Tibetan
རྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། སྤང་བྱ་མ་ལུས་པ་ཉམས་ཤིང་། གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་འཐོབ་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། འདི་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་བསྒོམ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་གི་དངོས་པོ་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ན། སྤང་གཉེན་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་རྩོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡང་དམིགས་ཡུལ་དང་། བསྒོམ་ཚུལ་དང་། ངོ་བོ་དང་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ས་མཚམས་ཏེ་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐར། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་སྒོམ་སྟེ། བརྒྱད་ནི། འདུན་པ། རྩོལ་བ། དད་པ། ཤིན་སྦྱངས། དྲན་པ། ཤེས་བཞིན། སེམས་པ། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་ཡོད་དེ། དབུས་མཐར། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་དག། བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་སྟེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཐོག་མར་སྒོམ་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་ལེ་ལོ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དང་། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང་། གོམས་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་བ་དང་། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་བཞི་བསྒོམ་སྟེ། གཉེན་པོ་དངོས་ནི་རྩོལ་བའོ། །དེའི་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་སོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་གདམས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའོ། །དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པ་ན་བྱིང་རྒོད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེ་དག་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་ནོ། །བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་བྱིང་རྒོད་ལ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་རྩོལ་མེད་དུ་ལྷོད་མེད་འཇོག་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབུས་མཐར། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གྲོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གུས་པས་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། སེམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔོན་གོམས་པས་ས་བོན་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །བཞི་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་གང་དང་གང་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་དང་། དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ན་བསྒོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་དྲོད་རྩེར་དབང་པོ་ལྔ་བསྒོམ་པ་ནི། འདི་ལ་ཡང་ལྔ་ལས། དམིགས་ཡུལ་ནི་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དད་པས་བདེན་པ་རྣམས་ཤེས་བྱ་དང་སྤང་བྱ་སོགས་སུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱུར་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། དྲན་པས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །ངོ་བོ་ནི། དད་པ། བརྩོན་འགྲུས། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་ལྔའོ། །དབྱེ་བ། དགེ་བ་ཀུན་ལ་དད་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི། མཐོང་ལམ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་གཞི་འགྲུབ་པའོ། ། གཉིས་པ་བཟོད་མཆོག་ཏུ་སྟོབས་ལྔ་བསྒོམ་ཚུལ་ནི། འདིའི་དམིགས་པ་དང་བསྒོམ་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། ངོ་བོ་ནི། དད་སོགས་ལྔ་པོ་དེ་དག་སྟོབས་འཕེལ་ཏེ། མ་དད་པ་སོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མ་འདྲེས་པར་གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི། སྟོབས་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ནི། བཟོད་མཆོག་དང་། མཐོང་ལམ་འགྲུབ་པའོ། །ས་མཚམས་ནི་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་རབ་ཏུ་བསྒོམ
Chinese
是精进的体性。第四是，所断的一切都衰减，对治的一切都获得。第五是，这在资粮道中等时修习，对忆念安住的对境如理观察而修习时，见到所断和对治的过患和功德，从而对它们发起取舍的精进。为什么称为正断呢？因为由此断除不顺品，所以这样说。第三也有所缘、修习方式、体性、修习的果和界限这五种。第一是，以等持成就的事业，如变现和转变等。第二是，《中边分别论》中说：“五过失及八作意，从所依之因所生。”如是，修习具足八种断的作意。八种是：欲、勤、信、轻安、念、正知、作意、舍。其中也有五种不顺品。《中边分别论》中说：“懈怠及以教授失，忘失沉没与掉举，不作行及以作行，此等五者说为过。”如是，首先是不投入修习的懈怠，其对治是寻求意义的欲，和现前信受的信，和投入串习的勤，和身心堪能的轻安四者。真实的对治是勤。其处是欲。其因是信。勤的果是心堪能的轻安。在投入修习时，忘失教授本身就是过失，其对治是不以意忘失教授的念。在进入正行时，沉没和掉举是过失，其对治是观察它们的正知。生起沉没和掉举时，不对沉没和掉举不作行本身就是过失，其对治是对沉没和掉举的对治心现前作行的作意。以沉没和掉举不平等而任运投入时，心现前作行是过失，其对治是无勤而无散乱安住的舍。也如是说，《中边分别论》中说：“不忘失所缘，沉没与掉举之寻思，此
English
