Tibetan
་སྟེ། དབུས་མཐར། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་དང་། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། འདིའི་དམིགས་ཡུལ་ནི། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །བསྒོམ་ཚུལ་ནི་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས། སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་དབེན་པ་ཚོལ། ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་བསྒོམ་པ་ཚོལ་བ་སྟེ། ལྷག་མ་དྲུག་གི་སྒོམ་ཚུལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ངོ་བོ་ནི། མཐོང་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ལུས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བ་དང་། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དྲན་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡན་ལག་རྣམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། གང་གིས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། གང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབུས་མཐར། རང་བཞིན་ཡན་ལག་གནས་ཡན་ལག །གསུམ་པ་ངེས་འབྱུང་ཡན་ལག་སྟེ། །བཞི་པ་ཕན་ཡོན་ཡན་ལག་ཡིན། །རྣམ་གསུམ་ཉོན་མོངས་མེད་ཡན་ལག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་སྒོམ་ལམ་ནི། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་དམིགས་ཡུལ་དང་། བསྒོམ་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་སྟེ། ཞིང་། ངོ་བོ་ནི། མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་ཏུ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་། རང་གིས་རྟོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་རང་གིས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ངག་གི་ལས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངག་
Chinese
。于中边，诸根与诸力，决择分顺品二二也。如是。第三见道者，乃七菩提分之自性。此之所缘境者，乃四圣谛之如实性也。修习之方式者，以正念菩提分，缘苦而寻彼之空性；缘集而寻彼之离贪；缘灭而寻彼之现证；缘趣入灭苦之道而寻彼之修习也。余六者之修习方式亦如是。体性者，乃不忘见道之所缘境之正念，与辨别法之如实性之智慧，与乐于善法之精进，与饶益身心之无漏之喜乐，与身心堪能之极喜乐，与心一境性之等持，与无沉掉而平等行之舍也。成为支分之方式者，念乃处之支分，以彼之力，令诸支分不散乱于所缘境之故也。择法乃自性之支分，乃见道无分别智之体性之故也。极喜乐等三者乃无烦恼之支分，以何令无烦恼者，乃极喜乐，何者无烦恼者，乃等持，何为无烦恼之体性者，乃舍之故也。如是亦云，于中边，自性支分与处支分，第三决择生支分也，第四利益支分也，三种无烦恼支分也。如是说。第四修道者，乃修习八圣道分之自性。此亦有，所缘境与，修习方式如前，又，体性者，乃于见道等持中证悟之体性，于后得位中成办者，乃正见，与如自所证悟般，为他人宣说之语，发起语之正思，与由彼发起，如自所证悟般，为他人宣说者，乃语之业清净之语
English
. In the middle and the end, the faculties and the powers, and the factors of ascertainment, two by two. Thus it is. The third, the path of seeing, is the nature of the seven branches of enlightenment. The object of this is the suchness of the four noble truths. The method of cultivation is that with the branch of enlightenment of right mindfulness, one focuses on suffering and seeks its emptiness; one focuses on the origin and seeks its freedom from attachment; one focuses on the cessation of suffering and seeks its realization; one focuses on the path leading to the cessation of suffering and seeks its cultivation. The method of cultivation of the remaining six is also the same. The essence is the mindfulness that does not forget the object of the path of seeing, the wisdom that distinguishes the suchness of the Dharma, the diligence that delights in virtue, the uncontaminated joy that benefits body and mind, the perfect pliancy that makes body and mind workable, the samadhi of one-pointedness of mind, and the equanimity that engages without imbalance due to dullness or excitement. The way they become limbs is that mindfulness is the limb of the basis, because its power keeps the limbs from being distracted from the object. Discrimination of Dharma is the limb of nature, because it is the essence of the non-conceptual wisdom of the path of seeing. Perfect pliancy and the other three are the limbs of non-affliction, because what makes one free from affliction is perfect pliancy, what is free from affliction is samadhi, and what is the essence of non-affliction is equanimity. Thus it is also said, in the middle and the end, the limb of nature, the limb of the basis, the third is the limb of definite emergence, the fourth is the limb of benefit, the three are the limbs of non-affliction. Thus it is said. The fourth, the path of meditation, is cultivated as the nature of the eight limbs of the noble path. This also has an object, and the method of cultivation is the same as before, and the essence is the right view that accomplishes in the subsequent attainment the characteristic realized in the equipoise of the path of seeing, and the right thought that arises from the speech that teaches others as one has realized, and what is taught to others as one has realized, aroused by that, is the speech of pure verbal action.
