Tibetan
་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་རྒྱུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་འདུས་བྱས། བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་པ་ཡང་སྐྱབས་ཉིད་དུ་འོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་འདུན་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་གཤེར་མ་རལ་གྲི་འདེབས་པ་ལྟར་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཞིང་། སློབ་པ་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། སྐྱབས་ནི་སྐྱབས་གཞན་ཚོལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གནས་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐོབ་ནས་གོ་འཕང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡང་དེའི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱོབ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཡིན་པས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པ་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ན་རེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སེམས་སེམས་བྱུང་མ་ཡིན་པས་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཟག་བཅས་མ་ཡིན་ཡང་། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཟག་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཐེག་ཆེན་པ་ལྟར་ན་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱང་ཟག་མེད་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དྲི་བྲལ་དང་། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་འབྲལ་དུ་མི་རུང་བ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པས་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་གསུམ་ནི་རང་དོན་ནོ། །གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་མཁྱེན་པའོ། །རང་གིས་མཁྱེན་པ་ལྟར་གཞན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་པ་ནི་བརྩེ་བའོ། །མཁྱེན་བརྩེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་འཇོམས་པ་ནི། ནུས་པ་སྟེ། གསུམ་པོ་དེ་ནི་གཞན་དོན་ནོ། །ཡང་བསམ་མེད་གཉིས་མེད་རྟོག་མེད་དེ། །དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཕྱོ
Chinese
因为应当舍弃的缘故。对于证悟之法，作为因的道谛是有为法，是具有欺骗性的法。作为果的灭谛，在声闻乘的观点中，就像灯熄灭一样不存在，而且不存在也不是适宜的皈依处。僧众，即使是阿罗汉们，也像在有为法的特征上用湿润的刀剑砍劈一样感到恐惧，因此皈依佛陀，并且是具有应学之事的。皈依不是为了寻求其他的皈依处。第二，究竟的皈依处唯有佛陀，因为获得佛陀果位后，就不再为了其他果位而努力。法和僧也是为了达到佛陀的究竟果位。像这样，救护者是具有法身的，因此法宝也是佛陀。三乘的僧众也是因为获得佛陀果位而达到断证的究竟。因此，僧宝也是佛陀。第三，分别说部说：佛陀的色身二者是苦谛，因此是有漏的。它们不是心和心所，因此不是相应的有漏，但是通过所缘的途径，烦恼会增长。大乘的观点认为，色身二者也是无漏的。第四，法界无垢，以及如所有性和尽所有性的智慧无二无别、不可分离，那即是法身。圆满二利、具有三身自性的，是佛宝。它具有八种功德：非为造作，因为远离生、灭、住三者。任运成就，因为断除了二障及其习气，是法身的自性。不为他缘所悟，因为是各自自证智慧所证悟的。这三者是自利。这三者通过自生智慧而证悟，是为知。像自己所知一样，向其他未证悟者宣说，是为悲。通过知和悲二者摧毁其他众生的痛苦及其因，是为力。这三者是利他。又是无思、无二、无分别，清净明澈的对治品。
English
Because it should be abandoned. Regarding the Dharma of realization, the truth of the path as the cause is conditioned, and it is a Dharma with deception. The truth of cessation as the result, in the view of the Hearers, is non-existent like a lamp extinguished, and non-existence is also not a suitable refuge. The Sangha, even the Arhats, are afraid as if cutting and splitting the characteristics of conditioned phenomena with wet swords, therefore they take refuge in the Buddha, and they have things to be learned. Refuge is not for seeking other refuges. Second, the ultimate refuge is only the Buddha, because after attaining Buddhahood, one no longer strives for other fruits. Dharma and Sangha are also for attaining the ultimate Buddhahood. Like this, the protector is the one with the Dharmakaya, therefore the Dharma Jewel is also the Buddha. The Sangha of the three vehicles also attains the ultimate of cessation and realization because of attaining Buddhahood. Therefore, the Sangha Jewel is also the Buddha. Third, the Vaibhashikas say: The two form bodies of the Buddha are the truth of suffering, therefore they are with outflows. They are not mind and mental factors, therefore they are not corresponding outflows, but through the path of the object, afflictions will increase. According to the Mahayana view, the two form bodies are also without outflows. Fourth, the Dharmadhatu is stainless, and the wisdom of suchness and the wisdom of all that exists are inseparable and indivisible, that is the Dharmakaya. The one who perfectly possesses the two benefits and has the nature of the three bodies is the Buddha Jewel. It has eight qualities: unconditioned, because it is free from the three: arising, ceasing, and abiding. Spontaneously accomplished, because it has abandoned the two obscurations along with their imprints, it is the nature of the Dharmakaya. Not realized by other conditions, because it is to be realized by one's own self-aware wisdom. These three are for one's own benefit. These three are realized by self-born wisdom, which is knowing. To show others who have not realized as one knows, is compassion. Destroying the suffering of other beings and its causes through knowledge and compassion is power. These three are for the benefit of others. Again, it is without thought, without duality, without concept, the pure and clear antidote.
