Tibetan
དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་། བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རླུང་གིས་བསྡུས་པས་ཕན་ཚུན་མི་གྱེས་པར་འདོད་དོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་གྲུབ་ཏུ། ཐ་དད་ཕྱོགས་ནས་མང་པོ་དག །འགའ་ལ་ཀུན་ནས་བསྐོར་ཙམ་དུ། །བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་རྡུལ་དེ་ནི། །ཆ་ཤས་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །སེམས་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཟུགས་སོགས་གཟུང་བ་དང་། མིག་ཤེས་འཛིན་པ་རྣམས་རྫས་དང་། དུས་མཉམ་པ་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པར་འདོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྣམ་མེད་ཀྱི། །ཕྲ་རབ་བསགས་པ་དངོས་སུ་རིག །ཅེས་སོ། །རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་དོན་ལ་ལྟ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། མཛོད་དུ། མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་རྟེན་བཅས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན། །གང་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡི། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མིན་ཕྱིར་ལོ། །ཞེས་སོ། །དུས་གསུམ་ཀ་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། གལ་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ན། དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་བློ་མི་འཇུག་པ་དང་། འདས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་བྱེད་ཀྱིས་བཅོམ་པ་དང་། གཟུགས་དྲི་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་གི་ཆོས་བློས་སོ་སོར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དེ་དང་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐོ་བས་བཅོམ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་དྲི་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སོ་སོར་བློས་བསལ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་ཆུ་ཀླུང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་བུམ་པ་ཡོད་དོ། །ཆུ་ཀླུང་གངྒཱ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སོགས་བརྗོད་ན་བདེན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། རྫུན་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །བཅོམ་པ་དང་ཡན་ལག་སོ་སོར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་ཤིང་རང་འཛིན་གྱི་བློས་རང་དབང་དུ་སྐྱེས་པར་བྱེད་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཤད་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་མི་བྱེད་པར་མདོ་སྡེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ན། མདོ་སྡེ་པ་སྟེ། དེའི་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལྔའི་ནང་ནས་མི་
Chinese
成为感官对象的色等是微尘的积聚。而且，被具有间隔的环绕所执持的风所聚集，因此被认为是互不分离的。在外道义成就中说：从不同的方面看有很多，对某些事物只是从各方面包围，说尽了的那个微尘，不是具有部分的自性。这样说的。心是意的生处，是之前所说的识的集合。其他已经说过了。色等所取和眼识能取都是实物，并且认为在时间上是同时的，在知道之前，对象的形态没有显现的时候，是接触而相遇的。如是说：根所生的智慧是没有形象的，直接认知微细的积聚。这样说的。具有所依的根是观察事物的原因，在《俱舍论》中说：眼睛看到具有所依的色，不是依赖于它的识，因为被间隔所隔断的色，不是因为看到而返回。这样说的。认为过去、现在、未来三时都是实物。如果过去和未来不是实物，那么就不会对它们产生执着，也不会产生过去行为的果报。他们说，一定会改变。用锤子等摧毁性的东西摧毁，以及用智慧将色、香等支分法分别开来，并且不对其产生执着，这是世俗谛。例如，用锤子摧毁后，不对其产生执着的瓶子，以及用智慧分别开色、香等法后，不对其产生执着的水流等。在名言中，瓶子是存在的，恒河是存在的等等，如果这样说，就只会变成真理，不会变成虚假。不能摧毁和分别支分，并且以自执的智慧自主产生，这是胜义谛，如微尘和虚空等。就像《俱舍论》中所说：对于什么进行摧毁和用智慧进行其他分别，如果不对其产生执着，就像瓶子和水一样，是世俗谛，胜义谛是其他的。就像所说的那样。第二，宣说经部宗的宗义：不以论典为量，而追随经部，所以是经部宗。从它的宗义的五事法中不
English
Forms, etc., that become objects of the senses are accumulations of atoms. Moreover, they are gathered by the wind, which holds the surrounding with intervals, so they are considered inseparable from each other. In the outer attainment of meaning, it is said: From different aspects, there are many, and for some things, it is only surrounded from all sides. That atom that is exhausted in speech is not of the nature of having parts. So it is said. Mind is the source of mind, and it is the collection of consciousnesses previously mentioned. The others have already been said. Forms, etc., that are taken and eye consciousness that can take are both real things, and it is believed that they are simultaneous in time, and that before the form of the object appears, they meet by contact. As it is said: The wisdom born of the root is without form, and directly cognizes the subtle accumulation. So it is said. The root with support is the cause of observing things. In the Treasury, it is said: The eye sees forms with support, not the consciousness that depends on it, because the forms separated by intervals do not return because they are seen. So it is said. It is believed that the three times of past, present, and future are all real things. If the past and future are not real things, then there will be no attachment to them, and the fruit of past actions will not be produced. They say that it will definitely change. Destroying with destructive things such as hammers, and separating the branch dharmas such as form, smell, etc. with wisdom, and not generating attachment to them, this is conventional truth. For example, after destroying with a hammer, the vase to which no attachment is generated, and after separating the dharmas such as form, smell, etc. with wisdom, the stream of water, etc. to which no attachment is generated. In name, the vase exists, the Ganges exists, etc. If it is said like this, it will only become truth, and it will not become false. It is not possible to destroy and separate the branches, and it is produced independently by the wisdom of self-grasping, this is ultimate truth, such as atoms and space, etc. Just as it is said in the Treasury: For what is destroyed and other distinctions are made with wisdom, if no attachment is generated to it, like a vase and water, it is conventional truth, and ultimate truth is other. Just like what is said. Second, explaining the tenets of the Sutra School: Not taking treatises as valid, but following the Sutra School, so it is the Sutra School. From the five things of its tenets, not
