Tibetan
་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་དང་། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་ནུས་པ་ནི་ཆོས་ལ་དབང་བ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་འབྲས་བུའོ། །དྲུག་པ་ནི། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་འདོར་ལེན་ལ་དབང་ཐོབ་པ་རྟེན་དང་། སྤྲུལ་བསྒྱུར་ལ་དབང་ཐོབ་པ་དམིགས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲངས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཐུགས་དང་། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིའོ། །བདུན་པ་ནི། ཆོས་སྟོན་པ་ན་འཁོར་ཁ་ཅིག་ཉན་འདོད་ཅིང་རྣ་བ་གཏོད་ཅིང་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་ལ་ཁ་ཅིག་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། ཉན་པར་མི་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཉན་ཁ་ཅིག་མི་ཉན་པ་གཉིས་ག་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཐུགས་དགྱེས་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། མི་དགྱེས་པས་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་། དགྱེས་མི་དགྱེས་གཉིས་དབེན་པ་ཁོ་ནར་བཏང་སྙོམས་སུ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པར་གནས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། ཉན་རང་སོགས་ནི་བསོད་སྙོམས་སོགས་ལ་རྒྱུ་བའི་སྔོན་རོལ་དུ། མངོན་ཤེས་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་བདག་ལ་དམིགས་ནས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རམ། ཞེས་བརྟགས་ནས་སྐྱེ་བར་ཤེས་ན། བདག་ལ་དམིགས་ནས་འགའ་ཡང་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ལ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ལངས་ནས་རྒྱུ་བ་ན་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཡང་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཙམ་བྱེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི། གང་གི་རྒྱུད་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུངས་འབྱིན་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་སྔ་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །དགུ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྨོན་མཁྱེན་ནི་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་ལྔས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། འབད་རྩོལ་གྱི་མཚན་མ་མེད་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། དངོས་པོ་ལ་མ་ཞེན་པས་ཆགས་པ་སྤངས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་འདྲི་བ་ཀུན་ལ་ལན་འདེབས་པའོ། །བཅུ་པ་ནི། རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་གནས་ཀྱི་བརླབས། །དུས་ལས་ཡོལ་བར་འགྱུར་སྲིད་ཀྱི། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལའང་། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་མི་མངའ། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
如是般显现智慧，是为于智慧得自在；能随所欲地宣说十二部经，是为于法得自在。此二者是般若波罗蜜多的果。第六，依于禅定，获得舍身取身之自在是所依；获得变幻之自在是所缘；于每一刹那进入无数之等持是心；通达无量陀罗尼之门是名为智慧完全清净之四者。第七，说法时，有些眷属乐于听闻，倾听并专注，有些则相反，不乐于听闻；有些听，有些不听，对于这两种情况，依次是：以欢喜心随之生起贪著；以不悦心生起嗔怒；远离欢喜与不欢喜二者，唯以舍心安住于具念。第八，声闻、独觉等在行乞等之前，以神通观察是否有人因缘于我而生起烦恼，若知将生起，则心想：愿无人因缘于我而生起烦恼，从而依于第四禅的极致，入于无烦恼之等持。以此力量，当我起身行乞时，也能使某些众生相续中不生起缘于我的烦恼。而佛陀的无烦恼是：对于相续中将生起缘于他的烦恼之有情，能行息灭其烦恼之事业，因此比前者更为殊胜。第九，佛陀的忆念智慧比声闻、独觉殊胜五种差别：因无有勤作之相而任运成就；因不执著事物而断除贪著；因断除障碍而于一切境无有阻碍；恒常住于轮回未空之际；以各别正智之门回答一切所化众生的提问。第十，如云：『大海摩竭陀安住之加持，亦有超脱时节之可能，然于所调伏之诸子，佛陀无有超脱时节。』如是，于有情之利益无有忘失。第十一，烦恼。
English
Similarly, manifesting wisdom is to have mastery over wisdom; being able to teach the twelve branches of scripture as desired is to have mastery over Dharma. These two are the fruits of Prajñāpāramitā. Sixth, relying on meditative concentration, obtaining mastery over abandoning and taking bodies is the basis; obtaining mastery over transformation is the object; entering countless samādhis in each moment is the mind; having mastery over countless gates of dhāraṇī is called the four aspects of completely pure wisdom. Seventh, when teaching the Dharma, some attendants want to listen, pay attention, and focus their minds, while others are the opposite, not wanting to listen; some listen, some do not. Regarding these two situations, respectively: with a joyful mind, attachment arises; with an unpleasant mind, anger arises; being apart from both joy and displeasure, one abides in mindfulness with equanimity. Eighth, before mendicants, solitary realizers, etc., go begging, they observe with clairvoyance whether someone will develop afflictions by focusing on them. If they know that afflictions will arise, they think, "May no one develop afflictions by focusing on me," and thus rely on the ultimate of the fourth dhyāna to enter a samādhi free from afflictions. Through this power, when I rise and go begging, I can also prevent some beings from developing afflictions related to me in their minds. The Buddha's freedom from afflictions is that for sentient beings in whose minds afflictions related to him will arise, he performs the activity of eradicating those afflictions, and is therefore more excellent than the former. Ninth, the Buddha's recollective wisdom is superior to that of śrāvakas and pratyekabuddhas by five distinctions: it is spontaneously accomplished without the sign of effort; attachment is abandoned by not clinging to things; because obscurations are abandoned, there is no obstruction in all realms; it constantly abides as long as saṃsāra exists; it answers all questions of those to be tamed through the gate of individual perfect knowledge. Tenth, as it is said: 'The blessing of the ocean, the abode of makaras, may pass its time, but the Buddha does not pass his time for the sons to be tamed.' Thus, there is no forgetting of the benefit of sentient beings. Eleventh, afflictions.
