Tibetan
མ་གྲངས་འདི་བཤད་པའི་ཚེ་དགེ་སློང་འདི་སྙེད་ཅིག་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །འདི་སྙེད་ཅིག་གིས་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་ཅེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པ་ལས། ཉན་རང་དག་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ནི་གཉིས་ཏེ། རྒྱུད་མ་སྨིན་པ་དང་སྨིན་པའོ། །དང་པོ་དག་གིས་སྟོན་པ་ལས་ཆོས་ཐོས་ཙམ་གྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། དང་པོར་ལུང་ནོད་པ་དང་ཁ་འདོན་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ལུང་གི་ཆོས་ཐོས་པས་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད། དེའི་འོག་ཏུ་རིགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བསམས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ནས་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ནས་ཐོས་པ་སོགས་བྱེད་པས། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉན་རང་གི་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །རྒྱུད་སྨིན་པ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་པས་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པའི་ཕྱིར་ཚེ་འདིར་གཞན་ལ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་རྐྱེན་ལས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཤིང་གྲོལ་བ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་པའི་རྐྱེན་ལས། ཁ་ཅིག་ནི་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་སུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་པའི་རྐྱེན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མདོ་སྡེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ན་དགེ་སློང་མང་པོས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་བཤད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་ལས་ཉན་ཐོས་དག་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ན་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པའི་མདོའི་དགོངས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་འབྱུང་བ་དང་། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མི་གནས་
Chinese
在宣说这个数量时，有些比丘没有接受（任何教法）就从诸漏中获得心解脱。有些比丘则因听闻诸法，获得了无尘、离垢、清净的法眼，这是因为宣说了诸法皆无自性的道理。那么，为什么说声闻、独觉会生起证悟呢？声闻、独觉种姓的补特伽罗有两种：相续未成熟者和已成熟者。对于前者，仅仅听闻导师所说的法并不会生起证悟。首先，通过受持经文、讽诵等方式，听闻经文之法而完全理解。之后，依靠四种理证，如理作意地分析所听闻的意义，从而生起思所生慧。再之后，通过具有二种结合的方式，串习所思之义，从而生起如实显现真实义的修所生智慧，并获得解脱。像这样的补特伽罗，仅仅专注于声闻乘的法藏而进行听闻等。就此而言，声闻、独觉的修行所缘是声闻乘的法藏。对于相续已成熟者，由于在其他生世中通过闻、思、修三者进行串习，相续已经非常成熟，因此今生仅仅听闻向他人宣说诸法实相的经文，就以此为缘而生起证悟并获得解脱。其中，有些是因为听闻宣说无自性的经文而解脱，有些是因为听闻宣说四谛、无常等经文而获得解脱。因此，在世尊宣说大乘、小乘的经藏时，许多比丘都说获得了证悟。如果从宣说诸法皆无自性的经文而使声闻生起证悟，那么这与他们没有证悟法无我相违，这是为什么呢？宣说无自性的经的密意有两种：人无我的自性空和法无我的自性空。第一种是指色蕴等诸蕴依赖于其他因缘，不是由自己的自性产生，并且因为刹那坏灭而不停留在自性之中。
English
When this number was spoken, some monks, without accepting (any teachings), obtained liberation of mind from the defilements. Some monks, by hearing the Dharma, obtained the Dharma-eye, which is stainless, free from defilement, and pure, because the meaning of all dharmas being without inherent existence was taught. So, why is it said that realization arises in Śrāvakas and Pratyekabuddhas? There are two types of individuals of the Śrāvaka and Pratyekabuddha lineage: those whose continuum is not mature and those whose continuum is mature. For the former, merely hearing the Dharma spoken by the teacher does not cause realization to arise. First, by upholding the scriptures, reciting, etc., they fully understand the Dharma of the scriptures by hearing it. After that, relying on the four types of reasoning, they properly analyze the meaning of what they have heard, thereby generating wisdom arising from thought. After that, by familiarizing themselves with the meaning of what they have thought about through the method of combining the two, they generate the wisdom arising from meditation that directly manifests the true meaning as it is, and they obtain liberation. Such an individual focuses solely on the Śrāvakayāna's collection of texts for hearing, etc. In this regard, it is said that the object of practice for Śrāvakas and Pratyekabuddhas is the Śrāvakayāna's collection of texts. For those whose continuum is mature, because they have familiarized themselves with hearing, thinking, and meditating in other lifetimes, their continuum is very mature. Therefore, in this life, merely hearing the scriptures that explain the reality of the Dharma to others, they generate realization and obtain liberation. Among them, some are liberated by hearing the scriptures that explain the absence of inherent existence, and some obtain liberation by hearing the scriptures that explain the Four Noble Truths, impermanence, etc. Therefore, when the Blessed One spoke the Sūtras of the Great and Small Vehicles, it is said that many monks obtained realization. If realization arises in Śrāvakas from the scriptures that explain that all dharmas are without inherent existence, then this contradicts the fact that they have not realized the absence of self of phenomena. Why is that? The intention of the Sūtras that explain the absence of inherent existence is twofold: the absence of inherent existence of the self of persons and the absence of inherent existence of the self of phenomena. The first refers to the aggregates such as form, which depend on other causes and conditions, and do not arise from their own nature, and because they are destroyed in an instant, they do not remain in their own nature.
