Tibetan
་ནི། འོ་ན་སྒོམ་པ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་གྱི། ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། གནས་ལུགས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་མེད་པར། ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཕྱིན་ཡང་། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ཙམ་ཐོབ་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ལམ་ལྔ་བསྒྲོད་པའི་ཐེམ་སྐས་ཡིན་ལ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡང་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ཟུང་དུ་འབྲེལ་དགོས་ཏེ། མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར། སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ཅིང་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་ན་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ཉམས་མྱོང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ། མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ནི། ཚོགས་ལམ་བཞི་གསུམ་བཅུ་གཉིས་པོ་དག་གི ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་ཤེས་རབ་དང་། ཆེན་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཆུང་ངུ་ཐོབ་པ་དྲོད། འབྲིང་དུ་ཐོབ་པ་རྩེ་མོ། ཆེན་པོར་ཐོབ་པ་བཟོད་པ། འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པ་ཆོས་མཆོག་སྟེ། སྦྱོར་ལམ་ལ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི། ཆོས་དབྱིངས་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་གསལ་སྣང་སྐྱེ་བར་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ། མ་དད་པ་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་དབང་པོ་ལྔ་བསྒོམ། བཟོད་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་སུ་སྟོབས་ལྔ་བསྒོམས་པས། ཆོས་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་རིམ་གྱིས་ཐོབ་སྟེ། མཐར་མཐོང་ལམ་དུ་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་ལ་གསུམ། དཔེ་ཡིས་མཚོན་པའི་མཉམ་རྗེས་སྐྱེ་ཚུལ་ཡན་ལག་བདུན་སྒོམ་པ། མཐར་ཕྱིན་ཚུལ། ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་དམུས་ལོང་བཞིན་དུ་བྱིས་པས་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་སྔོན་མཐོང་མ་མྱོང་ཞི
Chinese
那么，难道禅修才是最殊胜的吗？闻思的智慧又有什么用呢？如果没有断除对实相增益的闻思智慧，即使禅定达到极致，也只能获得禅定和无色界的唯心，而无法获得解脱。因此，通达实相的智慧和专注的禅定相结合，是通往五道的阶梯。圆满佛陀的法身，也是如实证悟事物本性的闻思修智慧，通过串习达到极致的果报，这是所有经续中所说的。因此，闻思修三者必须结合起来。《成所作智经》中说：“不依赖听闻和思维，仅仅依靠禅修的修行，也不能安住于法；不依赖禅修，仅仅依靠听闻和思维的修行，也不能安住于法；只有依赖两者，安住于两者，才能安住于法。”如是说。第四，证悟体验的次第有五：资粮道、加行道、见道、修道、无学道。第一是资粮道，四种资粮道，即三种十二种，小的是四念住的智慧，大的是四神足的禅定，都使之达到圆满。第二是加行道，执著不存在自性而获得微小的明相是暖位，获得中等的明相是顶位，获得大的明相是忍位，执著不存在自性而获得明相是世第一法，加行道有四种决择分，即使法界没有显现，也说对能取所取的二取空性的法性逐渐产生明相。也就是在暖位和顶位的阶段，为了对治不信等，修习五根；在忍位和世第一法的阶段，修习五力，因此对法性逐渐获得明相，最终在见道中，真谛的法性会显现。第三见道有三方面，用比喻来表示的俱生和后得的生起方式，修习七支分，达到圆满的方式，获得百千十二种功德的方式。第一，就像盲人看东西一样，孩子们先前没有见过空性，即二取空的法性。
English
Now, is meditation the most supreme? What is the use of the wisdom of hearing and thinking? Without the wisdom of hearing and thinking that cuts off the superimposition on reality, even if samadhi reaches its peak, one can only attain the mind-only of dhyana and the formless realm, but cannot attain liberation. Therefore, the combination of the wisdom that understands reality and the single-pointed samadhi is the ladder to ascend the five paths. The Dharmakaya of the perfect Buddha is also the result of the wisdom of hearing, thinking, and meditating that realizes the suchness of things without distortion, and through practice reaches its peak, as stated in all the sutras and tantras. Therefore, the three, hearing, thinking, and meditating, must be combined. The Compendium of Manifest Knowledge states: "Without relying on hearing and thinking, merely relying on the practice of meditation, one cannot abide in the Dharma; without relying on meditation, merely relying on the practice of hearing and thinking, one cannot abide in the Dharma; only