Tibetan
དང་། སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ཀྱི་ལས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་། ཁ་གསག་དང་ཚུལ་འཆོས་སོགས་ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་དང་། སྒོམ་སྤང་མ་ལུས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་དང་། ཞི་གནས་དང་། རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་བརྗེད་པའི་ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང་། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་སྒོམ་པ་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་རྣམས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པས། མཐོང་ལམ་ནས་ཡོད་པར་བཞག་ལ། སྒོམ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ངོ་བོ་སྒོམ་ལམ་དུ་བཞག་གོ ། འབྲས་བུ་ནི་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བའོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ཀྱང་ཡན་ལག་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། མཉམ་གཞག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལྟར་འདིའོ་ཞེས་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །རྟོག་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། རང་གིས་རྟོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་འཚོ་བ་རྣམས་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། འཚོ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པས་སོ། །རྩོལ་བ་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། བྱིང་རྒོད་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཡོངས་སུ་གཅོད་དང་གོ་བྱེད་དང་། །རྣམ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ལམ་གྱི་ཡན་ལག་དེ་བརྒྱད་དེ། །ལྟ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོ་བྱད་བསྙུངས། །གཞན་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་འདོད། །ཉོན་མོངས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དབང་། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནས། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་བར་སྡེ་ཚན་བདུན་པོ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བཞག་ཚོགས་ལམ་དང་། ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞི་དང་། དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྟོབས་ལྔ་རྣམས་དྲོད་སོགས་སྦྱོར་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་ནི་སྒོམ་ལམ་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལམ་དང་། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་བར་ནི་
Chinese
并且，断除杀生等身体的清净行为，是正确的业边；断除谄媚和虚伪等身语的清净行为，是正确的活命；为了断除所有修所断，因为对治它们是正确的精进；以及寂止、胜观、舍弃，不忘失理由的正确正念；以及为了消除神通等殊胜功德的障碍而修习的，成为正确禅定的道支。所有这些都是在见道等持中通过能力获得的，因此安立为见道，在修习中显现，因此自性安立为修道。果就是断除修所断。这八支也转变为四支，如此正确的见是完全断除的支分，因为如同在等持中证悟一样，会思择“这就是”。分别念是使理解的支分，因为为了发起如自己所证悟般安立的语言。语和业边以及活命是使信赖的支分，因为依次信赖见、戒律和清净的活命。精进、正念和禅定三者是不顺品对治的支分，因为依次成为修所断的烦恼、沉掉近烦恼和成就神通等殊胜功德的不顺品对治。如是说：完全断除和使理解，其余三种使信赖，不顺品对治，是道的八支，见和戒律及资具，于他欲作种种表示，烦恼近烦恼自在，是不顺品对治。分别说者们，从正念安住开始，到圣道八支之间，七个组别依次是正念安住资粮道，以及正确断除和神足四如意足，五根和五力是暖等加行道四种，七菩提分是修道，因为修道接近菩提，圣道八支之间是
English
And, the pure actions of the body, such as refraining from killing, are the correct livelihood; the pure actions of body and speech, such as refraining from flattery and hypocrisy, are the correct livelihood; in order to abandon all that is to be abandoned by meditation, because the antidote to them is correct effort; and the correct mindfulness that does not forget the reasons for calm abiding, insight, and equanimity; and the path factors that become the correct samadhi, which is cultivated in order to eliminate the obscurations of special qualities such as clairvoyance. All of these are obtained through the power of meditative equipoise on the path of seeing, so they are established as being on the path of seeing, and they manifest in practice, so their nature is established as being on the path of cultivation. The result is the abandonment of what is to be abandoned by meditation. These eight branches also transform into four branches, as follows: correct view is the branch of completely cutting off, because it is considered to be "this is it" as it is realized in meditative equipoise. Discrimination is the branch of making understood, because it is the cause of arousing speech that establishes things as one has realized them. Speech, the limit of action, and livelihood are the branches of making trustworthy, because one trusts in view, discipline, and pure livelihood in order. Effort, mindfulness, and samadhi are the branches of the antidote to the unfavorable, because they are the antidote to the afflictions to be abandoned by meditation, the afflictions close to dullness and excitement, and the unfavorable conditions for accomplishing special qualities such as clairvoyance, in order. As it is said: Complete cutting off and making understood, the other three make trustworthy, the antidote to the unfavorable, are the eight branches of the path, view and discipline and requisites, one desires to make various expressions to others, afflictions, afflictions close to the power of afflictions, are the antidote to the unfavorable. The Vaibhashikas, from the establishment of mindfulness, the seven groups between the eight branches of the noble path are, in order, the establishment of mindfulness, the accumulation path, and the four correct abandonments and the four legs of miraculous power, the five faculties and the five powers are the four aspects of the joining path such as warmth, and the seven branches of enlightenment are the path of cultivation because the path of cultivation is close to enlightenment, and between the eight branches of the noble path is