Tibetan
པ་དང་། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་སེམས་ཅན་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་བཏགས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པས་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་འབྱུང་བ་དང་། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མི་གནས་པ་དང་། བྱིས་པས་བཟུང་བ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ལ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྒྱུད་སྨིན་པ་དག་གིས་ནི་སྔོན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཙམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་པོ་རྟོགས་ཀྱི། བློ་ཞན་པའི་ཕྱིར་དང་གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དག་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་བར་བལྟའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱམས་ཆོས་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་དག་ནི་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མི་བཞེད་ལ། རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཁོ་བོས་གོང་དུ་བསྙད་པ་རྣམས་དཔྱིས་ཕྱིན་ཞིང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་ལ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཞི་བ་འཚོ་དཔོན་སློབ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་བཞེད་པར་མངོན་ཡང་། སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པར། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལས་བཤད་པས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུ་མ་བསྟོད་པར། མཚན་མ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པར། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་རང་སངས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་བསྟེན་པའི
Chinese
並且，就像孩子們所認為的我與有情等事物的本質那樣，並非真實存在。第二種是：遍計所執僅僅是假立，因此沒有自相的自性；依他起依賴於其他因緣，因此沒有生起的自性；圓成實是空性的本性，因此沒有勝義的自性。如《成唯識論》中所說：「世尊於甚深經中說一切法皆無自性，其意何在？謂不自生故，非自有故，不依自性而住故，如愚夫所執，無如是相故。」又說：「於遍計所執自性，無相自性故；於依他起，無生自性故；於圓成實，無勝義自性故。」如是宣說。其中，聲聞種姓的相續成熟者，由於先前僅僅串習了人無我，因此當宣說一切法無自性時，首先證悟了無自性。但由於智慧薄弱且未曾串習，因此無法證悟第二種無自性。因此，從宣說無自性的經文中，也應當觀察到聲聞能夠生起證悟並不相違。如此一來，無著兄弟等彌勒法系的追隨者們，並不認為聲聞和獨覺能夠證悟法無我。理由也是我上面所說的那些，既詳盡又沒有錯誤。隨學龍樹父子者，如靜命、智藏、寂護師徒等，雖然顯然認為聲聞和獨覺不能證悟法無我，但這些論師並未如實了知龍樹的密意，而是依據聖者月稱的論典而說，因此並非聖者的密意。因此，在聖者龍樹的宗派中，三聖者的等持證悟沒有差別，因為他們都證悟了一切法沒有自性。如《中觀讚》中所說：「未悟無相，汝說無解脫。」以及「聲聞眾與獨覺，佛陀眾皆必依。」
English
And, like the way children perceive the essence of self and sentient beings, it is not established as such. The second is: the completely imputed exists only as imputation, therefore it lacks the self-nature of its own characteristics; the other-dependent relies on other conditions, therefore it lacks the self-nature of arising; the thoroughly established is the nature of emptiness, therefore it lacks the ultimate self-nature. As stated in the *Abhidharmasamuccaya*: "What is the intention behind the statement in the extensive sutras that all dharmas are without self-nature? It is because they do not arise by themselves, they are not their own, they do not abide in their own nature, and they do not have the characteristics as perceived by the ignorant." Furthermore, it is said: "In the completely imputed nature, there is no characteristic self-nature; in the other-dependent, there is no arising self-nature; in the thoroughly established, there is no ultimate self-nature." Thus it is explained. Among them, those of the Hearer lineage whose minds are ripened, because they have previously only familiarized themselves with the absence of self of persons, when the absence of self-nature of all dharmas is taught, they first realize the absence of self-nature. But because of their weak intellect and lack of familiarity, they do not realize the second one. Therefore, from the teachings on the absence of self-nature, it should be observed that it is not contradictory for Hearers to generate realization. Thus, the brothers Asanga and Vasubandhu, along with their followers of the Maitreya teachings, do not accept that Hearers and Solitary Realizers realize the absence of self of phenomena. The reasons are those I mentioned above, which are thorough and without error. Those who follow the father and son Nagarjuna, such as Shantarakshita, Jñanagarbha, and their disciples, although it appears that they believe that Hearers and Solitary Realizers do not realize the absence of self of phenomena, these teachers did not understand Nagarjuna's intention as it is, but spoke according to the treatises of the noble Chandrakirti, therefore it is not the intention of the noble ones. Therefore, in the system of the noble Nagarjuna, there is no difference in the meditative realization of the three noble ones, because they all realize that all dharmas are without inherent existence. As it is said in the *Praise of the Transcendental*: "Without realizing the signless, you have said there is no liberation." And, "The Hearers and Solitary Buddhas, and the Buddhas all necessarily rely on."