Tibetan
་དུ་མི་རུང་བ་ལ་འཁོར་བ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པ་དང་། འགའ་ཞིག་སེམས་ནང་དུ་བྱིང་ཞིང་རྨུགས་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་ཐར་བཤད་པ་སོགས་ངོ་མཚར་བའི་གཏམ་བཤད་ནས་ཉན་དུ་གཞུག་གོ །གཉིས་པ་ནི། བློ་ཅན་ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་རྣམས་ལ་ཟབ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་བཤད་ཅིང་། བློ་ཆུང་བ་ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་རྣམས་ལ། རྗོད་བྱེད་བཟུང་བདེ་བ་ཚིག་མདོར་བསྡུས་པ་དང་། བརྗོད་བྱ་གོ་སླ་བ་དང་དགེ་བ་བཅུ་དང་། མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་མངོན་མཐོའི་ཆོས་ཙམ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམས་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འདོད་ན། བཤད་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་ལྔའི་སྒོ་ནས་བཤད་དོ། །ཐོག་མར་གཞུང་ལ་རྟོགས་ལྡན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག །གཞུང་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་བསྟན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དགོས་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གཞུང་གོང་འོག་གི་བརྗོད་བྱ་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོན་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བསྡུས་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་མན་ངག་གཞུང་གི་ཚིག་རེ་རེ་ནས་འགྲེལ་པའི་ཚིག་དོན་བསྟན་ནོ། །དེའི་ཚིག་སྔ་ཕྱིའི་གོ་རིམ་མི་འགལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བསྟན་པ་དང་། ཚིག་དང་དོན་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་རྒལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒལ་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་བསྙད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་མཐའ་དྲུག་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། བཤད་བྱའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལའང་དྲང་དོན་ངེས་དོན་གཉིས། སྒྲ་ཇི་བཞིན་དང་། ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་གཉིས། དགོངས་དགོངས་མིན་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དྲུག་ཡོད་ཅེས་འཆད་པར་སྣང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྩ་བའི་རྒྱུད་འབའ་ཞིག་ལས་མཐའ་དྲུག་ཡོད་ཀྱི། མདོ་བསྟན་བཅོས་དང་། རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་རྣམས་ལ་མཐའ་དྲུག་གི་བཤད་པ་མེད་པས་འབྲེལ་བ་མེད་དོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ། མདོ་ལ་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གཉིས་སུ་འབྱེད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡན་ལག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཙོར་བོ་སྟོན་པ་དྲང་བའི་དོན་དང་། ངེས་པའི་དོན་གཉིས། སྐྱེ་མེད་སྟོང་ཉིད་སོགས
Chinese
对于不适合的人，讲述轮回总体和个别的过患；对于一些内心沮丧和迟钝的人，讲述佛和菩萨的传记等奇妙的故事，让他们听闻。第二种是，对于有智慧、适合作为深奥法器的人，讲述深奥的空性，广大的六度等获得解脱和一切智智的方法；对于智慧浅薄、不适合作为深奥法器的人，讲述容易理解的言辞，简短的词句，容易理解的内容，以及十善和十不善等仅仅是增上生的法。第三种是，如果想要广讲经和论典，就通过五种讲解方法的窍诀来讲解。首先是，引导具足证悟者进入论典的支分，讲述对论典进行闻思的阶段和最终的目的。在那之后，为了证悟那个目的，以总体的方式展示论典前后所讲的内容，并讲述归纳的意义。在那之后，为了容易地证悟归纳的意义，讲述论典的每个词句的解释的词义。为了使那些词句的前后顺序不相违背，为了连接前后，讲述连接词，并且为了驳斥词和义合理与不合理之处，通过辩论来确定，从而进行讲述。第二，关于所讲之法的自性，分为两种。第一，确定六种边际，即所讲的经等也有诠显义和不了义两种，字面意义和非字面意义两种，密意和非密意两种，似乎是这样讲解的，只有《大瑜伽根本续》中才有六种边际，而经、论典和下部续部中没有六种边际的讲解，因此没有关联。因此，圣者龙树将经分为诠显义和不了义两种。在《中观根本慧论》中说：“诸佛以二谛，为众生说法，一为世俗谛，二为胜义谛。” 这样说道，主要阐述生和灭等世俗谛的是诠显义，和不了义两种，无生空性等。
English
For those who are not suitable, the faults of samsara in general and in particular are shown; for some who are depressed and dull in their minds, the biographies of Buddhas and Bodhisattvas are told, etc., to let them hear wonderful stories. The second is, for those who are intelligent and suitable as vessels for the profound, the profound emptiness, the vast six perfections, etc., are taught as methods for attaining liberation and omniscience; for those who are of shallow intelligence and not suitable as vessels for the profound, easy-to-understand words, concise phrases, easy-to-understand content, and the ten virtues and ten non-virtues, etc., are taught as merely the Dharma of