from other different kinds is the cow, and the minds that are certain in this way are the subject. You are not established merely because the exclusion and reversion of the object cow are different entities, because you are merely following the convention of the speaker who wants to express it. They say, if exclusion and reversion are the same meaning, then it is not appropriate to connect the sixth case word, saying 'the cow-ness of the cow,' because the sixth case word is only used when the dharma and the possessor of dharma are different things. If someone asks this, then although the word 'cow-ness' and the word 'cow' both express the same thing to be expressed, even so, cow-ness is the subject. By distinguishing the dharma and the possessor of dharma with the sixth case word 'the cow-ness of the cow,' you have a reason to show that you are establishing something different from the cow, just as you are showing it, because it is to distinguish the distinguishing characteristics of the cow to be expressed from other things, that is, to especially show you. If exclusion and reversion are the same meaning, then it is not appropriate to use different expressions for the dharma and the possessor of dharma, if someone asks this, then answer directly that the basis is the object. Why? Because by the action of sound, in the object of the mind, the distinguishing characteristics of the cow are like one's own abandoning and avoiding other things as dharma.