Tibetan
། །ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དཔེར་ན་བདག་གི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཕུང་པོ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པ་འདི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་རྒྱུ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་དབང་པོ་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་གཉིས་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དབང་པོའི་འགྱུར་བ་མ་ལོག་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཟླ་གཉིས་མེད་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་ངེས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་རང་ཉིད་རྟོག་གེ་ལ་མཁས་པར་སྟོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་མཁས་པ་རྣམས། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མིན། །ཟབ་མོ་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མིན་ཡང་། །ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་སྤང་ཕྱིར་ཡིན། །འབྲས་བུ་མེད་ན་རྟོག་ལྡན་སུ་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལ་ངལ་བར་བྱེད། གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་རམ་རང་ཉིད་མཁས་པར་སྟོན་པའི་དགོས་པ་ཙམ་ལ་རེ་བ་ནི་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པར་ནི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་དག་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་པའི་ཚོགས་དུ་མས་བསྟན་བཅོས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི། མཐའ་གཞན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་སྤངས་ནས། སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ། །རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན། །རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་
Chinese
從無始以來串習的對所取和能取顯現執著的習氣，自然而然地產生對所取和能取顯現執著的顛倒，這沒有任何不合理的地方。例如，雖然從未見過我的實體，但由於串習的力量，自然而然地產生認為蘊是我的想法。如此一來，這種對所取和能取顯現執著的錯覺，無法通過證明沒有所取和能取來消除，因為它是從自己的因產生的。例如，由被模糊不清的感官所迷惑而產生的二月亮顯現等識，只要感官的變化沒有恢復，即使證明並確定沒有二月亮，也無法使其消失。因此，為了遣除對所取和能取的顯現執著，那些論理學家們只是為了炫耀自己精通論理而已，並沒有任何成果。如果有人這樣說： 沉迷辯論的智者們， 並非斷除那真實。 深奧非是論理境， 然為捨棄邪分別。 如果沒有成果，哪個有理智的人會費力去辨析那真實？僅僅為了壓倒他人或炫耀自己聰明才智的期望，並非是聖者的行為。因此，雖然那真實完全不是論理的對象，但如果沒有以正確的智慧斷除對那真實的增益，就無法如實地證成它，沒有證成，也無法現證真實。因此，智者們以眾多理性的集合在論典中辨析那真實，是為了捨棄增益於其他邊和誹謗的邪分別，因此並非沒有成果。 如此斷除增益的邊之後，為了斷除誹謗的邊，宣說其他的先前的觀點： 緣起故如幻， 識非勝義諦。 凡是依賴和關聯而產生的事物，都不是勝義諦，例如幻術等。識也是依賴和關聯而產生的。因此，說識是不合理的。他們這樣說。
English
From beginningless time, due to the habitual imprints of clinging to appearances of apprehended and apprehender, there is nothing unreasonable in the reversed arising of naturally clinging to the appearances of apprehended and apprehender. For example, although one has never seen the entity of self, due to the power of habituation, the thought of 'I' arises naturally towards the aggregates. In this way, this delusion of clinging to the appearances of apprehended and apprehender cannot be reversed by proving the absence of apprehended and apprehender, because it arises from its own cause. For example, the consciousnesses such as the appearance of two moons arising from being deluded by blurred senses, as long as the change of the senses has not reverted, even if one proves and ascertains the absence of two moons, it will not disappear. Therefore, in order to dispel the clinging to the appearances of apprehended and apprehender, those who speak of reasoning are merely showing off their expertise in logic, and there is no result. If someone says: The scholars attached to debate, Do not sever that reality. Profound is not the realm of logic, But is for abandoning wrong discriminations. If there were no result, who with reason would labor to analyze that reality? The expectation of merely overpowering others or showing off one's own cleverness is not the conduct of the noble ones. Therefore, although that reality is completely not an object of logic, if one does not sever the superimposition on that reality with correct wisdom, one cannot properly prove it, and without proving it, one cannot manifest reality. Therefore, the scholars analyze that reality in treatises with many collections of reasonings, in order to abandon the wrong discriminations of superimposing on other extremes and slandering, therefore it is not without result. Having thus abandoned the extreme of superimposition, in order to abandon the extreme of denigration, the other previous view is proclaimed: Since it is dependent arising, it is like an illusion, Consciousness is not ultimate truth. Whatever arises dependently and in relation is not established as ultimately true, like illusion and so forth. Consciousness is also dependently arising. Therefore, it is unreasonable to speak of consciousness. They say so.