It is the nature of diligence. The fourth is that all that is to be abandoned diminishes, and all that is the antidote is attained. The fifth is that this is cultivated in the middle of the accumulation path. When one cultivates by properly examining the objects of mindfulness, one sees the faults and merits of what is to be abandoned and the antidote, and thus diligence arises in taking and abandoning them. Why is it called right abandonment? Because it abandons the unfavorable, it is called that. The third also has five aspects: object, method of cultivation, nature, fruit of cultivation, and limit. The first is the activities accomplished by samadhi, such as emanation and transformation. The second is, as it says in the Madhyāntavibhāga: "Five faults and eight efforts arise from the cause of reliance." Thus, one cultivates with the eight efforts of abandonment. The eight are: desire, effort, faith, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. There are also five unfavorable factors. As it says in the Madhyāntavibhāga: "Laziness and loss of instruction, forgetfulness, sinking and excitement, non-application and application, these five are considered faults." Thus, first is laziness, which does not engage in cultivation. Its antidote is the desire to seek meaning, and the faith of manifest belief, and the effort to engage in habituation, and the four pliancies of body and mind. The actual antidote is effort. Its place is desire. Its cause is faith. The fruit of effort is the pliancy of mind. When engaging in application, forgetting the instruction itself is a fault. Its antidote is the mindfulness of not forgetting the instruction in mind. When entering the main practice, sinking and excitement are faults. Their antidote is the awareness that observes them. When sinking and excitement arise, not applying to sinking and excitement itself is a fault. Its antidote is the attention that applies the mind to the antidote of sinking and excitement. When one engages effortlessly due to the inequality of sinking and excitement, applying the mind is a fault. Its antidote is equanimity, which abides without effort and without distraction. As it also says, in the Madhyāntavibhāga: "Not forgetting the object, sinking and excitement and investigation, this
Chinese
说：现前造作，寂静调伏。如是说。第三是，总的自性是禅定，于此从助伴之门有四：希求之禅定，依靠以恭敬而修习，触及心一境性；精进之禅定，依靠恒常修习，触及心一境性；心之禅定，依靠先前串习而播下种子，触及心一境性；行之禅定，依靠他人所开示之法，善于辨别的因，触及心一境性。第四是，想要现前神通等任何事物，以及于彼信赖，便能现前。第五是，于大资粮道之阶段修习。为何称禅定为神通之足？因为彼是一切功德生起的所依，故如是说。第二有二，首先于暖位顶位修习五根：于此亦有五，所缘是四谛，以圣道之加行所摄持，故成为具有谛实之相。修习之方式是：以信，以相信诸谛是应知与应断等之方式；以精进，为了迅速证悟谛实之实相，以欢喜之方式；以念，以不忘失证悟谛实之实相之所缘境之方式；以禅定，以心一境性之方式；以智慧，以分别诸谛之体相之方式修习。自性是：信根、精进根、念根、禅定根、智慧根，此为五。
English
It says: Manifestly creating and pacifying and subduing. Thus it is said. The third is, the general nature is samadhi, and there are four from the aspect of companions: The samadhi of aspiration, relying on practicing with reverence, touches the state of one-pointedness of mind; the samadhi of diligence, relying on constant practice, touches the state of one-pointedness of mind; the samadhi of mind, relying on planting seeds through prior habituation, touches the state of one-pointedness of mind; the samadhi of action, relying on the cause of thoroughly distinguishing the Dharma taught by others, touches the state of one-pointedness of mind. The fourth is, whatever one desires to manifest, such as magical powers, and by relying on that, it will be manifested. The fifth is, it is cultivated during the stage of the great accumulation path. Why is samadhi called the foot of magical powers? Because it is the basis for the arising of all qualities, therefore it is said thus. The second has two parts. First, cultivating the five faculties at the peak of heat: Here too, there are five. The object is the four truths, which are included in the practice of the noble path, and therefore become entities with the aspect of truth. The method of cultivation is: with faith, in the manner of believing that the truths are to be known and abandoned, etc.; with diligence, in order to quickly realize the suchness of the truths, in a manner of joy; with mindfulness, in a manner of not forgetting the object of realizing the suchness of the truths; with samadhi, in a manner of one-pointedness of mind; with wisdom, cultivating in a manner of individually distinguishing the aspects of the truths. The nature is: the faculty of faith, the faculty of diligence, the faculty of mindfulness, the faculty of samadhi, the faculty of wisdom, these are the five. The divisions: all virtuous qualities have the five faculties of faith, etc. The result is: quickly attaining the path of seeing, and the basis of the path of cultivation is accomplished. Second, the method of cultivating the five powers at the peak of forbearance: The object and method of cultivation here are the same as before. The nature is: those five, such as faith, increase in power, and without mixing with opposing factors such as lack of faith, only the antidote arises, which is called the five powers. The result is: the peak of forbearance, and the accomplishment of the path of seeing. The boundary is forbearance, and the peak of Dharma is thoroughly cultivated.