Tibetan
ང་པོ་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་པ་སྤང་གཉེན་དུ་རུང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཉན་རང་གི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཏུ་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ན། དེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་པར་རྟོགས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་འདི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་པོ་རྟག་སོགས་སུ་མི་གནས་པ་ལྟར། མི་རྟག་པ་སོགས་སུ་ཡང་དོན་ལ་མི་གནས་པས་སྤང་གཉེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །འོ་ན་མདོ་སྡེ་དག་ལས། དགེ་སློང་གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ་འདི་ནི་ང་ཡིའོ། །འདི་ནི་ངའི་བདག་གོ་ཞེས་ལྟར་རུང་ངམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་ལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པར་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་དང་གཞན་ཡང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་ཆོས་བསྟན་པའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། གདུལ་བྱ་གང་དག་རྒྱུད་མ་སྨིན་པ་དེ་དག་གིས་ནི་གཟུགས་སོགས་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་རྟོགས་ནས་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ཞིང་རྒྱུད་སྨིན་པའི་བྱ་བ་ཙམ་བྱེད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་དག །དགོས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །སྐྱེ་བ་ཤེས་པས་འཇིག་པ་ཤེས། །འཇིག་པ་ཤེས་པས་མི་རྟག་ཤེས། །མི་རྟག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཤེས་པས། །ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་སྟོང་པ་ཉིད་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དག་གིས་ནི། སྐྱེ་འཇིག་གི་རྣམ་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་རུང་གི རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་དབུ་མ་རྩ་བར། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་མ་ཡིན། ཞེས་དང་། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉན་རང་དག་ནི་ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་ཐོས་བསམ་བྱེད་ཅིང་། དེ་ལས་ཀྱང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉན་རང་དག་གིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ལས་ནི་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཅེས་སོགས་དང་། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་གསལ་བར་མཛད་ནས་ཤུགས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་བསྟན་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག །སླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཞེས་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་རྫུན་པ་ཡིན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་གསུངས་པ། །སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ཁ་ཅིག་ལས་ནི་དངོས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པར་མཛད། །ཅེས་དང་། ཐེག་པ་ཆེ་ལས་སྐྱེ་མེད་བསྟན། །གཞན་གྱི་ཟད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནི། །གཅིག་པས་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་ཉན་རང་གིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ལུང་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་གི་ཁུངས་ཀྱང་ཡོད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་བདེ་གཤེགས་ཉན་ཐོས་འགྱུར་བར་བྱ་སྙམ་དང་། །རང་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་ཆོས་རྒྱལ་འགྱུར་འདོད་པ། །བཟོད་པ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་ཐོབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། །དཔེར་ན་ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་འགྲོ་ངོགས་མི་མཐོང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ས་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་པོའི་བུ་རྒྱལ་པོའི་མཚན་དང་ལྡན་པ་ནི
Chinese
如果因为我执是不恒常和痛苦等，所以如此认识是不颠倒的，执着于常等是颠倒的，可以作为对治吗？如果声闻缘觉的这些蕴仅仅在世俗中是不恒常的，这样认为，那么就必须了知色等蕴在胜义中是无自性的，否则，认为它们在世俗中是不恒常的就相违。如果认为蕴是不恒常的事物，就像在世俗中蕴不住于常等一样，在胜义中也不住于不恒常等，那么就会有不能作为对治的过失。那么，在经典中说：比丘，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是快乐还是痛苦？尊者，是痛苦。凡是无常、痛苦、变异之法，可以认为这是我，这是我的，这是我的我吗？尊者，不能这样认为。从这些话语中，五贤弟子生起了圣妙智慧，这是什么意思呢？这些以及其他任何以生灭之相宣说佛法的经典中，对于那些根器尚未成熟的所化众生来说，他们会认识到色等在胜义中具有生灭的自性，从而舍弃对常等颠倒的执着，仅仅起到成熟根器的作用。如《理六十颂》中所说：生和灭，是为了必要的目的而宣说的。了解生，就能了解灭。了解灭，就能了解无常。了解进入无常本身，也能证悟佛法的道理。这是所说的意思。对于那些先前已经串习空性，其习气完全成熟的人来说，即使从以生灭之相宣说佛法中，也能了悟无自性的意义。因为生和灭只能安立于缘起和无自性之上，而不能安立于具有自性的事物上，因为自性改变是不合理的。如《中观根本慧论》中说：对于谁，空性是可能的，对于他，一切都是可能的。对于谁，空性是不可能的，对于他，一切都是不可能的。以及，凡是从因缘所生的，就是不生的。对于它来说，生...
