Tibetan
་ལྡན་ན་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞིས་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པ་དང་ལྡན་ན་གཞན་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་ལས། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་གླང་རྗེས་ཀྱི། ཁྱད་པར་དག་ནི་གང་ཡིན་པ། །སྦྱིན་པ་དང་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི། ཁྱད་པར་དག་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས། སྦྱིན་སོགས་སྔ་མ་རྣམས་དམན་ཞིང་། ཕྱི་མ་མཆོག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཡང་གོ་རིམ་ངེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་དབྱེ་ན། ཟས་གོས་སོགས་གཏོང་བ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་འཇིག་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་གསུམ་མོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དབྱེ་ན། སོ་ཐར་རིགས་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་དགེ་བ་ཆོས་བསྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། བསྡུ་བ་བཞིས་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་གསུམ་མོ། །བཟོད་པ་ལ་དབྱེ་ན། ལུས་སེམས་ལ་གནོད་པ་དང་དུ་ལེན་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ། བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཆོས་ལ་སེམས་པའི་བཟོད་པ། དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བ་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལ་དབྱེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་མི་འགོང་བ་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས། གོ་གྱོན་པ་ལྟར་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པ་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྤྲོ་བ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་གསུམ་མོ། །བསམ་གཏན་ལ་དབྱེ་ན། ལུས་སེམས་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དྲུག་སྒྲུབ་པ་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་དང་། མངོན་ཤེས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་གསུམ་མོ། །ཤེས་རབ་ལ་དབྱེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས་པ་དོན་དམ་ཤེས་པ་དང་། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྟེ་གསུམ་མོ། །
Chinese
如果具备，那么以四种沙门之法能够忍受损害。如果具备难行能忍，那么为了他利而发起精进。发起精进之后，生起等持。因为安住于等持，所以生起如实了知的智慧。如是所说，在戒律的教言中说：大海与牛迹的，差别到底是什么？布施与戒律的，差别就是那个啊。如是所说的道理，布施等前者低劣，后者处于殊胜的地位，因此次第是确定的。第四，布施的
English
If one possesses them, one will be able to endure harm through the four ascetic practices. If one possesses the endurance of difficult practices, one will initiate diligence for the sake of others. From initiating diligence, concentration arises. Because of abiding in concentration, wisdom arises that knows things as they truly are. As it is said, in the teachings on discipline: What is the difference between the ocean and the footprint of an ox? The difference between generosity and discipline is that. According to this way of speaking, the former, such as generosity, is inferior, while the latter is situated in a superior position, so the order is definite. Fourth, the divisions of generosity: Giving food, clothing, and so on is material generosity; protecting others from destruction is fearlessness generosity; teaching the Dharma with a mind free from material concerns is Dharma generosity; these are the three. The divisions of discipline: Discipline that is included in the seven categories of individual liberation is the discipline of vows; discipline that is included in the six perfections is the discipline of accumulating virtuous Dharmas; discipline that benefits others through the four means of gathering is the discipline of benefiting sentient beings; these are the three. The divisions of patience: Accepting harm to body and mind is the patience of accepting suffering; individually contemplating the two selflessnesses with the three wisdoms is the patience of contemplating the Dharma; not being discouraged by difficult practices is the patience of not caring about harm; these are the three. The divisions of diligence: Not being daunted by the vastness of what is to be accomplished is armor-like diligence; striving in application as if putting on armor is diligence in application; taking joy in benefiting sentient beings is diligence in benefiting sentient beings; these are the three. The divisions of meditation: Generating the bliss of pliancy in body and mind is the meditation of abiding in bliss in this very life; knowing the means to benefit others temporarily and ultimately is the meditation of accomplishing qualities, accomplishing the six superknowledges; benefiting others through the gateway of the six superknowledges is the meditation of benefiting sentient beings; these are the three. The divisions of wisdom: Knowing the individual and general characteristics of phenomena is conventional wisdom; knowing the reality of the two truths is ultimate wisdom; knowing the means to benefit others temporarily and ultimately is the wisdom of benefiting sentient beings; these are the three.
