Tibetan
འི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་མི་འཐད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་ནོ། ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་བཞེད་པ་ལ། བྱམས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་སྔ་མ་དག་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་ཉན་རང་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར། བློ་མི་གསལ་བ་དང་། དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །ཉན་རང་དག་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་རགས་པ་དག་ལ་བློ་སྦྱོང་གི་ཕྲ་བ་དག་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་བློ་ཞན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ནི་རྣམ་གྲོལ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས་པ་ལྷུར་མི་ལེན་པས་ཤེས་བྱའི་གནས་ཕྲ་མོ་ལ་བློ་མི་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རགས་པ་ནི། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སོ། །ཕྲ་བ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དང་པོའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པ་འབྱུང་ཞིང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྨོངས་པ་ལས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྨོངས་པ་ལས་ནི། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་བྱེད་པ་པོར་སེམས་པ་སོགས་ཆོས་སུ་ལྟ་བ་ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སོགས་ཆོས་སུ་ལྟ་བ་ལྷན་སྐྱེས་རྣམས་འབྱུང་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཕྱི་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རགས་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དོ། །ཉན་རང་དག་གིས་རྣམ་གྲོལ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བས་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རགས་པ་ཙམ་ལ་བློ་སྦྱོང་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་འདོད་དོན་མྱང་འདས་ཐོབ་བོ། །གཞན་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དག་ལས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་དག་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་ཀྱང་ཉན་རང་དག་དེ་ལ་བློ་མི་སྦྱོང་སྟེ། རྒྱན་དུ། ཆེར་འོས་སེམས་བསྐྱེད་སྤངས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག། གཞན་དོན་སེམས་དང་དེ་ཡི་ཐབས་རྙེད་དང་། །དགོངས་ཆེན་དོན་དང་དེ་ཉིད་མཆོག་མཐོང་བའི། །བདེ་བ་
Chinese
的缘故，以及因为道理没有不合理的缘故，有部宗也承认。大乘的论师们认为，随顺慈氏法门的无著兄弟，以及圣者龙树父子的两种宗派。其中前者认为，声闻缘觉没有通过两种原因证悟法无我，就像这样：由于心不明晰和不努力追求这两个原因。声闻缘觉对于自相和共相的粗大所知进行修习，而不是对于微细的所知，因为他们心智迟钝，无法了解自相和共相的微细所知，而且他们只追求解脱，不致力于了解广大的所知，因此不修习微细的所知之境。其中，自相粗大的是蕴、界、处。微细的是阿赖耶识的行相。通过如实地听闻、思维、抉择第一种自性，就能证悟人无我，而由于颠倒错乱，就会执著人我。由于对第二种自性迷惑，就会产生将自在和造物主等视为实有的遍计所执的法见，以及执著能取所取等俱生法见。从如实地证悟它的自性，就能证悟法无我，因为这是所知三自性的处所，而且三无自性也是法无我。共相粗大的是人无我，微细的是法无我。声闻缘觉只追求解脱，因此只修习自相和共相的粗大部分，仅凭此也能获得自己的意愿涅槃。此外，由于声闻的律藏中没有阐述法无我，而且大乘的律藏中虽然阐述了法无我，但声闻缘觉并不对此进行修习。如《现观庄严论》中说：极不应理舍弃发心之士夫，于利他心及其方便之获得，广大意趣及彼之胜义见，安乐
English
and because there is no unreasonable reason, the Sautrāntikas also acknowledge it. The Mahāyāna teachers consider that there are two systems: the brothers Asaṅga who follow the Maitreya's teachings, and the father and son Nāgārjuna. Among them, the former believe that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not realize the absence of self of phenomena due to two reasons, like this: due to the two reasons of unclear mind and not striving for the meaning. The Śrāvakas and Pratyekabuddhas train their minds on the gross objects of knowledge of self-characteristics and general characteristics, but not on the subtle ones, because they are dull-witted and cannot understand the subtle objects of knowledge of self-characteristics and general characteristics, and because they only strive for liberation and do not focus on understanding the vast objects of knowledge, so they do not train their minds on the subtle objects of knowledge. Among them, the gross self-characteristic is the aggregates, elements, and sources. The subtle one is the aspect of the ālaya-vijñāna. By truly hearing, thinking, and deciding on the first nature, one can realize the absence of self of persons, and due to inverted delusion, one will cling to the self of persons. Due to being confused about the second nature, there will arise the imputed views of phenomena, such as considering Īśvara and the creator as real, and the innate views of phenomena, such as clinging to the grasper and the grasped. From truly realizing its nature, one can realize the absence of self of phenomena, because this is the place of the three natures of knowledge, and the three absences of nature are also the absence of self of phenomena. The gross general characteristic is the absence of self of persons, and the subtle one is the absence of self of phenomena. The Śrāvakas and Pratyekabuddhas only strive for liberation, so they only train their minds on the gross parts of self-characteristics and general characteristics, and by that alone they can attain their desired nirvāṇa. Furthermore, because the Śrāvaka's Vinaya does not explain the absence of self of phenomena, and although the Mahāyāna's Vinaya explains the absence of self of phenomena, the Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not train on it. As it says in the Ornament: "It is very inappropriate for those who have abandoned the thought of enlightenment, to have the happiness of the altruistic mind and the attainment of its means, the great intention and the supreme vision of it."