Tibetan
ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྫས་སུ་མེད་ལ་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ཡང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་མིང་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་བཀག་པ་ཙམ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ནི་གཉེན་པོ་བཅོམ་པ་ཙམ་དང་། བརྟགས་མིན་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་ནས་འབྲས་བུ་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། འདུ་བྱེད་བེམས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །ནམ་མཁའ་མོ་གཤམ་བུ་དང་མཚུངས། །འགོག་པ་གཉིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་སོ། །གཟུགས་སོགས་གཟུང་ཡུལ་རྣམས་ནི་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བེམས་པོ། ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བས་ལྐོག་ན་མོ། རང་འཛིན་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོར་བྱེད་ཡིན་པས་ཡུལ་དུ་བཞག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་བསྐྱེད་བྱེད་ནི། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྣང་བ་མིན། །ཞེས་སོ། །དཔེར་ན་ཤེལ་དག་པའི་དྲུང་དུ་ཚོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཁ་བསྒྱུར་བའི་རས་ལ་སོགས་པ་བཞག་པ་ནི་ཤེལ་ལ་ཚོན་གྱི་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་འཛིན་སྔ་ཕྱི་དུས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ལ། དོན་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་མི་འཛིན་ཀྱང་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་བུ་ཕ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལས། བུས་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ཏེ། ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་ལྡན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཟག་གི་བདག་གྲུབ་མེད་ཅིང་། བདེན་གཉིས་ནི། དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ལ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཤད་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྷུར་བྱེད་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ། དོན་དམ་པར་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་ནི་སེམས་ཙམ་པའོ། །དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱ་རྣམས་གཏན་ལ་འབེབ་སྟེ། དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་ནི། བདག་དང་ཆོས་སུ་སྣ་ཚོགས་པར་རྟོག་
Chinese
具有的行蕴只是对色和心之状态的假立安名而已，并非实有，而且无为法的三者也只是未成立实体的名称而已。因为虚空只是遮止了有碍之色，分别简择灭只是以对治力摧毁，非简择灭也是因为因缘不具足而未生果的遮无之故。如同下文所说：行蕴非是实物，虚空如同石女儿，二灭亦是如此。色等所取境都是微尘积聚的自性之实物，因为对识不直接显现，所以是隐蔽的，对于自执来说，是破除自相之相，所以安立为境。如是所说：识之生起是具相的，并非是根境之行境显现。比如在清净的水晶旁边放置用各种颜色涂改的布等，水晶上显现各种颜色一样，识也和外境一样产生。能取和所取是前后时间不同的因果，实际上只是显现而已并不执取，但说是以创造自相之相的方式执取，比如儿子生得像父亲，就说儿子执取了父亲的形象一样。如是所说，《释量论》中说：比如果是从诸因中，以自性相同的方式产生，即使不具有作用，世间也说因执取了果的形象。人我并不成立，二谛是：究竟上，凡是能产生果的作用者，即是胜义谛，不能产生作用，只是名言上存在者，即是世俗谛。如是所说，《释量论》中说：凡是究竟上具有作用能力者，即是此处的胜义有，其他则是世俗有。第三，宣说唯识宗的宗义：因为专注禅定，所以是瑜伽行者，因为认为究竟上唯有心是实有的，所以是唯识者。他们的观点是通过遍计所执、依他起和圆成实这三种自性来确定所知。其中，遍计所执是对于我和法产生各种各样的分别念。
English
The conditioned aggregate of formations is merely a designation applied to the state of form and mind, and is not substantially existent. Moreover, the three unconditioned phenomena are also merely names that are not established as substantial entities. This is because space is merely the obstruction of obstructive form, analytical cessation is merely the destruction by an antidote, and non-analytical cessation is merely the non-arising of a result due to the incompleteness of causes and conditions. As it is said: 'Formations are not material, space is like a barren woman's child, the two cessations are also the same.' The objects of apprehension, such as form, are material objects of the nature of accumulated particles. Because they do not directly appear to consciousness, they are obscured. For self-grasping, they are the destroyers of their own likeness, so they are established as objects. As it is said: 'The arising of consciousness is with aspects, it is not the appearance of the sensory field.' For example, placing a cloth or something similar that is altered with various colors next to a clear crystal, just as various colors appear on the crystal, consciousness arises in the same way as external objects. The grasper and the grasped are cause and effect of different times. Although they do not actually grasp merely by appearing, it is said that they grasp in the manner of creating their own likeness. For example, just as a son is born resembling his father, it is said that the son grasps the father's image. As it is said in the Pramāṇavārttika: 'For example, because the result arises in a manner similar to its causes, even though it does not possess activity, the world says that the cause grasps the image of the result.' The self of a person is not established, and the two truths are: ultimately, whatever is capable of performing the function of producing a result is the ultimate truth, and whatever is not capable of performing a function but exists conventionally is the conventional truth. As it is said in the Pramāṇavārttika: 'Whatever is capable of performing a function ultimately, that is the ultimate existent here, the other is the conventional existent.' Third, explaining the tenets of the Mind-Only school: because they are devoted to meditative absorption, they are practitioners of yoga. Because they believe that only mind is substantially established ultimately, they are Mind-Only proponents. According to their system, they determine knowable objects through the three natures: the completely imputed, the dependent, and the thoroughly established. Among these, the completely imputed is the various conceptualizations of self and phenomena.