Tibetan
་པ། །གོས་མེད་བཅས་སོགས་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པ་སྨྲ་ན་དྲིས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་ཡོད་མེད་ལས། །འདས་པ་ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ། །ཆོས་ཀྱི་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེས་གྱིས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་བསྟན་པས། བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པའི་འཕགས་པ་ཀུན་ཀྱང་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པར་ཆེས་གསལ་པོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ནདབུ་མ་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་བསམས་ནས་ཉན་རང་གི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་དབུ་མ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། རི་བོང་གི་ཅལ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཟད་དོ། །དབུ་མའི་ལུགས་སུ་མ་ཟད་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འོག་མ་དག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པར་འདོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཁས་འཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆོས་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་ལ། དང་པོ་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་དང་། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་སྡེ་པ་གཉིས་པོ་དག་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་མི་ལྷུང་བར་འདོད་དེ། འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དགེ་སྡིག་གི་ལས་རྣམས་བྱས་མ་ཐག་རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་པས་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་དེའི་རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་རྣམ་སྨིན་ཆུད་མི་ཟ་བས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བར་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་པ་དག་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་ཤིང་། དེས་མ་འོངས་པ་ན་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བར་འདོད་དེ། དེ་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་གྱི་བདག་རང་བཞིན་མེད
Chinese
པ། 如果有无衣等重要问题，询问关于过去有无之事。因此，诸佛的教法是超越有无的无死，被称为深奥，是进入佛法的途径。如是等等，佛陀的意旨在于远离常断二边，行于中道。因此，所有善入佛法的圣者都安住于中道，这一点非常清楚。否则，就会陷入未能善入佛法的过失。因此，认为中观派和大乘派意义相同，即使了悟声闻缘觉之法无自性，也不能说是中观派，这种说法就像追逐兔角一样，只是徒劳地追逐声音而已。不仅是中观宗，即使是下部的宗义论者，也认为三乘的圣者都各自以自己的方式远离常断二边，安住于中道。因为佛陀的教法是远离常断二边，宣说中道，所以才比其他教法殊胜。而且，各自的宗义也声称与佛陀的教法完全一致，所有圣者也都认为自己已经善入佛法。那么，宗义论者们是如何远离常断二边的呢？对于法而言，有远离常断二边的方式；对于补特伽罗而言，也有远离常断二边的方式。首先，对于法而言，又有总体的因果和业果关系上远离常断二边两种方式。其中，两个部派都认为，内外诸法都是刹那生灭的，并且产生与因相顺的果，因此依次不会堕入常断二边。这是在总体的因果上远离常断二边的方式。善恶之业在造作之后立即消失，因此不是常。但分别说者认为，由于其相续不断，因此不会白费，不会堕入断灭的边。经部师则认为，产生与自身相顺之果的种子，具有转变的特性，并且在未来产生异熟果，因此不会堕入断灭的边。这是在业果关系上远离常断二边的方式。这两种情况都不存在世间常见的外道我。
English
pa. If there are important questions such as whether or not there are clothes, ask about the past existence or non-existence. Therefore, the teachings of the Buddhas are beyond existence and non-existence, are immortal, and are called profound, which is the way to enter the Dharma. As such, the intention of the Buddha is to abandon the extremes of permanence and annihilation and to walk the Middle Way. Therefore, it is very clear that all the noble ones who have entered the Dharma well abide in the Middle Way. Otherwise, one would fall into the fault of not having entered the Dharma well. Therefore, to think that the Madhyamaka and the Mahayana are the same, and to say that even if one realizes that the Dharma of the Hearers and Solitary Realizers is without self-nature, one is not a Madhyamaka, is like chasing after a rabbit's horn, merely chasing after sounds in vain. Not only the Madhyamaka school, but even the lower schools of philosophical tenets, believe that all the noble ones of the Three Vehicles abandon the extremes of permanence and annihilation in their own way and abide in the Middle Way. Because the Buddha's teachings abandon the extremes of permanence and annihilation and proclaim the Middle Way, they are superior to other teachings. Moreover, each school of tenets claims to be completely in accordance with the Buddha's teachings, and all the noble ones believe that they have entered the Dharma well. So, how do the tenet proponents abandon the extremes of permanence and annihilation? For phenomena, there is a way to abandon the extremes of permanence and annihilation; for individuals, there is also a way to abandon the extremes of permanence and annihilation. First, for phenomena, there are two ways to abandon the extremes of permanence and annihilation: in general cause and effect, and in the relationship of karma and result. Among them, both schools believe that external and internal phenomena are destroyed in an instant, and that a result that is in accordance with the cause arises, so they do not fall into the extremes of permanence and annihilation in sequence. This is the way to abandon the extremes of permanence and annihilation in general cause and effect. Virtuous and non-virtuous actions disappear immediately after being performed, so they are not permanent. However, the Vaibhashikas believe that because their continuum is continuous, they will not be wasted and will not fall into the extreme of annihilation. The Sutrantikas believe that the seeds that produce results that are in accordance with themselves have the characteristic of complete transformation, and that they produce different results in the future, so they do not fall into the extreme of annihilation. This is the way to abandon the extremes of permanence and annihilation in the relationship of karma and result. In both cases, there is no self-nature of the self that is the object of the view of annihilation.