Tibetan
གས་ཉིད་ཀྱི། །གང་ཞིག་གང་གི་ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཆོས། །ཞེས་པ་ལྟར། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དེ་ལ་བསམ་མེད། གཉིས་མེད། རྟོག་མེད་གསུམ་ནི། གང་ཟག་གི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ་མུ་བཞིར་རྟོག་གེས་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གསུམ་ནི། གང་གིས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། གནས་ལུགས་མཐོང་བའི་གེགས་ཀྱི་མུན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སོ། །ཡང་དགེ་འདུན། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ནང་གི་ནི། །ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས། །བླ་མེད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཉིད། །ཅེས་པ་ལྟར། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལ་བཞི། བསྟན་པ་དང་བསྟན་འཛིན་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། ཁྱད་པར་དུ་ལུང་ཆོས་སྤོབས་པ་བཞི་ལྡན་དུ་བཤད་པ། སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བ་ལུང་ཆོས་སུ་སྒྲུབ་པ། ལམ་འགོག་འབྲེལ་བ་རྟོགས་ཆོས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དམ་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས། ལུང་གི་ཆོས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་འགོག་ལམ་གཉིས། དེ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་ནི་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་གང་ཞིག་བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་ཞིང་། བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་འབྲེལ་ལ་བྱེད་ལས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གསུང་གང་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་དེ་ནི་དྲང་སྲོང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་མཚན་ཉིད་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ་མིང་། ཁྱ
Chinese
如经云：“何者离何之贪，具二谛之体性，彼即是法。”如是，具八功德之解脱二谛体性者，即是法宝。无思、无二、无分别三者，谓断除有情之贪执，乃灭谛，以于四边皆不能以分别念测度故；以无业及烦恼故；以无不如理作意之分别念故。清净、光明、对治三者，谓以何者断除贪执，乃道谛，以离不顺品故为清净，以能明照如所有及尽所有之智所知之实相故，以能对治见实性之障碍黑暗故。复次，僧伽，如经云：“于尽所有中，以智慧观照清净故，具慧不退转之众，实具无上功德。”如是，以证悟心性本净光明故，如所有智；见一切有情皆具法界自性如来藏故，具尽所有智之智慧者，乃圣者菩萨之不退转众，彼等乃就大乘而言。第二、法宝分四：分为教法与证法二者；特说教法具四无畏；成立声与义之关系为教法；开示道与灭之关系为证法。第一，圣法有两种：教法即三藏，证法即灭道二者。其中，受持教法者，即是宣说三藏者；受持证法者，即是修持三学宝者。第二，任何教法，若所诠为具二谛之义，能诠之法，与名句文身之集合清净相关联，且作用为断除三界之杂染，凡是开示寂静涅槃之利益之语，即是如来佛陀之语；反之，若不具彼等体性者，即是佛语之外道之语。第三，仅指示义之自性者为名，
English
As the scripture says, "That which is free from attachment to what, possessing the nature of the two truths, that is the Dharma." Thus, that which possesses the nature of the two truths of liberation, endowed with eight qualities, is the Dharma Jewel. The three, without thought, without duality, without discrimination, refer to the truth of cessation, which eliminates the attachment of sentient beings, because it cannot be measured by discrimination in the four extremes; because there is no karma and affliction; and because there is no discrimination of improper attention. The three aspects of purity, clarity, and antidote refer to the truth of the path, which eliminates attachment, because it is pure by being free from opposing factors, because it illuminates the reality of all knowable things as they are and as many as they are, and because it acts as an antidote to the darkness of obstacles to seeing reality. Furthermore, the Sangha, as the scripture says, "Within all that exists, because of the purity of wisdom's vision, the assembly of the wise who do not turn back, truly possess unsurpassed qualities." Thus, those who possess the wisdom of knowing as it is by realizing the naturally luminous nature of the mind, and knowing as many as there are by seeing all sentient beings as possessing the essence of the Tathagatagarbha, the nature of the Dharmadhatu, are the assembly of noble Bodhisattvas who do not turn back. These are spoken of in terms of the Mahayana. Second, the Dharma Jewel is divided into four: divided into the two, the teaching and the realization; especially explaining that the teaching possesses the fourfold fearlessness; establishing the relationship between sound and meaning as the teaching; and revealing the relationship between the path and cessation as the realization. First, there are two kinds of holy Dharma: the teaching Dharma, which is the three pitakas, and the realization Dharma, which is the two, cessation and path. Among these, the one who upholds the teaching Dharma is the one who speaks the three pitakas; the one who upholds the realization Dharma is the one who practices the three precious trainings. Second, any teaching that has as its object the meaning of the two truths, and whose expression is related to the pure collection of names, sentences, and letters, and whose function is to eliminate the defilements of the three realms, any speech that reveals the benefit of peaceful Nirvana is the speech of the sage Buddha; conversely, that which does not possess those characteristics is the speech of those other than the Buddha. Third, that which only indicates the nature of the meaning is a name,