Tibetan
་དུ་བྱས་ནས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་བཞག་ལ། ཁམས་གོང་གི་སྒོམ་སྤང་སྤངས་པ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུར་བཞག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་བཞི་པོ་སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དོན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ། ས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པ་ནི། འབྲས་བུ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ནི། དང་པོ་ཉེར་སྡོགས་མི་ལྕོགས་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་གསུམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་ཐོབ་ན་མི་ལྕོགས་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞིག་གིས་ཐོབ་ན། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནོ། །གཟུགས་མེད་ལ་ནི་མི་བརྟེན་ཏེ། དེ་ནི་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་ཡང་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་བཞི་པ་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག །གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁམས་འོག་མ་གཉིས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་ན། བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ལ་བརྟེན་ལ། གཟུགས་མེད་དུ་ཐོབ་ན་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་སྒོམ་གང་གིས་ཐོབ་པ་ནི། འབྲས་བུ་དང་པོ་མཐོང་ལམ་ཁོ་ནས་ཐོབ་སྟེ། དེ་ནི་མཐོང་སྤང་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་པ་གཉིས་ནི། གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་ཐོབ་ན་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཐོབ་ལ། ཕལ་ཆེར་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཐོབ་ན་མཐོང་ལམ་གྱིས་ཐོབ་བོ། །ཐ་མ་ནི་སྒོམ་ལམ་ཁོ་ནས་ཐོབ་སྟེ། དེ་ནི་ཁམས་གོང་གི་སྒོམ་སྤང་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གང་གིས་ཐོབ་པ་ནི། འབྲས་བུ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ནི་འདས་ལམ་ཁོ་ནས་ཐོབ་སྟེ། མཐོང་སྤང་དང་སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་མཐོང་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ནི། འདས་ལམ་གྱིས་ཐོབ་ལ། སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གང་ཟག་དེ་ཞི་གནས་སྤྱོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་ལ། གལ་ཏེ་ལྷག་མཐོང་སྤྱོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་བོ། །འབྲས་བུ་གང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ལས་ནི་ཉམས་པ་མི་སྲིད། འདས་ལམ་ནི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་བྱེད་ཡིན་
Chinese
然后依次安立，中间的两个果位安立为一来果和不还果，断除上界修所断后安立为阿罗汉果。这样，就由所断的差别而确定了四种果位。第三，这四种果位，前前是后后的因，所以是意义上的次第。第四，依靠什么地而获得呢？第一果和第二果，依靠最初的无法堪忍地，因为没有断除欲界的烦恼。第三果，如果次第获得，则依靠无法堪忍地；如果由离欲者获得，则依靠任何一个静虑的本体。不依靠无色界，因为那不能作为欲界烦恼的对治，而且不还果也因为断除了欲界烦恼而有差别。第四果，依靠六个静虑地和最初的三个无色地。如果要在下二界获得，则依靠六个静虑地；如果在无色界获得，则依靠最初的三个无色地中的任何一个而获得。由见道或修道中的哪一个获得呢？第一果唯由见道获得，因为那是由于断除了见所断而有差别的缘故。中间的两个果位，如果次第获得，则由修道获得；大多数情况下，由离欲者和由欲界离欲者获得，则由见道获得。最后的果位唯由修道获得，因为那是由于断除了上界的修所断而有差别的缘故。由世间道或出世间道中的哪一个获得呢？第一果和最后的果位都唯由出世间道获得，因为世间道不能断除见所断和有顶的烦恼。中间的两个果位，由见道获得的是出世间道获得，由修道获得的是，如果那个人是修止的行者，则由世间道获得；如果他是修观的行者，则由出世间道获得。由出世间道获得的果位是不可能退失的。出世间道是根除所断烦恼种子的。
English
Then, arranging them in order, the two intermediate fruits are established as the Once-Returner and Non-Returner fruits, and after abandoning the objects of abandonment by meditation in the upper realms, the Arhat fruit is established. Thus, the four fruits are determined by the difference in what is to be abandoned. Third, these four fruits are in a meaningful order because the earlier ones are the causes of the later ones. Fourth, upon what ground is it attained? The first and second fruits rely on the initial unbearable ground, because the afflictions of the desire realm have not been abandoned. The third fruit, if attained sequentially, relies on the unbearable ground; if attained by one who is free from desire, it relies on any of the actualities of meditative absorption. It does not rely on the formless realm, because that cannot serve as an antidote to the afflictions of the desire realm, and the Non-Returner is also distinguished by having abandoned the afflictions of the desire realm. The fourth fruit relies on the six meditative absorption grounds and the first three formless realms. If it is to be attained in the lower two realms, it relies on the six meditative absorption grounds; if it is attained in the formless realm, it is attained by relying on any of the first three formless realms. By which of the paths of seeing or meditation is it attained? The first fruit is attained only by the path of seeing, because it is distinguished by having abandoned the objects to be abandoned by seeing. The two intermediate fruits, if attained sequentially, are attained by the path of meditation; in most cases, if attained by one who is free from desire and by one who is free from desire from the desire realm, it is attained by the path of seeing. The final fruit is attained only by the path of meditation, because it is distinguished by having abandoned the objects to be abandoned by meditation in the upper realms. By which of the mundane or supramundane paths is it attained? The first and last fruits are attained only by the supramundane path, because the mundane path cannot abandon the objects to be abandoned by seeing and the afflictions of the peak of existence. The two intermediate fruits, those attained by the path of seeing are attained by the supramundane path, and those attained by the path of meditation, if that person is a practitioner of calm abiding, are attained by the mundane path; if he is a practitioner of insight, he is attained by the supramundane path. It is impossible to fall from the fruit attained by the supramundane path. The supramundane path eradicates the seeds of what is to be abandoned.
