Tibetan
་སོ་སོར་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །འདི་གཉིས་གང་ཡང་བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པས་ཡུལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་ནི། དད་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་། མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བཏང་སྙོམས་དང ། རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དད་པ་ནི། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་ལ་སོགས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དཀོན་མཆོག་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་སེམས་དང་བ་ནི་དང་བའི་དད་པའོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་འདོད་པའི་དད་པའོ། །བདག་རིགས་དང་ཤེས་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པས་ཉེས་སྤྱོད་བྱར་མི་རུང་སྙམ་སྟེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བདག་ལ་འཛེམ་པ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། བདག་གི་ཉེས་སྤྱོད་བྱས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་ན་མི་རུང་སྙམ་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གཞན་ལ་འཛེམ་པ་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ། །ལུས་དང་ཟས་གོས་སོགས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཡིད་བྱུང་ཞིང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གཞན་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་མེད་པ་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད། སྐྱེས་ཐོབ་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་དང་གསུམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །བརྩོན་འགྲུས་སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི། གང་གི་ལུས་སེམས་དགེ་བའི་ལས་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱེད་པའོ། །བག་ཡོད་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སེམས་སྲུང་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བསྒོམ་ཞིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་ཉམས་པ་མེད་པར་རང་གི་ངང་གིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའོ། །རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་ནི། གཞན་ལ་ལུས་ངག་གི་ཐོ་མི་འཚམ་ཞིང་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་ཆའོ། །བཅུ་གཅིག་པོ་དེ་དག་ནི། སྨན་བཟང་པོ་ལྟར། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་ནི། འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། གཏི་མུག་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། ཐེ་ཚོམ་དང་། ལྟ་བ་དང་དྲུག་སྟེ། དེ་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འབྱུང་བས། རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་ཞེས་བྱའོ། །ལྟ་བའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས
Chinese
各自进行区分。这两者都涉及到需要考察的事物，因此是确定的对象。十一种善法是：信仰、知惭、有愧、无贪、无嗔、无痴、极度调柔、谨慎、精进、舍、不害。其中，信仰是指：相信业果和四谛等，是信赖的信仰。对三宝等具有功德者心生欢喜，是欢喜的信仰。追求灭和道，是希求的信仰。因为自己具备种姓和智慧等，心想不应作恶，对自身有所顾忌，是知惭。想到自己的恶行被他人知道不好，因此对他人有所顾忌，是有愧。对身体、饮食、衣服等的享受不贪恋，不接受，以及对其他众生没有普遍的恼害之心，是慈爱的自性。通过生得、听闻、思惟三种智慧，如实地了知事物本身的性质，这三者依次是无贪、无嗔、无痴。精进是指内心对身语意三门善法感到欢喜。极度调柔是指：使身体和心能够被用于善业。谨慎是指守护内心，远离一切烦恼之法，并且修习和圆满世间和出世间的善法。舍是指：在禅定中保持平等，内心不被沉没和掉举所扰乱，自然而然地进入平等的状态。不害是指：不以身语冒犯他人，不作损害，是无嗔的一部分。这十一种善法，如同良药一般，因为其自性生来就是清净的，所以是自性之善。六种烦恼是：贪欲、嗔恚、愚痴、我慢、怀疑、邪见这六种。依靠这六种烦恼，会产生近分的烦恼，因此称为根本烦恼。邪见的体性是智慧烦恼。
English
Distinguishing them individually. Both of these relate to objects that need to be examined, thus they are definite objects. The eleven virtues are: faith, conscientiousness, shame, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, extreme pliancy, diligence, perseverance, equanimity, and non-harming. Among them, faith is: believing in karma and the four noble truths, etc., is trusting faith. Rejoicing in the mind towards those with qualities such as the Three Jewels is joyful faith. Seeking cessation and the path is aspirational faith. Because one possesses lineage and wisdom, etc., thinking that one should not do evil, having regard for oneself, is conscientiousness. Thinking that it is not good for one's own evil deeds to be known by others, therefore having regard for others, is shame. Not being greedy for and not accepting the enjoyment of body, food, clothing, etc., and not having a universally harmful mind towards other sentient beings, is the nature of loving-kindness. Through the three wisdoms of birth, hearing, and contemplation, truly knowing the nature of things as they are, these three are, in order, non-attachment, non-hatred, and non-ignorance. Perseverance means that the mind is delighted in the virtues of body, speech, and mind. Extreme pliancy means: making the body and mind able to be used for virtuous deeds. Diligence means guarding the mind from all afflictive dharmas, and cultivating and perfecting worldly and transworldly virtues. Equanimity means: maintaining equality in meditation, the mind is not disturbed by sinking and excitement, and naturally enters into a state of equality. Non-harming means: not offending others with body and speech, not causing harm, is part of non-hatred. These eleven virtues are like good medicine, because their nature is born pure, so they are virtues of nature. The six afflictions are: desire, anger, ignorance, pride, doubt, and wrong view. Relying on these six afflictions, proximate afflictions will arise, therefore they are called root afflictions. The nature of wrong view is wisdom affliction.
