Tibetan
རྣམ་རིག་གྲུབ་པའི་རྒྱན། རྣམ་རིག་གྲུབ་པའི་རྒྱན། རྣམ་རིག་གྲུབ་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཐོག་མར་རང་གི་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱག་འཚལ་བ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་དྲི་མ་མེད། །ཆགས་བྲལ་ཐོགས་མེད་མཁྱེན་པ་རྒྱས། །རྩོལ་མེད་ཕྲིན་ལས་བཟང་པོ་ཅན། །ཐུབ་པ་དེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དང་བས་ཡན་ལག་གི་དམ་པ་མགོ་བོས་འདུད་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞིག །གང་གིས་ན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། རང་དོན་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་སྟེ། གང་ཞིག་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེས་ནི་རང་གིས་བརྙེས་པའི་གོ་འཕང་མཆོག་ལ་གཞན་དག་ཀྱང་འགོད་པར་ནུས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ལ་བདག་ཅག་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། གདོད་མ་ནས་དྲི་མའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མ་བྱས་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་དྲུངས་ནས་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལེགས་པར་སྤངས་པ་དང་། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པ་དང་། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྤངས་པ་གང་གིས་ཡང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་སྲིད་པའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་མ ཐོང་བས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་སྤངས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་གི་སྤངས་པ་ནི་ཁམས་གོང་མར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པ་ནི་སྤངས་ཟིན་གྱི་སྐྱོན་རྣམས་སླར་
Chinese
《现观庄严论》释 《现观庄严论》释 《现观庄严论释》正文开始。 向十方诸佛及其眷属顶礼！为了符合圣者的行为，在开始撰写论著时，首先以表达自己导师的殊胜功德的顶礼作为开端：自性清净无垢染，离贪无碍智增长，不费力气事业善，向彼能仁头顶礼。如是说。这段偈颂通过断德、证德和事业德三个方面，表达了以最崇敬的姿态，用身体最尊贵的部位——头部，向薄伽梵顶礼的方式。那么，薄伽梵具有什么样的功德差别呢？又是因为什么要向他顶礼呢？因为他具有自利方面的断证功德和利他方面的事业功德。任何具备二利功德者，都能将他人安置在自己所证得的最高果位上，因此，我们要向具备如此功德的导师顶礼。其中，断德有两种：自性清净和离垢清净。第一种是：心自性光明，因为从本初以来，心就不是以垢染的体性存在，而是以极其光明的自性存在。第二种是：心本身没有被贪欲等其他因素所染污，因为通过对治的智慧，连同二障的习气都彻底拔除。这又具备三种特点：即善于断除、永不退转地断除、完全断除。第一，所断之物不再成为轮回痛苦的根源，因为它是通过证悟轮回的对治——无我而实现的。这显示了它超越了外道的断除，因为他们的断除是通过具有寂静和粗猛相的世间道来实现的，而这些道是导致投生到更高界的因。第二，永不退转地断除，是指断除已断除的过患
English
Commentary on the Ornament of Clear Realization Commentary on the Ornament of Clear Realization Here begins the text of the Commentary on the Ornament of Clear Realization. I prostrate to all Buddhas of the ten directions and their retinues! In order to accord with the conduct of the noble ones, at the beginning of composing a treatise, I begin with a prostration that expresses the extraordinary qualities of my own teacher: By nature pure, without stain, free from attachment, unobstructed, wisdom increasing, effortlessly accomplishing good deeds, to that Sage I bow with my head. Thus it is said. This verse expresses the manner of bowing to the Bhagavan with the most revered part of the body, the head, out of extreme respect, through the three aspects of abandonment, realization, and activity. So, what kind of qualities does the Bhagavan possess? And why should one prostrate to him? Because he possesses the excellent qualities of abandonment and realization for his own benefit, and the qualities of activity for the benefit of others. Anyone who possesses the qualities of both benefits is able to place others in the supreme state that he himself has attained, therefore, we prostrate to the teacher who possesses such qualities. Among these, the qualities of abandonment are of two types: purity by nature and purity from defilement. The first is: the mind is luminous by nature, because from the beginning, the mind has not existed as the nature of defilement, but exists as an extremely luminous nature. The second is: the mind itself has not been defiled by other factors such as attachment, because through the wisdom of the antidote, even the habitual tendencies of the two obscurations have been completely eradicated. This also possesses three characteristics: namely, well abandoned, irreversibly abandoned, and completely abandoned. First, what is abandoned no longer becomes the source of suffering in samsara, because it is achieved through realizing the antidote to samsara—selflessness. This shows that it surpasses the abandonment of the non-Buddhists, because their abandonment is achieved through worldly paths that have the aspect of quiescence and violence, which are the cause of being born into higher realms. Second, irreversibly abandoned means that the faults that have been abandoned will not