Tibetan
་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་བྱེད་པའོ། །དེ་བས་ན་འདི་གཉིས་རྫས་སོ་སོར་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་གཞི་ཡིན་པས་ཀུན་གཞི་ཡང་ཡིན། དམིགས་རྣམ་འཛིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་ཀུན་གཞི་ཞེས་ཀྱང་བྱ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཕྱི་མ་ནི། འདིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་འབྲས་བུའི་ངོ་བོའམ། འདི་ཡང་དེ་དག་ལ་རྒྱུའི་ངོ་བོར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཡིན་གྱི། ཤེས་རིག་མ་ཡིན་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་མང་པོ་ལས། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཇི་ལྟར་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་དེའི་རྣམ་སྨིན་ཐོག་མར་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྕི་ཡང་མཉམ་ན། འཆི་ཀར་གང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཐོག་མར་སྨིན་ནོ། །འཆི་ཀར་གསལ་མི་གསལ་མཉམ་ན། གང་ཞིག་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་བ་དེ་ཐོག་མར་སྨིན་ཏེ། དེ་མཉམ་ན་ལས་གང་ཐོག་མར་སྤྱད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཐོག་མར་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ལས་ནི་འཁོར་བར་ལྕི་གང་དང་། །ཉེ་བ་གང་དང་གོམས་པ་གང་། །སྔོན་བྱས་གང་ཡིན་དེ་དག་ལས། །སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམ་སྨིན་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་གཞི་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་ཉིད་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྐུ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུར་གསལ་པོར་བཤད་པ་ནི་མེད་དོ། །གང་ཡང་། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཀུན་གཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་སོ། །གསུམ་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ནི། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ལེན་པའི་ཞེས་ཏེ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་དང་ས་བོན་གྱི་ཆའོ། །དང་པོ་ནི། ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཏིང་དཔག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཕྲ་བ་ཡིན་ཏེ། རྫས་སུ་མེད་པས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མི་ནུས་པས་བརྟག་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན། ཆུ་བོ་རྒྱུན་རང་གི་ངང་གིས་འབབ་པ་ན། རླུང་གི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རླབས་ཇི་རྙེད་པ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོག་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཆུ་རླབས་ལྟ་བུའི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པས། ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ་ཅེས་སྨོས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ནི་བྱིས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྨོས་པའི་སྒོ་ནས། ངས་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བསྟན་མི་དགོས་ཤིང་། བསྟན་ན་ཉེས་དམིགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་མི་དགོས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཤེས་པ་ལྷུར་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་ན་ཉེས་དམིགས་སུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ལུས་ལེན་པ་དང་། རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་འཐོབ་པ་ལ་རིང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ཉོན་ཡིད་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། འཇུག་ལྡོག་གི་དུས་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། ཀུན་གཞི་དེ་ལ་དམིགས་ཤིང་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་དུས་རྟག་ཏུ་ངར་རློམས་སེམས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དམིགས་ཞེ་ན། རྣམ་སྨིན་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་དབང་གིས་འདི་ཉིད་བདག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱའི་ཀུན་གཞི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ནི་ས་མ་ཐོབ་པ་ལ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་གྲོགས་ནི་དགུ་སྟེ། ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་། བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་རྣམས་སོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཅན་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན། གྲོགས་ཉོན་མོངས་པ་བཞིས་རྙོག་རྙོག་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་མི་དགེ་དག་དང་། ལྷན་ཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བདག་ཏུ་
Chinese
不是要作，而是作为一切烦恼之法的因缘。因此，这两者虽然在物质上没有分别，但仅仅是性质不同而已。其中第一个是孩童们执着为我的基础，所以也是阿赖耶。由于执持对境之相，所以也是识。又因为是业习气完全成熟的自性，所以也是异熟。因此，它也被称为阿赖耶，也被称为阿赖耶识，也被称为异熟识。后者是：在此，一切烦恼之法是果的自性，或者，这也是将它们作为因的自性来结合的阿赖耶，但因为不是知识，所以不是阿赖耶识和异熟识。从阿赖耶中存在的极多的业习气中，如何产生异熟果的方式是：极重的业习气，其异熟会首先产生。如果轻重相同，那么临终时显现的会首先成熟。如果临终时明不明显相同，那么串习较多的会首先成熟。如果这些也相同，那么首先实行的业，其果会首先产生。如是说。如大学者世亲所说：业于轮回中，何者为重者，何者为近者，何者为串习，何者为先做，从彼等之中，先者先异熟。如是说。异熟自性的阿赖耶，是超越痛苦之因，它本身是清净的，因此声闻、独觉们获得了完全解脱之身，并成为佛陀之身。然而，并没有明确地说它是涅槃之因。还有：无始时空界，是诸法之所依，因有它故，一切众生和涅槃皆可得。如是说，这仅仅是考虑到阿赖耶作为无漏种子之所依而已。第三个是能知之圣典，在《解深密经》中说：摄取者，即是摄取的识有两种，异熟分和种子分。第一种是甚深，即使世间的智者们也无法测度其深浅。
English
It is not to be done, but as the cause and condition of all the defiled dharmas. Therefore, although these two are not distinct in substance, they are only different in characteristics. The first of these is the basis for children to cling to as self, so it is also the ālaya. Because it holds the appearance of objects, it is also consciousness. And because it is the nature of the complete ripening of karmic imprints, it is also the vipāka. Therefore, it is also called ālaya, also called ālaya-vijñāna, and also called vipāka-vijñāna. The latter is: Here, all defiled dharmas are the nature of the fruit, or this is also the ālaya that combines them as the nature of the cause, but because it is not knowledge, it is not ālaya-vijñāna and vipāka-vijñāna. Among the extremely numerous karmic imprints existing in the ālaya, the way in which the vipāka fruit arises is: the extremely heavy karmic imprints, their vipāka will arise first. If the weight is equal, then what appears at the time of death will ripen first. If the clarity at the time of death is equal, then what is more accustomed will ripen first. If these are also equal, then the fruit of the karma that was first practiced will arise first. Thus it is said. As the great scholar Vasubandhu said: Karma in saṃsāra, whichever is heavier, whichever is closer, whichever is accustomed, whichever was done first, from among these, the earlier one ripens earlier. Thus it is said. The ālaya of the nature of vipāka is the cause of transcending suffering, it itself is pure, therefore the śrāvakas and pratyekabuddhas obtain the completely liberated body, and become the body of the Buddha. However, it is not explicitly stated that it is the cause of nirvāṇa. Also: The realm of beginningless time, is the abode of all dharmas, because it exists, all beings and nirvāṇa can be attained. Thus it is said, this is only considering the ālaya as the basis of the uncontaminated seed. The third is the scripture of knowledge, in the Saṃdhinirmocana Sūtra it says: The taker, that is, the taking consciousness has two aspects, the aspect of vipāka and the aspect of seed. The first is profound, even the wise men of the world cannot fathom its depths.