by relying on both and abiding in both can one be said to abide in the Dharma." Thus it is said. Fourth, the stages of experiential realization are five: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of no more learning. The first is the path of accumulation, the four paths of accumulation, namely the three types of twelve, the small is the wisdom of the four mindfulnesses, and the great is the samadhi of the four miraculous feet, all of which are brought to perfection. The second is the path of preparation, obtaining a small clear appearance when grasping has no self-nature is warmth, obtaining a medium appearance is the peak, obtaining a large appearance is forbearance, and obtaining a clear appearance when grasping has no self-nature is the supreme Dharma; the path of preparation has four aspects of decisive discrimination, even if the Dharmadhatu has not manifested, it is said that clear appearances gradually arise in the Dharma-nature of the non-duality of grasping and apprehended. That is, in the stages of warmth and peak, the five faculties are cultivated as antidotes to non-belief, etc.; in the stages of forbearance and supreme Dharma, the five powers are cultivated, so clear appearances are gradually obtained in the Dharma-nature, and finally in the path of seeing, the Dharma-nature of truth will manifest. The third, the path of seeing, has three aspects: the way of arising of coemergent and subsequent cognitions illustrated by examples, cultivating the seven branches, the way of reaching perfection, and the way of obtaining hundreds of thousands of twelve qualities. First, just as a blind person sees forms, children have not previously seen emptiness, that is, the Dharma-nature of the emptiness of the two selves.
Tibetan
ང་། བཙས་མ་ཐག་གི་བུ་ཆུང་གིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅུང་ཟད་མཐོང་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་མཐོང་བ་བཞིན། ཐེག་དམན་འཕགས་པས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་ཡང་། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པར་མ་མཐོང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་ཏུ་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་དུ་མཐོང་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་དུ་སྐྱེ་ཞེས་འདོད་པར་སྣང་། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་མཐར་ཕྱིན་ཚུལ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་ཚུལ་གོ་སླའོ། །གོང་མ་རྣམས་ལ་བཅུ་འགྱུར་བཤད། །ཅེས་པ་ནོར་བའོ། །ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྲངས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་སྒྲེས་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པར་འདོད་ན་དབུ་མ་འཇུག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་ལམ་དུ་མཐོང་ཟིན་པའི་ཆོས་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་པའི་ལམ་མོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པ་འཕགས་ལམ་གྱི་སྒོམ་པ་རྫོགས་ཚུལ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ས་བཅུ་ངོས་གཟུང་བ། ཕར་ཕྱིན་བཅུ་དང་སྦྱར་བ། སོ་སོའི་སྤངས་རྟོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱན་དུ། བྱང་ཆུབ་དང་ནི་ཉེ་བ་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་སྒྲུབ་མཐོང་བ་ལ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་རབ་དགའ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། འཆལ་ཚུལ་རྩོལ་བ་དྲི་བྲལ་ཕྱིར། །དྲི་མ་མེད་པའི་སར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས། འཆལ་ཚུལ་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ནི། །བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མཐུས་རང་གཞན་ལ་འོད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འོད་བྱེད་པ་དང་། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ཆོས། །རབ་ཏུ་སྲེག་ཕྱིར་འོད་ལྟ་བུ། །དེ་དང་ལྡན་ཕྱིར་ས་དེ་ནི། །གཉིས་པོ་སྲེག་པས་འོད་འཕྲོ་ཅན། །ཞེས་པ་ལྟར། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་བུད་ཤིང་སྲེག་པའི་མེ་འབར་བའི་ཕྱིར་ས་བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་པ་ཞེས་བྱའོ།