higher rebirth. The third is, if one wants to extensively explain the sutras and treatises, one explains them through the five key points of the method of explanation. First, the limb of leading those with realization into the text. The stage of listening to and thinking about the text and the ultimate purpose are shown. After that, in order to realize that purpose, the content of the text before and after is shown in a general way, and the condensed meaning is shown. After that, in order to easily realize the condensed meaning, the meaning of the words of each word of the text is explained. In order to make the order of the words before and after not contradict each other, in order to connect the before and after, the conjunction is shown, and in order to refute the reasonable and unreasonable points of the words and meanings, it should be determined by debate and then explained. Second, regarding the nature of the Dharma to be explained, there are two types. First, determining the six extremes, that is, the sutras to be explained also have two types: direct meaning and definitive meaning, literal meaning and non-literal meaning, intended meaning and non-intended meaning. It seems that this is how it is explained, but only the Great Yoga Root Tantra has six extremes, but the sutras, treatises, and lower tantras do not have the explanation of six extremes, so there is no connection. Therefore, the noble Nagarjuna divides the sutras into two types: direct meaning and definitive meaning. In the Root Verses on the Middle Way, it says: "The Buddhas teach the Dharma based on the two truths, one is the conventional truth, and the other is the ultimate truth." It is said that the conventional truth, which mainly shows birth and death, etc., is the direct meaning, and the definitive meaning, such as unborn emptiness, etc.
Tibetan
་དོན་དམ་སྟོན་པ་ངེས་པའི་དོན་དུ་བཞེད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྟན་པ་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐུན་མོང་དུ་དགོངས་པ་བཞི་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ནི། ཐུབ་པས་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ནས་ང་ཉིད་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་གཟིགས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགོངས་གཞི་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཉམ་པའོ། །དགོས་པ་ནི་ཐུབ་པ་ལ་བརྙས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བའོ། །དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པར་གསུངས་པ་སྔར་ལྟར་རོ། །དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི། གང་དག་བདེ་བ་ཅན་དུ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་དེ་དག་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དགོངས་གཞི་དུས་རིང་པོ་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའོ། །དགོས་པ་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །གང་ཟག་གི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ནི། འགའ་ཞིག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བསྔགས་ཤིང་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྨད་པའོ། །དགོངས་གཞི་ནི་དགེ་བ་མི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྦྱིན་པ་མཆོག་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དམན་པའོ། །དགོས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། དེས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་རྣམས་གོང་མ་ལ་སྦྱོར་བའོ། །ལྡེམ་དགོངས་བཞི་ནི། གཞུག་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། གཉེན་པོ་དང་། བསྒྱུར་བ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའོ། །གཞུག་པ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ཐེག་ཆེན་ལ་གཞུག་པའི་གཟུགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་གསུངས་པ་སྟེ། དགོངས་གཞི་བཟུང་བྱར་སྣང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ལ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གོ་ཡང་། དེ་དག་གི་བློ་དང་