English
If, because self-grasping is impermanent and suffering, etc., understanding it as such is non-reversed, and grasping at permanence, etc., is reversed, can it serve as an antidote? If one understands that these aggregates of Hearers and Solitary Realizers are merely impermanent in conventional truth, then one must realize that the aggregates of form, etc., are without inherent existence in ultimate truth. Otherwise, understanding them as impermanent in conventional truth would be contradictory. If one thinks of the aggregates as impermanent things, just as the aggregates do not abide in permanence, etc., in conventional truth, they also do not abide in impermanence, etc., in ultimate truth, then there would be the fault of not being able to serve as an antidote. Then, in the Sutras, it is said: "Bhikkhus, is form permanent or impermanent?" "Venerable one, it is impermanent." "That which is impermanent, is it happiness or suffering?" "Venerable one, it is suffering." "That which is impermanent, suffering, and subject to change, is it proper to regard it as 'This is mine, this is I, this is my self'?" "Venerable one, it is not proper." From these words, the five excellent disciples generated noble wisdom. What does this mean? In these and other Sutras that teach the Dharma in terms of arising and ceasing, for those disciples whose minds are not yet mature, they will recognize that form, etc., have the nature of arising and ceasing in ultimate truth, thereby abandoning their reversed clinging to permanence, etc., and merely serving to mature their minds. As it is said in the "Sixty Stanzas of Reasoning": "Arising and ceasing are taught for a necessary purpose. By knowing arising, one knows ceasing. By knowing ceasing, one knows impermanence. By knowing how to engage with impermanence itself, one also realizes the nature of Dharma." This is what is said. For those who have previously cultivated emptiness and whose habitual tendencies are fully mature, even from teaching the Dharma in terms of arising and ceasing, they can realize the meaning of no inherent existence. Because arising and ceasing can only be established on dependent origination and no inherent existence, and cannot be established on things with inherent existence, because changing inherent existence is unreasonable. As it is said in the "Root Verses on the Middle Way": "For whom emptiness is possible, for him everything is possible. For whom emptiness is impossible, for him nothing is possible." And, "Whatever arises from conditions is unborn. For it, arising...
Chinese
其自性是不存在的。依赖于因缘的，就被称为空性。谁了解空性，谁就是谨慎的。这是所说的内容。如果声闻和独觉专注于小乘的藏经进行闻思，并且其中也没有阐述法无自性，那么声闻和独觉如何能证悟法无自性呢？不是这样的，因为在声闻的藏经中也阐述了无自性的意义。如何阐述呢？有些经中说，由于无明的缘故产生行等等，以及“色是常还是无常？尊者，是无常的。”等等，这样直接地阐明了生和灭等等世俗的现象，从而暗示了无自性的意义。如《中观根本慧论》中说：“世尊所说的法，凡是欺骗性的，就是虚假的。一切行都是欺骗性的法，因此它们是虚假的。世尊说这些，是为了完全宣说空性。”有些经中直接阐述了无自性的意义，如所说：“世尊以智慧了知有和无，在迦旃延的教诲中，否定了有和无两种。”以及“大乘中阐述了无生，其他的灭尽即是空性。知晓灭尽和不生，因为是一体的，所以请安忍。”这些是声闻和独觉证悟法无自性的声闻藏经的教证。也有大乘经典的依据，如《般若波罗蜜多经》中说：“想要在声闻地学习的，也应当学习般若波罗蜜多。想要在独觉地学习的，也应当学习般若波罗蜜多。”等等。在《圣者集经》中也说：“凡是想要成为善逝声闻的，以及想要成为独觉和如来法王的，如果不依靠这个安忍，就无法获得，就像此岸无法看到彼岸一样。”以及在《圣者十地经》中也说：“诸位佛子，例如，生于国王种姓的王子，具有国王的名称，是
English
Its own nature does not exist. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever understands emptiness is mindful. This is what is said. If the Hearers and Solitary Realizers focus on the Hinayana scriptures for listening and contemplation, and even then the absence of inherent existence of phenomena is not taught, how can the Hearers and Solitary Realizers realize the absence of inherent existence of phenomena? It is not so, because the meaning of the absence of inherent existence is also taught in the Hearer's scriptures. How is it taught? In some sutras, it is said that due to the condition of ignorance, actions arise, and so on, and "Is form permanent or impermanent? Venerable one, it is impermanent." and so on, thus directly clarifying the conventional aspects of arising and ceasing, and so on, thereby implicitly teaching the meaning of the absence of inherent existence. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "Whatever Dharma the Bhagavan said, that which is deceptive is false. All conditioned phenomena are deceptive Dharmas, therefore they are false. The Bhagavan said these, in order to fully proclaim emptiness." Some sutras directly teach the meaning of the absence of inherent existence, as it is said: "The Bhagavan, knowing existence and non-existence, in Katyayana's instruction, negated both existence and non-existence." And "In the Great Vehicle, unbornness is taught, the exhaustion of others is emptiness. Knowing exhaustion and non-arising, because they are one, therefore please be patient." These are the scriptural sources from the Hearer's scriptures for the Hearers and Solitary Realizers to realize the absence of inherent existence of phenomena. There is also a source in the Mahayana scriptures, as it is said in the Perfection of Wisdom Sutra: "Those who wish to study in the Hearer's ground should also study the Perfection of Wisdom. Those who wish to study in the Solitary Realizer's ground should also study the Perfection of Wisdom." and so on. In the Condensed Sutra, it is also said: "Those who wish to become Hearers of the Sugata, and those who wish to become Solitary Realizers and Dharma Kings, cannot attain it without relying on this patience, just as one cannot see the other shore from this shore." And in the Sutra on the Ten Grounds, it is also said: "O sons of the Victorious Ones, for example, a prince born into a royal family, possessing the name of a king, is