Tibetan
དྲུག་པོ་དེ་དག་བསྡུ་ན། དང་པོ་ལྔ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། དྲུག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ཟེར་ཡང་། དང་པོ་གསུམ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཐ་མ་གཉིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་ཀའི་ཚོགས་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། སྦྱིན་པ་སོགས་དྲུག་པོ་གང་ལ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི། འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ཞེས་བྱའོ། །དྲུག་པ་ནི། སྦྱིན་སོགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དྲུག་ཚང་བར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྦྱིན་པ། ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས། རྣམ་མཁྱེན་ལ་མོས་ཤིང་ཕོངས་པ་སོགས་ཀྱིས་མི་འཇིགས་པ་བཟོད་པ། སྦྱིན་པ་ལ་སྤྲོ་བ་བརྩོན་འགྲུས། ཐེག་པ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བསྔོ་བ་བསམ་གཏན། སྦྱིན་བྱ་སྦྱིན་བྱེད་སོགས་མི་དམིགས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བདུན་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་དབུལ་བ་འདོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ། ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་གདུང་བསིལ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས། ཁོང་ཁྲོའི་གནོད་པ་བཟོད་པས་ན་བཟོད་པ། ཡོན་ཏན་མཆོག་ལ་སྦྱོར་བས་ན་བརྩོན་འགྲུས། དམིགས་པ་ལ་ཡིད་འཛིན་པས་ན་བསམ་གཏན། དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་བོ། །གཉིས་པ་ཞི་ལྷག་སྒོམ་ཚུལ་ལ་ལྔ། ཞི་ལྷག་བསྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ། མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པ། ཞི་ལྷག་གི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ། གྲོགས་ཤེས་རབ་གསུམ་བསྐྱེད་པར་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས་མྱང་འདས་ཐོབ་ཀྱིས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པར་བསམ་གཏན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་གནས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ན། དམིགས་པ་ལ་བདེ་བར་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་མེད་པར་ཡང་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་དེ། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ལའང་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་དང་། ཡང་དག་
Chinese
总摄这六者，有人说，最初的五个是福德资粮，第六个是智慧资粮。但最初的三个是福德资粮，最后两个是智慧资粮，精进是二者的资粮。第五个是，对于布施等六者任何一个，都以如幻的姿态，不执著于布施的对境、布施者、布施等三轮，为了能到达轮回的彼岸，不住于涅槃，所以称为波罗蜜多。第六个是，对于布施等每一个，都圆满地修持六六波罗蜜多，是大丈夫。也就是，在行财物布施时，其自性就是布施，舍弃声闻缘觉的作意是持戒，信乐一切智且不畏惧贫困等是安忍，欢喜布施是精进，不杂于其他乘，以专注的心回向一切智是静虑，不缘布施对境、布施者等是智慧，这是以六度圆满的方式修持布施。同样，对于其他的也应如理了知。第七个是，为了遣除自他的贫困而布施，为了获得平息烦恼热恼而持戒，因为能忍受嗔恚的损害而安忍，因为能与殊胜的功德相结合而精进，因为能专注所缘而静虑，为了证悟胜义而智慧。第二、寂止胜观的修法有五：寂止胜观必须修的理由，舍弃违缘，成办顺缘，辨认寂止胜观的体性，劝请生起助伴智慧三者。第一个是，以寂止和胜观双运才能获得涅槃，否则不能。因为没有善于了知诸法自相和共相的智慧，就不会有禅定。因为智慧能对所知处毫无疑惑地断除增益，所以能安乐地等持于所缘。没有禅定，也不会有如实了知的智慧，因为经中说，心安住时才能如实了知。任何瑜伽士，对于所缘的专注禅定和
English
To summarize these six, some say that the first five are the accumulation of merit, and the sixth is the accumulation of wisdom. But the first three are the accumulation of merit, the last two are the accumulation of wisdom, and diligence is the accumulation of both. The fifth is that, for any of the six, such as generosity, without clinging to the three circles of giver, giving, and recipient, in a manner like an illusion, it is called pāramitā because it leads to the other shore of samsara, to a nirvāṇa that does not abide. The sixth is that practicing each of the perfections of generosity, etc., with all six perfections complete, is the mark of a great being. That is, when giving material generosity, its essence is generosity; abandoning the mindset of śrāvakas and pratyekabuddhas is discipline; having faith in omniscience and not fearing poverty, etc., is patience; delighting in generosity is diligence; dedicating with a single-pointed mind to omniscience, unmixed with other vehicles, is meditation; not focusing on the object of generosity, the giver, etc., is wisdom. This is how to practice generosity with the six perfections complete. Similarly, one should understand the others accordingly. The seventh is that generosity is for eliminating the poverty of oneself and others; discipline is for obtaining the cooling of the heat of afflictions; patience is because it endures the harm of anger; diligence is because it combines with excellent qualities; meditation is because it focuses on the object; wisdom is for realizing ultimate truth. Second, there are five aspects to the practice of śamatha and vipaśyanā: the reason why śamatha and vipaśyanā must be practiced, abandoning obstacles, accomplishing conducive conditions, identifying the nature of śamatha and vipaśyanā, and advising to generate the three companions of wisdom. The first is that nirvāṇa is attained by the union of śamatha and vipaśyanā, and not otherwise, because without the wisdom that knows well the individual and general characteristics of all dharmas, there is no meditation. Because wisdom eliminates doubt about the object of knowledge without adding or subtracting, it is possible to abide comfortably in samādhi on the object. Without meditation, there is no wisdom that knows things as they are, because it is said in the scriptures that when the mind is at peace, one knows things as they are. For any yogi, single-pointed meditation on the object and