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས། རིམ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པའི་དགོས་པ་ཡོད། མཚན་ཉིད་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པའོ། །དགོངས་གཞི་ནི་ཀུན་བཏགས་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ལ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དགོས་པ་བདེན་ཞེན་ལྡོག་པའོ། །གཉེན་པོ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། སྒྲིབ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ཉེས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་བརྒྱད་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ལེ་ལོ་ཅུང་ཟད་ཆོག་འཛིན་དང་། །འདོད་ཆགས་ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འགྱོད་དང་མ་ངེས་ལྡོག་པ་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི
Chinese
认为胜义谛的宣说者是究竟的意义。如《三摩地王经》中说：“如来善逝所宣说，了知究竟义之经，何处宣说有情众，彼等一切知为不了义。”如是说。共同安立四种密意：于平等性之密意是：能仁赞叹遍见佛说，我即于彼时成遍见，如是等。密意之所依是法身平等。必要是舍弃对能仁的轻蔑。于异义之密意是：如前所说，一切法无自性及无生。于异时之密意是：凡是祈愿往生极乐世界者，彼等将生于彼处，如是等。密意之所依是长久的时间后将如此。必要是成为对治懈怠之法。于补特伽罗意乐之密意是：于某些处赞叹布施，于某些处呵责布施。密意之所依是相对于不行善业者，布施是殊胜的，但相对于持戒等，布施是低劣的。必要是：使某些趣入布施者，及以布施为满足者，趣入于更高的法。四种隐没密意是：引入，体性，对治，转变是隐没的密意。引入隐没密意是：为使声闻等引入大乘，宣说外境实有。密意之所依是仅于显现为所取而密意，即使如字面意义理解，也以符合彼等意乐的方式，有次第引入大乘的必要。体性隐没密意是：宣说一切法无自性等。密意之所依是于遍计所执，体性无自性，于依他起，生无自性，于圆成实，胜义无自性。必要是遮止实执。对治隐没密意是：为调伏八种障碍的过患而宣说大乘，八种障碍是：轻蔑佛法，懈怠少分满足，贪欲我慢的行为，后悔和不定，是能令有情
English
It is considered that the one who teaches the ultimate meaning is the definitive meaning. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "As taught by the Sugata, know the distinctions of the sutras of definitive meaning. Wherever sentient beings, persons, or individuals are taught, know all those teachings as provisional meaning." Thus it is said. Establishing the four common intentions: The intention of equality is: The Thubpa praised the Buddha Vipashyin, saying, "I myself became Vipashyin at that time," and so on. The basis of the intention is the equality of the Dharmakaya. The necessity is to abandon contempt for the Thubpa. The intention of other meaning is: As before, all dharmas are without self-nature and unborn. The intention of other time is: Those who aspire to be born in Sukhavati will be born there, and so on. The basis of the intention is that it will be so after a long time. The necessity is to become an antidote to laziness. The intention of the mind of the individual is: In some places, generosity is praised, and in some places, generosity is condemned. The basis of the intention is that generosity is superior relative to those who do not do good deeds, but inferior relative to morality and so on. The necessity is: To lead some who engage in generosity, and those who are satisfied with generosity, to higher dharmas. The four hidden intentions are: Introduction, nature, antidote, and transformation are hidden intentions. The hidden intention of introduction is: To introduce the Shravakas and others to the Mahayana, it is said that external objects are real. The basis of the intention is to intend only what appears to be grasped, and even if understood literally, there is a need to gradually introduce the Mahayana in a way that is in accordance with their inclinations. The hidden intention of nature is: To teach that all dharmas are without self-nature, and so on. The basis of the intention is that in the completely imputed, nature is without self-nature, in the other-dependent, birth is without self-nature, and in the perfectly established, ultimate is without self-nature. The necessity is to prevent clinging to reality. The hidden intention of antidote is: The Mahayana is taught to subdue the faults of the eight obscurations, the eight obscurations are: Disparaging the Buddha Dharma, laziness and contentment with little, behavior of desire and pride, regret and uncertainty, are able to turn sentient beings