Tibetan
དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ངོ་བོའི་ས་བོན་སྤངས་པས། ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་མངའ་བའོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་དམིགས་ནས། ཉིན་མཚན་ལན་དྲུག་ཏུ་གཟིགས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ལས་ཤའི་སྤྱན་ནི། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ནས་སྟོང་གསུམ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ལྷའི་སྤྱན་ནི། མཆོད་རྟེན་ལ་མར་མེ་ཕུལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལས་བྱུང་བ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མར་མི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ནི། བརྒྱད་པ་དང་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ཤའི་སྤྱན་ནི་ཚོགས་ལམ་དང་། ལྷའི་སྤྱན་སྦྱོར་ལམ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དེའི་རྗེས་ཐོབ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་མཚན་ཉིད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་། རྗེས་མཐུན་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་ཡོད་དོ། །བཅུ་བཞི་པ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མངོན་ཤེས་ནི། ས་གཡོ་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཤིང་མང་དུ་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །ལྷའི་རྣ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་སྒྲ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་སོགས་ཐོས་པ། སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ཅན་དང་བའོ། །གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ནི། བདག་གཞན་གྱི་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཚེ་རབས་སྔ་མ་དུ་མ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །ལྷའི་མིག་ནི། བསྐལ་བ་དང་མ་བསྐལ་བའི་གཟུགས་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་མཉམ་པར་བཞག་པས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་དང་བའོ། །ཟག་པ་ཟད་པའི་མངོན་ཤེས་ནི། སྒྲིབ་གཉིས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་དང་། དེ་དག་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ལ་མངོན་ཤེས་དང་པོ་ལྔ། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་གྱི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེར
Chinese
并且舍弃了所知障习气的自性种子，因此不具有如与烦恼相应的遍行。第十二是，缘一切有情，昼夜六时观视，是大悲。第十三是肉眼，是从一百逾缮那到三千大千世界之间的色境。天眼是，从供养佛塔灯火等的异熟所生，是有情一切的死殁和出生的境界。慧眼是，对一切法不执著人法之相的境界。法眼是，对于第八地和入流等一切圣者如实了知的境界。佛眼是，对一切法以一切方式现证菩提的境界。其中，肉眼是资粮道，天眼是加行道，慧眼是见道正定，法眼是彼后得，佛眼是体性是佛地，随顺的是从第八地起有。第十四，神变的现量是，能作震动大地和，摄为一和化为多等的等持和智慧相应。天耳是，听闻遍在于一切世界的小声和大声等，从修力所生，为等持所摄的色。他心智是，如实了知自己和他人之心有贪和离贪的等持和智慧相应。宿住随念是，随念自己和他人诸多前世的等持和智慧相应。天眼是，见到劫和非劫的一切细大之色，从修所生为等持所摄的色。漏尽的现量是，如实了知能断二障之方便，和彼等断除之解脱的等持和智慧。其中前五种现量，唯依于静虑之正行心，而非其他，因为接近。
English
And by abandoning the seed of the nature of the latent tendencies of the obscuration of knowledge, one does not possess the all-pervasive activities like those associated with afflictions. The twelfth is great compassion, which focuses on all sentient beings and observes them six times during the day and night. The thirteenth is the flesh eye, which has as its object the realm of form from one hundred yojanas up to three thousand great thousands of worlds. The divine eye arises from the ripening of offering lamps to stupas, etc., and has as its object the death and birth of all sentient beings. The eye of wisdom has as its object not conceptually grasping the characteristics of persons and phenomena in all dharmas. The Dharma eye has as its object the realization of all noble individuals, such as the eighth and those who have entered the stream, as they are. The Buddha eye has as its object the complete and perfect enlightenment of all dharmas in all aspects. Among these, the flesh eye is the path of accumulation, the divine eye is the path of preparation, the eye of wisdom is the samadhi of the path of seeing, the Dharma eye is the subsequent attainment of that, and the Buddha eye, its essence is the Buddha ground, and its conformity exists from the eighth ground onwards. The fourteenth, the direct perception of miraculous powers, is the samadhi and wisdom that are associated with the ability to cause the earth to shake, to condense into one, and to transform into many, and so on. The divine ear is the ability to hear small and loud sounds, etc., that exist in all world realms, arising from the power of meditation, and is a form included within samadhi. The direct perception of knowing the minds of others is the samadhi and wisdom associated with knowing the minds of oneself and others, whether they have attachment or are free from attachment, as they are. The recollection of past lives is the samadhi and wisdom associated with recollecting many past lives of oneself and others. The divine eye is the ability to see all subtle and coarse forms of kalpas and non-kalpas, arising from meditation and is a form included within samadhi. The direct perception of the exhaustion of defilements is the samadhi and wisdom that knows as they are the means of abandoning the two obscurations and the liberation of having abandoned them. Among these, the first five direct perceptions rely solely on the mind of the actual basis of meditative concentration, and not on others, because of proximity.