Tibetan
འོ། །བཞི་པ་བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལམ་ལྔ་སོ་སོའི་བསྒོམ་ཚུལ་དང་། སྒོམ་མཁན་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་མངོན་རྟོགས་སྐྱེ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ། མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ། ཚོགས་ལམ་ཕལ་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་ཤེས་པ་དང་། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ཚོགས་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། འབྲིང་དུ་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི། ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞིའོ། །དང་པོ་ལ་དམིགས་པ། རྣམ་པ། ངོ་བོ། དགོས་པ། གནས་སྐབས་གང་དུ་སྒོམ་པ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་དང་ཚོར་བ་སེམས་དང་ཆོས། རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་གི་དམིགས་པར་བཞག་ཅེ་ན། ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཅན་ལུས་ལ་བདག་གི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། ཚོར་བ་ལ་ནི་བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དང་། སེམས་ལ་བདག་གི་དངོས་པོ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་གི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞིར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ལུས་ནི་གསུམ་སྟེ། ནང་དང་། ཕྱི་དང་། གཉིས་ཀའི་ལུས་སོ། །དང་པོ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་དང་། གཞན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། རྒྱུ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུམ་གསུམ་སྟེ། རྟེན་དང་དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད། ཆོས་དབྱིངས་སྐྱེ་མཆེད་པའི་གཟུགས་འདུས་མ་བྱས་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལུས་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་སོགས་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སེམས་མི་རྟག་པ་དང་། ཆོས་བདག་མེད་པའི་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་དེའི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་རྟོག་པ
Chinese
哦。第四，详细阐述差别，分为两部分：五道各自的修习方式，以及修行者相续中生起证悟的方式。第一部分有五点：资粮道、加行道、见道、修道、无学道。第一，资粮道。资粮道普通者，即是别解脱戒，守护根门，饮食知量，夜晚上下部分不睡眠而精进瑜伽，安住于正知等。资粮道殊胜者有三种：小者为四念住，中者为四正断，大者为四神足。第一者有五点：所缘、行相、体性、必要、于何处修习。第一是，于身、受、心、法，缘此而修习。为何将这些作为所缘呢？因为颠倒分别念者，于身执著为我之所依事物，于受执著为我之受用之基，于心执著为我之事物，于法执著为我之烦恼和清净之基，为了从这些颠倒之念中返回。其中，身有三种：内身、外身、内外身。第一，眼等内之色法处。第二，色等外之色法处。第三，即是自己根之所依，以及他者之根所依之色法，因为以因和处而成为内外二者。受等三者也同样有三种，从所依和所缘的角度，应如理了知。法，即是受之外的心所，以及不相应行，法界处之色法，以及有为无为法等。第二是，自相，即身等各自的体性，地水火风等以及从地水火风所生等；共相，即无常、痛苦、空、无我等。或者，身不净，受痛苦，心无常，法无我等。第三是，以能对身等各自的自相共相进行辨别的智慧，以及不忘失其所缘行相的忆念来辨别。
English
Oh. Fourth, elaborating on the distinctions, there are two parts: the individual methods of cultivating the five paths, and how realization arises in the continuum of the practitioner. The first part has five points: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of cultivation, and the path of no more learning. First, the path of accumulation. The ordinary path of accumulation is the Pratimoksha vows, guarding the doors of the senses, knowing the measure of food, not sleeping during the upper and lower parts of the night but engaging in yoga, abiding in mindfulness, and so on. The special path of accumulation has three aspects: the four mindfulnesses in a small way, the four correct abandonments in a medium way, and the four legs of miraculous power in a great way. The first has five points: the object of focus, the aspect, the essence, the necessity, and where to meditate. The first is, meditating by focusing on the body, feelings, mind, and phenomena. Why are these established as objects of focus? Because those with inverted minds cling to the body as the object of my dwelling, to feelings as the basis of my enjoyment, to the mind as my object, and to phenomena as the basis of my defilement and purification, in order to turn away from these inverted thoughts. Among these, the body is of three types: the inner body, the outer body, and both bodies. The first is the inner form sense bases such as the eye. The second is the outer form sense bases such as forms. The third is the support of one's own senses and the form sense bases that are the support of others' senses, because they become both inner and outer by way of cause and sense base. The three, feeling and so on, also have three each in the same way. One should understand them appropriately from the perspective of the support and the object of focus. Phenomena are mental factors other than feelings, non-associated compositional factors, the form of the Dharmadhatu sense base, and conditioned and unconditioned phenomena. The second is, the own-characteristic, such as the nature of the body and so on, the elements and what arises from the elements; the general characteristics, such as impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Or, the body is impure, feelings are suffering, the mind is impermanent, and phenomena are selfless. The third is, discriminating with wisdom that distinguishes the individual own-characteristics and general characteristics of the body and so on, and with mindfulness that does not forget its object and aspect.