Tibetan
་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱིས། འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་ལུས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་རྣམས་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པའོ། ཁྲོ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དང་། གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གནས་སེམས་ཅན་དང་། སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དུག་མཚོན་སོགས་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཤིང་། གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །མ་རིག་པ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པར་བདག་དང་བདག་གི་བར་རྨོངས་པར་བྱེད་པའོ། །འཇིགས་ལྟ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་གསལ་ཞིང་། འདི་ནི་རྟོག་པ་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ཐ་དད་དོ། །ང་རྒྱལ་ནི་སེམས་ཁེངས་ཞིང་མཐོན་པོའི་རྣམ་པར་འཇུག་པའོ། །སེམས་ཁེངས་པའི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ལས་ང་རྒྱལ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ང་རྒྱལ་དང་། ཆེ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་། ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་དང་། ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ཅུང་ཟད་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་དང་ཤེས་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བདག་དང་ཡོན་ཏན་མཚུངས་པ་ལས་མཚུངས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་སོགས་བདག་དང་མཚུངས་པ་ལས་བདག་ལྷག་གོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་སོགས་བདག་ལས་ལྷག་པས་ཀྱང་བདག་ལྷག་གོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །བཞི་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཁེངས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མ་ཐོབ་པ་ལ་ཐོབ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །བདུན་པ་ནི། ཡོན་ཏན་སོགས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བས་བདག་ཅུང་ཟད་གཅིག་གིས་དམན་པར་སེམས་དཔའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་ཡིན་མིན་དང་ཡོད་མེད་སོགས་སུ་སོམ་ཉི་ཟ་བའོ། །དེ་ལ་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ཡང་ལྷན་སྐྱེས་དང་། ཀུན་བཏགས་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ངའོ་སྙམ་དུ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་དུ། བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པས་ན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་ཡིན། །སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བཤེས་གཉེན་ངན་པའི་ཉེ
Chinese
具有。也就是以所缘和行相的差别，有坏聚见等五种。其中贪欲是：对三界的身体、受用、生活必需品等产生贪恋和执着。嗔恚是：对痛苦，以及产生痛苦之处的有情和非有情，如毒药、兵器等，从各方面进行恼害，并心怀损害。愚痴是：对蕴、界、处的一切法之自性不能如实知晓，从而对我和我所产生迷惑。坏聚见是智慧，所以行相清晰；而此是分别念不清晰的体性，所以不同。我慢是内心骄傲，以高高在上的姿态行事。由于内心骄傲之因的差别，我慢会变成七种：我慢、大我慢、我慢之慢、我是慢、增上慢、邪慢、少分慢。第一种是：在种姓和学识等方面，自己和功德相等，从而心生骄傲，认为自己相等。第二种是：在种姓等方面，自己和自己相等，从而心生骄傲，认为自己胜过。第三种是：在种姓等方面，自己胜过自己，从而心生骄傲，认为自己胜过。第四种是：从将蕴视为我和我所的角度，心生骄傲。第五种是：对于禅定等未获得的功德，心生骄傲，认为自己已经获得。第六种是：对于非功德，心生骄傲，认为自己具有功德。第七种是：和功德等极其超胜者相比，认为自己仅仅稍微逊色一点。怀疑是：对于真谛、业果和三宝等，产生是不是、有没有等的犹豫。其中坏聚见是：对于五取蕴，以我和我所如实地进行观察的智慧。它又分为俱生和遍计两种。第一种是：对一切有情，在一切时处都会产生“我”的想法，如《释量论》中说：“安乐或痛苦，不愿成彼故，何为我之念，有情俱生起。”第二种是：恶知识的过
English
It has. That is, with the distinction of object and aspect, there are five such as the view of the collection of fears. Among them, desire is: attachment and clinging to the body of the three realms, the aggregates of appropriation, and the necessities of life. Anger is: constantly tormenting suffering, and sentient and non-sentient beings from which suffering arises, such as poison and weapons, and thinking of harming them. Ignorance is: not knowing the nature of all dharmas of the aggregates, realms, and sources, and thus being confused about self and what belongs to self. The view of the collection of fears is wisdom, so the aspect is clear; this is the nature of unclear conceptualization, so it is different. Pride is being arrogant and acting in a lofty manner. Due to the difference in the cause of arrogance, pride becomes seven types: pride, great pride, pride of pride, I am pride, excessive pride, wrong pride, and slight pride. The first is: in terms of lineage and knowledge, etc., oneself and one's qualities are equal, thus one becomes arrogant, thinking that one is equal. The second is: in terms of lineage, etc., oneself and oneself are equal, thus one becomes arrogant, thinking that one is superior. The third is: in terms of lineage, etc., oneself is superior to oneself, thus one becomes arrogant, thinking that one is superior. The fourth is: from the perspective of viewing the aggregates as self and what belongs to self, one becomes arrogant. The fifth is: for virtues such as meditation that have not been attained, one becomes arrogant, thinking that one has attained them. The sixth is: for non-virtues, one becomes arrogant, thinking that one possesses virtues. The seventh is: compared to those who are extremely superior in virtues, etc., one thinks that one is only slightly inferior. Doubt is: having doubts about whether the truth, karmic results, and the Three Jewels, etc., are or are not, exist or do not exist, etc. Among them, the view of the collection of fears is: the wisdom that truly observes the five aggregates of appropriation as self and what belongs to self. It is divided into two types: innate and imputed. The first is: for all sentient beings, the thought of "I" arises at all times and places, as it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Because one does not want to become happy or suffer, whatever is the thought of 'I,' arises simultaneously with sentient beings." The second is: the fault of bad friends.