Chinese
我，就像刚出生的婴儿稍微能看到太阳的轮廓，却不能完全看到一样。小乘的圣者也只能看到人我空性的法性，却不能完全看到二我空性的法性。大乘见道在等持中现量见到离戏的二我空性，后得位中生起十六种知忍刹那。第二，如《法界差别论》等所说，菩提七支在见道上达到圆满的方式，前面已经说过了。第三，获得一百一十二种功德的方式很容易理解。上面所说的“增长十倍”是错误的。因为八地以上的功德无法用数字来表达，所以才用三千大千世界的微尘数量来比喻。如果想了解，就应该阅读《入中论》。第四，修道分二：略说和广说。第一，为了使见道中所见的法性得以熟练，所以是修道。第二分二：宣说十地的体性和圣道的修习圆满的方式。第一分三：确定十地，与十度相结合，以及宣说各自的断证功德。第一，如《庄严经论》中所说：“与菩提接近，见到成办有情义利，生起极喜，因此称为极喜地。”就像这样，因为见到以前未见的法性，接近菩提，并且见到成办有情义利，所以初地是极喜地。 “毁犯戒律，努力远离垢染，因此认为是离垢地。”就像这样，因为圆满了戒律的波罗蜜多，没有毁犯戒律的垢染，所以二地是离垢地。“因为能使广大法显现，所以是发光地。”就像这样，因为以禅定的力量使自他发光，所以是发光地。“就像这样，菩提分法，能焚烧一切，犹如光明。与此相应，此地能焚烧二障，所以是发焰地。”就像这样，因为能焚烧二障的薪柴，火焰燃烧，所以四地称为发焰地。
English
I, just as a newborn baby can see the sun's disc slightly but cannot see it completely. The Hinayana noble ones also only see the Dharma-nature of emptiness of the self of a person, but do not completely see the Dharma-nature of emptiness of the two selves. The Mahayana Path of Seeing directly sees the emptiness of the two selves, free from elaboration, in meditative equipoise, and in the subsequent attainment, it seems that sixteen moments of knowledge and forbearance arise. Second, as stated in the Differentiation of Dharma and other texts, the manner in which the seven limbs of enlightenment are perfected on the Path of Seeing has already been explained. Third, the manner of obtaining the one hundred and twelve qualities is easy to understand. The statement above that they increase tenfold is incorrect. Because the qualities of the eighth ground and above cannot be expressed in numbers, they are described by multiplying by the number of dust particles in the three thousand great thousand worlds. If you want to know, you should look at the Madhyamakavatara. Fourth, the Path of Cultivation has two aspects: a brief explanation and a detailed explanation. First, the Path of Cultivation is for familiarizing oneself with the Dharma-nature that has already been seen on the Path of Seeing. The second has two aspects: explaining the nature of the ten grounds and how the cultivation of the noble path is perfected. The first has three aspects: identifying the ten grounds, combining them with the ten perfections, and explaining the qualities of abandonment, realization, and merit of each. First, as stated in the Ornament: "Being close to enlightenment, and seeing the accomplishment of the welfare of sentient beings, joy arises, therefore it is called the Joyful One." Like this, because seeing the Dharma-nature not seen before, being close to enlightenment, and seeing the accomplishment of the welfare of sentient beings, the first ground is the Joyful One. "Violating discipline, striving to be free from defilement, therefore it is considered the Stainless Ground." Like this, because the perfection of morality is complete, and there is no defilement of violating discipline, the second ground is the Stainless One. "Because it makes the vast Dharma appear, it is the Luminous One." Like this, because the power of samadhi makes oneself and others luminous, it is the Luminous One. "Like this, the Dharma in harmony with enlightenment, burns completely, like light. Being in accordance with this, this ground burns the two obscurations, therefore it is the Flaming One." Like this, because the firewood of the two obscurations can be burned, and the flames burn, the fourth ground is called the Flaming One.