Tibetan
དེ་སྤངས་ཞི་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་དག་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་མེད་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཐོས་བསམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དང་། སྒོམ་བྱུང་གིས་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཐོག་མར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་མ་ཕབ་པར་ཕྱིས་སྒོམ་བྱུང་གི་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དེ། ཐོས་པའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ལས་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་ལ། བསམ་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལས་བསྒོམ་བྱ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱན་ལས། འདི་ན་དང་པོ་ཐོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང ། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་ཡང་དག་དོན་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དགོངས་འགྲེལ་དུ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་འགྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་བསྟན་པར་བཤད་ཅིང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མ་རྟོགས་པར་ཡང་ཤེས་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་རྟོགས་ལ། དེ་མ་རྟོགས་པར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཉན་རང་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་རང་རྒྱལ་ལ་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བཤད་ཅིང་། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། རང་རྒྱལ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བཤད་ཅིང་། དེ་ལས་ཀྱང་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་མ་བསྟན་ལ། ཆེར་འོས་སེམས་བསྐྱེད་སྤངས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །ཅེས་པའི་ལུང་ལས་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཡང་བློ་མི་སྦྱོང་བས་གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་དཔྱད་དགོས་པས་མཁས་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིག །སྔོན་ཆད་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཡང་མ་ཞུགས་པར་སྣང་སྟེ། ཁོ་བོས་ནི་དོན་འདི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་རྟོགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་དག་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ལ་མི་དམིགས་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སོགས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། ཆོས་ཀྱི་རྣ
Chinese
如是舍弃则趋寂静。如是说故，彼等以无为利他之意乐，故说不以听闻思惟而了悟大乘经部之意趣，亦不以修所生而现证。若未先以听闻思惟而确定二种无我，则后无有修所生之现证，以从如理以理分析听闻之义，而生思所生之智慧，从一心修习思惟之义，而生现证所修之真实智慧之故。如是亦于《现观庄严论》云：“此中最初依于听，如理作意乃生起，从如理作意生，真实义境之智慧。”又于《解深密经》中云：“取之识甚深且细，一切种子如水流，若起我执则不宜，此我未曾为童说。”如是说于声闻独觉之种姓者，未如实宣说阿赖耶识之体相，且未证阿赖耶识亦不证所知三自性之体相，且未证彼亦不证法之无我，故声闻独觉等亦无有证法之无我。于《现观庄严论》中云：为舍所取义分别，及为不舍能取故，如依犀牛角之道，当知摄略而宣说。如是说独觉有证所取无自性，于《摄类学》中云：独觉等以声闻之律藏为所缘，而修随顺法之法，如是亦未宣说所取无自性，且大抵舍弃发心之士夫等。于此理路之教证中，以“舍弃发心之士夫等”之教证而言，于大乘之律藏亦不修习，故以何为证悟所取无有之因，是故智者当善加观察。先前似乎连少许怀疑也未曾生起，我则认为此义甚为艰难。若声闻独觉等不缘大乘之律藏，则于《般若波罗蜜多》等大乘经部中，法之
English
Having abandoned that, one will go to peace. As it is said, because they do not have the intention to benefit others, it is said that they do not understand the intention of the Mahayana sutras through hearing and thinking, nor do they realize it through meditation. If the two types of selflessness are not first determined by hearing and thinking, then there will be no realization through meditation later, because from properly analyzing the meaning of hearing with reason, the wisdom born of thought arises, and from meditating single-mindedly on the meaning of thought, the true wisdom that realizes the object of meditation arises. As it is also said in the Ornament: "Here, first, relying on hearing, proper attention arises. From proper attention, the wisdom of the true object arises." Furthermore, in the Explanation of the Profound Meaning, it is said: "The taking consciousness is deep and subtle. All seeds flow like a stream. It is not appropriate to conceive of self. I have not taught this to children." Thus, it is said that the characteristics of the alaya consciousness are not taught as they are to those of the Hearer and Solitary Realizer lineages, and without realizing the alaya consciousness, one does not realize the characteristics of the three natures of knowable objects, and without realizing that, one does not realize the selflessness of phenomena, so the Hearers and Solitary Realizers do not realize the selflessness of phenomena. In the Ornament for Clear Realization, it is said: "In order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and because grasping is not abandoned, the path like the horn of a rhinoceros should be known to be summarized." Thus, it is said that Solitary Realizers have the realization that the object of grasping is without inherent existence. In the Compendium of Abhidharma, it is said that Solitary Realizers focus on the Hearer's Vinaya and practice the Dharma that is in accordance with the Dharma, but the selflessness of the object of grasping is not taught there. Moreover, in the quote, "Those who have abandoned the aspiration for enlightenment," it is said that since they do not train their minds in the Mahayana Vinaya, one must examine what the cause of realizing the absence of grasping is, so the wise should examine it well. Previously, it seems that even a little doubt had not arisen, but I realize that this meaning is very difficult. If the Hearers and Solitary Realizers do not focus on the Mahayana Vinaya, then in the Mahayana sutras such as the Perfection of Wisdom, the nature of phenomena