Chinese
的能力的缘故。第二是微细，因为不是实物，不能说就是那个或者其他的，因此难以观察的缘故。比如，河流的流水自然流动时，与风的因缘产生的各种波浪一起流动一样。阿赖耶识如河流般刹那也不间断地产生，它本身与如水波般的现行识一起运行，所以说如河流般流动。这个阿赖耶识，对于幼儿、声闻和独觉种姓的人们，没有以如其自性的方式说明，因为对他们没有必要说明，说明了反而会成为过失。为什么没有必要说明呢？因为这是以微细所知概括的缘故，而且他们也不重视广大的所知。说明了也会成为过失，因为执取身体和持续运行等本身与我相符，因此认为有我，从而远离获得自己所希望的果实。因此，如果执着于我，那就不行。等等。第二，关于染污意，有体性和运行停止的时间两种。第一，除了以下将要讲到的以阿赖耶为对境的三种情况之外，总是以我慢之心显现的是染污意。为什么以阿赖耶识为对境呢？因为由异熟自性的阿赖耶的力量，这个产生为具有我的形象，因此，称为以它为对境。不是以阿赖耶自己的体性为对境，因为在没有获得地的时候，不能如实地认识阿赖耶的自性。这个的同伴有九个，即五遍行和萨迦耶见（藏文：བདག་ཏུ་ལྟ་བ་，梵文天城体：सत्कायदृष्टि，梵文罗马拟音：satkāyadṛṣṭi，汉语字面意思：有身见），我爱（藏文：བདག་ལ་ཆགས་པ་，梵文天城体：आत्मस्नेह，梵文罗马拟音：ātmasneha，汉语字面意思：自爱），我慢（藏文：བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་，梵文天城体：आत्ममान，梵文罗马拟音：ātmamāna，汉语字面意思：自慢），和我痴（藏文：བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་，梵文天城体：आत्ममोह，梵文罗马拟音：ātmamoha，汉语字面意思：自痴）。感受是舍受，体性是隐没且无记的。因为被四种烦恼伴侣搅扰，并且与善不善一起运行。这个是执着于我。
English
because of its ability. Second, it is subtle, because it is not a substance, and it cannot be said to be that or other, therefore it is difficult to observe. For example, when the river flows naturally, it flows together with the waves caused by the wind. The Alaya consciousness, like a river, arises without interruption even for a moment, and it itself runs together with the manifest consciousness like water waves, so it is said to flow like a river. This Alaya consciousness, to children, Shravakas, and Pratyekabuddhas, I have not explained in terms of its own characteristics, because it is not necessary to explain to them, and explaining it would be a fault. Why is it not necessary to explain? Because it is summarized by subtle knowable objects, and they do not value the knowledge of vast knowable objects. Explaining it would also be a fault, because grasping the body and continuous operation are consistent with the self, so they think there is a self, and thus are far from obtaining the fruits they desire. Therefore, it is not right to cling to the self. And so on. Second, regarding the afflicted mind, there are two aspects: its nature and the time of its operation and cessation. First, the afflicted mind is that which always manifests with arrogance, except for the three situations of focusing on the Alaya, which will be explained below. Why does it focus on the Alaya consciousness? Because by the power of the Alaya of the nature of Vipaka, this arises as having the image of self, therefore, it is called focusing on it. It does not focus on the nature of the Alaya itself, because when the ground has not been attained, the nature of the Alaya cannot be truly understood. This has nine companions, namely the five omnipresent mental factors, and satkayadrishti (Tibetan: བདག་ཏུ་ལྟ་བ་，梵文天城体：सत्कायदृष्टि，IAST: satkāyadṛṣṭi，Literal meaning: view of the existing body), atmasneha (Tibetan: བདག་ལ་ཆགས་པ་，梵文天城体：आत्मस्नेह，IAST: ātmasneha，Literal meaning: self-love), atmamana (Tibetan: བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་，梵文天城体：आत्ममान，IAST: ātmamāna，Literal meaning: self-pride), and atmamoha (Tibetan: བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་，梵文天城体：आत्ममोह，IAST: ātmamoha，Literal meaning: self-ignorance). The feeling is equanimity, and the nature is obscured and indeterminate. Because it is disturbed by the four afflicted companions, and it operates together with virtue and non-virtue. This is clinging to the self.