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་གང་ཟག་གི་ཡུལ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་ཞིང་། མཐའ་བྲལ་གྱི་དོན་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འདོད་དོ། །རྣམ་རིག་པ་དག་གཟུང་འཛིན་དུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་ལ། གཞན་དབང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དོན་དམ་པར་རྫས་སུ་ཡོད་པས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་སྟེ། འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐར། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་འདི་ཡོད་དོ། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་འགགས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པས་དེ་ལས་ཕྱིས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གང་ཟག་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལ་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བྲལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ལ། ཉན་རང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་ཡུལ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་སོ། །དབུ་མ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡིན་ན་འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་མ་འགགས་པས་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡོད་ན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཉེས་པ་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་བ་གླང་ཡོད་པས་རྟ་མ་ཤི་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཆད་པར་འགྱུར་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་བྱུང་བ། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་ན་རྣམ་པ་གཞན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན། ཡང་དག་པར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་དཔྱད་དུ་མེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དག །སྟོང་
Chinese
因此，由于认为恒常和无常在任何地方都不成立，所以在补特伽罗的境界中舍弃常断二边。并且，三乘的一切圣者都认为证悟了这些离边的意义。唯识宗认为，由于所取和能取是遍计所执，遍计所执自性不成立，因此没有堕入常边。由于他起是虚妄分别，在胜义中实有，因此没有堕入断边。这是总的在因果上舍弃常断的方式。如是说，在《中边分别论》中说：“非真遍计有，于此有二无，空性于此有，于此亦有彼。有故无故有，是即中观道。”这样说。由于业在造作后立即坏灭，因此不是恒常。由于在自灭的同时，将随顺的果产生的种子安立在阿赖耶识上，因此之后随顺因缘而产生果，因此不是断灭。这是在业果关系上舍弃常断的方式。由于蕴没有被他者遍计的我的体性，因此不是恒常。由于蕴仅仅是法，因此不是断灭。这是在补特伽罗上舍弃常断的方式。其中，菩萨圣者们以离边证悟一切，声闻缘觉圣者们证悟在补特伽罗的境界上远离常断二边。中观派认为，如果因和果是一个，那么在果的时候因没有灭，就会变成恒常。如果是他，那么如果果是其他事物，就不能避免相续断灭的过失。例如，因为有牛，所以马不会不死。因此，如果果的时候因灭了，因和果不是同一个也不是其他的，因此没有堕入恒常和断灭的边。如是说：“依于何而生。”等等，如前所引。这是在名言中舍弃常断的方式。如果事物稍微有一点自性，那么其他方式就不合理，就会变成恒常或无常。然而，真实而言，由于事物丝毫没有自性，因此恒常和无常都无法分析。如是说：“或者一切事物，空
English
Therefore, since it is held that permanence and impermanence are not established anywhere, the extremes of permanence and annihilation are abandoned in the realm of the person. And all the noble ones of the three vehicles are thought to realize these meanings of being free from extremes. The Mind-Only school believes that since the apprehended and the apprehender are totally imputed, the totally imputed nature is not established, therefore it does not fall into the extreme of permanence. Since the other-dependent is false conceptualization, it exists as a substance in the ultimate sense, therefore it does not fall into the extreme of annihilation. This is how to abandon permanence and annihilation in general in cause and effect. It is also said in the Madhyāntavibhāga: "The unreal conceptualization exists, in it the two do not exist, emptiness exists in it, in it also that exists. Because of existence, because of non-existence, because of existence, this is the Middle Way." Thus it is said. Since the action is destroyed immediately after it is done, it is not permanent. Since the seed that produces the corresponding result is placed in the all-ground consciousness at the same time as it ceases by itself, the result arises from it later according to the conditions, therefore it is not annihilation. This is how to abandon permanence and annihilation in the relationship of karma and result. Since the aggregates are devoid of the characteristic of self imputed by others, they are not permanent. Since the aggregates exist only as dharmas, they are not annihilation. This is how to abandon permanence and annihilation in the person. Among them, the noble bodhisattvas realize everything by being free from extremes, and the noble hearers and solitary realizers realize that in the realm of the person, they are free from the extremes of permanence and annihilation. The Madhyamikas believe that if the cause and the result are one, then the cause will not cease at the time of the result, and it will become permanent. If it is other, then if the result is something else, the fault of the continuous annihilation cannot be avoided. For example, because there is a cow, the horse will not not die. Therefore, if the cause ceases at the time of the result, the cause and the result are neither the same nor other, therefore they do not fall into the extremes of permanence and annihilation. It is also said: "What arises depending on what." etc., as quoted before. This is how to abandon permanence and annihilation in conventional terms. If things have a little bit of their own nature, then other ways are not reasonable, and they will become permanent or impermanent. However, in reality, since things do not have any self-nature at all, permanence and impermanence cannot be analyzed in any way. It is said: "Or all things, empty