Tibetan
པས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་དག་ལ་ནི་ཉམས་པ་སྲིད་དོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ལས་ཉམས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། བར་པ་དག་ལས་ཉམས་པ་ཡང་སྲིད་དོ། །ལྔ་པ་ནི་མཛོད་དུ། འདོད་པར་གསུམ་ཐོབ་ཐ་མ་ནི། །གསུམ་དུའོ་གོང་ན་མཐོང་ལམ་མེད། །མི་སྐྱེ་ལུང་ལས་འདིར་རྩོམ་ཞིང་། །དེ་མཐར་ཕྱིན་ཞེས་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་དང་པོ་གསུམ་ནི་འདོད་པའི་རྟེན་ཁོ་ན་ལ་ཐོབ་ཅིང། རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་ནི་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་ཡང་རིམ་གྱིས་པ་ནི་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐོད་རྒལ་བ་ནི་མཐོང་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་ལ། ཁམས་གོང་གི་རྟེན་ལ་མཐོང་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡ ང་ཁམས་གོང་མའི་རྟེན་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོ་བ་དང་བྲལ་བས་ཁམས་གསུམ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་འཕགས་ལམ་ལ་རྩོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལས་ཀྱང་བར་དོར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་སོགས་ལྔ་པོ་འདིར་རྩོམ་ཞིང་དེར་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་ཀའི་རྟེན་ལ་ཐོབ་བོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གི་རྣམ་གཞག་ལ་བཞི། རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་འབྲས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་། ཕྱིར་མི་འོང་། དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་འབྲས་རྣམས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཞུགས་པ་དང་གནས་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་ལས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ནི་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྔར་མ་མཐོང་བ་གསར་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་སྔར་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གཏན་མ་སྤངས་པའམ། ལྔ་པ་མན་ཆད་སྤངས་པ་ནི། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་ཕྱིར་དུ་ལམ་ལ་བརྩོན་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་དབང་རྟུལ་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་དང་། དབང་རྣོན་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་འབྲས་གནས་ནི་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ། རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་ནི་འཇིག་ལྟ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་འཛིན་དང་། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་སྤངས་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུག་པར་བཞག་ཅེ་ན། གསུམ་པོ་འདི་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ
Chinese
是故。以世间道所得者，则有退失之可能。是故初果与最后果二者无有退失，中间者则亦有退失之可能。第五者于《俱舍论》中云：“欲界得三，最后者，于三界之上无见道。不生经中说于此处发起，彼于此处得究竟故。”如是，初三者唯于欲界之身获得，预流与一来者，以于欲界未离贪欲之故，不还者，渐次者，以依赖最初之加行而获得之故，超胜者，以依赖见道而获得，以于上界之身无见道之故。彼之理由亦为于上界之身无厌离之故，以离厌离故，为于三界决定出离之义故，无有发起圣道之故。经中亦云，于中阴得般涅槃等五者，于此处发起，于此处得究竟。如是说故。第四者，于三界之身皆可获得。第二，于彼安住之补特伽罗之分类有四：预流向、预流果、一来、不还、阿罗汉向等。初者有入与住二者。初者，于十六刹那之智忍中，最初之十五刹那，以未曾见之真谛新见之故，名为见道。于彼安住者，先未断除欲界之修断，或断除第五品以下者，是为趣入预流果，为得初果而精进于道之故。若分之，则有根钝之随信行者，与根利之随法行者二者。第二果位住者，即是趣入者于十六刹那中，于道之正知时，是为预流果位住者，以断除三结故，安住于殊胜沙门之行之果位之故。三结者，有身见，戒禁取见，与疑也。何以此等断除故，立为预流耶？此三者乃预流之所断之主。
English
Therefore. Those obtained through worldly paths are subject to decline. Therefore, there is no decline from the first and last fruits, but there is a possibility of decline from the intermediate ones. The fifth is stated in the Abhidharmakośa: "In the desire realm, three are attained, the last, there is no seeing path above the three realms. The Anutpāda Sūtra states that it is initiated here, and it is completed here." Thus, the first three are attained only in the body of the desire realm. The Stream-enterer and Once-returner are because they have not separated from desire in the desire realm. The Non-returner, the gradual one, is obtained by relying on the initial application. The Transcender is obtained by relying on the seeing path, because there is no seeing path in the body of the upper realms. The reason for this is also because there is no weariness in the body of the upper realms. Because of being free from weariness, there is no initiation of the noble path for the sake of definite liberation from the three realms. The scripture also states that the five, such as attaining Parinirvana in the Bardo, are initiated here and completed here. Thus it is said. The fourth is obtained in the bodies of all three realms. Secondly, the classification of the individuals who abide in that has four: Stream-enterer aspirant, Stream-enterer fruition, Once-returner, Non-returner, Arhat aspirant, etc. The first has two: entering and abiding. The first, among the sixteen moments of knowledge and forbearance, the first fifteen moments, because of newly seeing the truth that was not seen before, is called the seeing path. One who abides in that, who has not completely abandoned the abandonment of cultivation in the desire realm, or who has abandoned the fifth level or below, is entering the fruit of Stream-entry, because they are striving on the path to obtain the first fruit. If divided, there are two: the dull-faculty follower of faith and the sharp-faculty follower of Dharma. The second, the abider in the fruit, is the same as the enterer, at the sixteenth moment, at the time of subsequent knowledge of the path, is the abider in the fruit of Stream-entry, because they have abandoned the three bonds and abide in the fruit of the excellent monastic conduct. The three bonds are the view of self, the adherence to ethics and asceticism, and doubt. Why is it that having abandoned these, one is established as a Stream-enterer? These three are the main objects to be abandoned by a Stream-enterer.