Tibetan
ར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་བལྟས་ནས་དྲན་པས་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་རྟོགས་ནས་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་བདག་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་བརྟགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་བདག་ཆད་ཀྱི་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བྱ་དང་། དད་སོགས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་བྱ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་ལམ་བསྒོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ཉིད་དབུས་མཐར། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞིའི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་མི་སྡུག་པ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་། དམིགས་པ་དང་སྒོམ་ཚུལ་དང་། ངོ་བོ་དང་། སྒོམ་པའི་འབྲས་བུ། ས་མཚམས་ཏེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤང་བྱ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། བླང་བྱ་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད། བརྩོན་འགྲུས་བརྩོམ། སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན། རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ནི། སྤང་བྱ་ཉམས་པ་དང་། གཉེན་པོ་འཕེལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བ
Chinese
原因在于，如此一来，智慧观察自共相，忆念将目标一次又一次地专注于此，因此称为忆念近住。第四个原因是，为了进入四谛。例如，身念近住是进入苦谛，因为能够理解身体作为行苦的坏苦的详细分类。受念近住是进入集谛，因为能够认识到集谛的主要原因是渴爱，即乐受等三种受的因，并希望断除它。心念近住是进入灭谛，因为通过观察与我分离的识刹那生灭，在涅槃中没有对我和断灭的怀疑和恐惧，因此希望实现灭谛。法念近住是进入道谛，因为通过观察贪等烦恼法是应断除的，信等清净法是应修习的，因此希望修习道。同样的意义在《中边论》中说：为了坏苦，为了渴爱之因，为了基础，为了不愚痴，为了进入四谛，修习忆念近住。如是说。第五个原因是，在资粮道中，听闻和思维圆满后，通过修习不净观和出入息随念，以止观之道使心变得堪能，为了生起胜观之道而修习。第二部分也有五个方面：目标、修习方式、本体、修习的果和界限。第一个是，应断除的遍计烦恼方面，应采取的清净方面，已经生起的和尚未生起的（法）。第二个是，为了断除已经生起的罪恶不善法，不生起尚未生起的罪恶不善法，增长已经生起的善法，生起尚未生起的善法，生起欲，发起精进，摄持心，安住心。第三个是，四正断是，断除应断除的，增长对治的行
English
The reason is that, in this way, wisdom observes the self-common characteristics, and mindfulness repeatedly focuses the object on it, therefore it is called mindfulness abidance. The fourth reason is, in order to enter the four truths. For example, body mindfulness abidance is to enter the truth of suffering, because it is able to understand the detailed classification of the suffering of the body as the suffering of change and the suffering of suffering. Feeling mindfulness abidance is to enter the truth of origin, because it is able to recognize that the main cause of origin is craving, which is the cause of the three feelings such as pleasure, and wants to abandon it. Mind mindfulness abidance is to enter the truth of cessation, because by observing the consciousness that is separated from the self as momentary destruction, there is no doubt and fear of self and annihilation in nirvana, therefore it wants to realize the truth of cessation. Dharma mindfulness abidance is to enter the truth of the path, because by observing that afflictive dharmas such as attachment are to be abandoned, and pure dharmas such as faith are to be practiced, therefore it wants to practice the path. The same meaning is said in the Madhyantavibhāga: For the sake of bad suffering, for the cause of craving, for the sake of the basis, for the sake of not being ignorant, for the sake of entering the four truths, practice mindfulness abidance. Thus it is said. The fifth reason is, in the accumulation path, after the completion of hearing and thinking, by practicing the unpleasantness and the mindfulness of breathing in and out, the mind is made workable by the path of calm abiding, and it is practiced in order to generate the path of special insight. The second part also has five aspects: object, practice method, essence, result of practice, and boundary. The first is, the side of pervasive afflictions that should be abandoned, the side of purification that should be adopted, those that have arisen and those that have not arisen (dharmas). The second is, in order to abandon the evil non-virtuous dharmas that have arisen, not to generate the evil non-virtuous dharmas that have not arisen, to increase the virtuous dharmas that have arisen, to generate the virtuous dharmas that have not arisen, to generate desire, to initiate diligence, to hold the mind, to abide the mind. The third is, the four right abandonments are, abandoning what should be abandoned, increasing the action of the antidote