Tibetan
་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ནང་གི་རྐྱེན་བག་ཆགས་བརྟན་པ་དང་མི་བརྟན་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བར་བྱིས་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་དེ་དག་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་རྣམ་དབྱེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཆོག་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡུལ་མེད་ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་བཀྲ་བར་སྣང་བ་འདི་གང་གིས་བྱས་ཤེ་ན། རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཕྱི་རོལ་དུ། །ཆད་ལྟར་སྣང་བ་བག་ཆགས་རྐྱེན། །ཤེས་པ་རང་ཉིད་ལ་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་རྒྱང་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཐ་དད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་དབེན་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་རྣམ་པར་བཞག །ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །བྱིས་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤང་ཕྱིར་ཡིན། །ཐུབ་པས་གང་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་དག་ལ་རིམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་དྲང་བར་བཞེད་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ། །བློ་སྦྱངས་རྣམས་ལ་གཞན་དུ་གསུངས། །སྐལ་པ་དུ་མར་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་བློ་སྦྱངས་ཤིང་རྒྱུད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་སྨིན་པར་བྱས་པའི་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་སྔ་མ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་དོ། །ཅི་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད། གཟུ
Chinese
不会错乱。由于内在的习气稳固与否，才会有错乱与不乱的差别，这只是孩童们的妄加分别。实际上，对他们来说，错乱与不乱的区分并不合理，因为所有未见到胜义谛的都是错乱的。如果境不存在，那么知识的显现，如颜色和形状等，是如何产生的呢？自身唯一于外境，如断灭般显现是习气的缘故。知识自身显现为单一的整体，如同遥远的距离，这是因为从无始以来，习惯于将能取和所取执着为不同的习气所致，并非外境所为。因此，《楞伽经》中说：“非有实事唯是心，外境实有是邪见，由习气力扰乱心，显现为境实为妄。”所说的就是这个意思。如果这一切都远离了能取和所取，那么，为什么如来要为所化众生安立外内处呢？应该如实地宣说法的本性啊。外内处是为了使孩童们舍弃恐惧。佛陀所说的眼等内处和色等外处，是为了暂时引导那些尚未成为宣说胜义谛之器的众生，逐渐趋向胜义谛的甘露，因此是依凭世俗谛而宣说的。所以，这样的教法并非没有结果，也并非胜义谛的安立。如何才能明白这一点呢？远离能取与所取，为已调伏心者另有宣说。因为对于在多劫中已调伏心于真实义，并已成熟为堪能成为胜义谛之器的所化众生，在其他时候会宣说“色即是空”等远离一切能取和所取的法的本性，因此可知先前的教法并非胜义谛的安立。如果说没有能取和所取才是法的本性，
English
It will not be confused. It is due to the stability or instability of inner habitual tendencies that there is a difference between confusion and non-confusion, which is merely an arbitrary distinction made by children. In reality, it is not reasonable to distinguish between confusion and non-confusion for them, because all that does not see the ultimate truth is confused. If there is no object, then how does the appearance of knowledge, such as color and shape, arise? The cause is habitual tendencies that make the self appear alone in external objects, as if cut off. The appearance of knowledge itself as a single entity, as if at a great distance, is due to the power of habitual tendencies that have become accustomed to clinging to the perceived and the perceiver as distinct from beginningless time, and is not caused by external objects. Therefore, the *Laṅkāvatāra Sūtra* says: "There are no real things, only the mind; to see external objects as real is a wrong view. The mind is disturbed by habitual tendencies, and appearances as objects arise extensively." This is what is meant. If all of this is devoid of the perceived and the perceiver, then why did the Tathāgata establish the outer and inner sources for those to be trained? It would be appropriate to teach the nature of reality as it is. The outer and inner sources are to dispel the fear of children. The inner sources such as the eye and the outer sources such as forms, which the Buddha spoke of, were taught based on conventional truth in order to gradually lead those who have not yet become vessels for teaching the ultimate truth to the nectar of the ultimate truth. Therefore, this teaching is not without result, nor is it an establishment of the ultimate truth. How can this be understood? Separate from the perceived and the perceiver, it is taught differently to those who have trained their minds. Because for those to be trained who have trained their minds in the true meaning for many eons and have matured to be able to become vessels for the ultimate truth, at other times it will be taught that "form is emptiness" and so on, the nature of reality of the Dharma that is separate from all perceived and perceiver, therefore it is understood that the previous teaching was not an establishment of the ultimate truth. If it is said that the absence of the perceived and the perceiver is the nature of reality,
Tibetan
ང་འཛིན་གྱི་ཐ་སྙད་མཁས་པ་ནས་བྱིས་པའི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞེ་ན། མ་རིག་གིས་སླད་འཇིག་རྟེན་གྱིས། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དེ་ཉིད་ལ། །གནོད་པ་སྨྲ་བ་བབ་ཅོལ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་རིགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཐོག་ཡང་དང་ཡང་དུ་བབས་ཀྱང་མ་རིག་པའི་གོ་ཆ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ཤིང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁས་ལེན་པ་ལ་བྱིས་པ་རྡོལ་ཐབས་སུ་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའི་འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གནོད་པས་འཇིགས་པ་ཁྱོད་ནི་མཁས་པས་གཞད་གད་དུ་བྱ་བར་འོས་པ་ཞིག་གོ །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་གཉིས་མེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་། ཡུལ་སོགས་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་ན། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག །དེ་ཉིད་ཡང་དག་ཏུ་སྨྲ་བ། །བཟློག་པར་ཟད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་མིན། །མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ནམ་ཡང་བསྐུར་པར་འདེབས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རིགས་པའི་སྟོབས་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཐ་སྙད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་གཉིས་མེད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་གིས་རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མི་འཐད་པར་རྒོལ་བ་ནི། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལ། །འཁྲུལ་སྐྱེ་མིག་རྒྱུའི་ཆུ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་དངོས་པོ་འགའ་མེད་ན། །རྣམ་རིག་སྨྲ་ལ་དེ་ཇི་ལྟར། །འདི་ན་འགའ་ཞིག་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ནི་བདེན་རྫུན་ཆོས་མཐུན་པར་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྔར་ཆུ་དང་སྦྲུལ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལས་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་དེ་དག་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་མིག་རྒྱུ་དང་ཐག་པའི་གཟུགས་མཐོང་བ་ལས་ཆུ་དང་སྦྲུལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་བདེན་པ་འགའ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་རྫུན་ཆོས་མཐུན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རབ་རིབ་ཅན་བཞིན་རང་རྒྱུ་ལས། །ལོག་པར་སྐྱེ་ལ་འགལ་བ་ཅི
Chinese
如何避免将我执的术语与从学者到孩童的整个世界所公认的常识相违背呢？因为愚昧无知，世俗之人，以能取和所取的术语，对以理智成立的真如，说出损害之语，实属胡言乱语。对于说有能取所取的人，即使理智的金刚雷霆一再降临，也因为无明铠甲过于厚重，所以他们毫不介意。如果有人认为承认以理智成立的无二真如，就像孩童胡说八道一样，并因此害怕世俗颠倒的术语会造成损害，那么你这样的人是应该被智者嘲笑的。另一方面，说无二的人们也没有损害世俗的术语，就像这样：在世俗中，境等术语，如其所是地安立，如实宣说真如，只是遮破，而非世俗谛。眼睛看到事物，耳朵听到声音等等，境和有境的术语，对于世俗之人如何显现，就如何安立，因此从未否定世俗的真理。那么，为何要尊敬说无能取所取的人呢？因为无法忍受理智的力量，所以遮止了能取所取的术语成立为真如，从而依赖于说无二的人。其他人对唯识宗提出不合理的反驳是：在见到相似之处时，产生错觉，就像眼疾患者看到水一样。如果没有实在的事物，那么对于唯识宗来说，这怎么可能呢？在此，有些人产生错觉，是因为依赖于见到真假相似之处。就像以前见过真实的水和蛇，之后在其他时候，见到与它们相似的眼花和绳索的形象，从而产生执着于水和蛇的显现。同样，对于唯识宗来说，如果没有体验过任何真实的能取所取的实体，那么怎么会产生执着于能取所取的错觉呢？并非所有的错觉都依赖于真假相似之处，就像梦境、幻术和眼花等觉知一样。因此，就像眼花患者一样，从自己的原因中，错误地产生，有什么矛盾呢？
English
How to avoid contradicting the term of ego-grasping with what is known to the entire world, from scholars to children? Because of ignorance, worldly people, with the terms of grasper and grasped, to the thusness established by reason, to speak of harm is mere babble. For those who speak of grasper and grasped, even if the vajra thunderbolt of reason falls again and again, because the armor of ignorance is extremely thick, they do not think anything of it. If someone thinks that acknowledging the non-dual thusness established by reason is like a child babbling, and therefore fears that worldly deluded terms will cause harm, then you are someone who deserves to be laughed at by the wise. On the other hand, those who speak of non-duality have not harmed worldly terms either, like this: In the world, terms like objects, etc., are established as they appear, and truly speaking of thusness, it is merely negation, not conventional truth. Seeing forms with the eyes and hearing sounds with the ears, etc., the terms of object and subject, for worldly people, are established as they appear, therefore never denying conventional truth. Then, why respect those who speak of no grasper and grasped? Because unable to withstand the power of reason, they prevent the terms of grasper and grasped from being established as thusness, thereby relying on those who speak of non-duality. Others' unreasonable objections to those who speak of mind-only are: When seeing similarities, illusions arise, like water for those with eye disease. If there is no real object, then how is that possible for those who speak of mind-only? Here, some illusions arise because they rely on seeing true and false similarities. Just like having seen real water and snakes before, and then at other times, seeing the images of mirages and ropes that are similar to them, thereby giving rise to clinging to the appearance of water and snakes. Similarly, for those who speak of mind-only, if they have not experienced any real entity of grasper and grasped, then how would the illusion of clinging to grasper and grasped arise? Not all illusions rely on true and false similarities, like dreams, illusions, and perceptions of those with eye disease, etc. Therefore, like those with eye disease, from one's own causes, wrongly arising, what contradiction is there?