Tibetan
་བའི་ལེ་ལོ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དང་། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང་། གོམས་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་བ་དང་། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་བཞི་བསྒོམ་སྟེ། གཉེན་པོ་དངོས་ནི་རྩོལ་བའོ། །དེའི་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་སོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་གདམས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའོ། །དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པ་ན་བྱིང་རྒོད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེ་དག་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་ནོ། །བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་བྱིང་རྒོད་ལ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་རྩོལ་མེད་དུ་ལྷོད་མེད་འཇོག་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབུས་མཐར། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གྲོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གུས་པས་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། སེམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔོན་གོམས་པས་ས་བོན་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །བཞི་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་གང་དང་གང་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་དང་། དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ན་བསྒོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་དྲོད་རྩེར་དབང་པོ་ལྔ་བསྒོམ་པ་ནི། འདི་ལ་ཡང་ལྔ་ལས། དམིགས་ཡུལ་ནི་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་
Chinese
是为懈怠，其对治为希求义利之欲，以及现前深信之信心，以及串习之精进，以及身心堪能之轻安四者修习，对治真实者乃精进也。其处为欲。其因为信。精进之果为心堪能之轻安。于加行时，忘失教言即是过患，其对治为不以心忘失教言之正念也。于正行时，掉举与沉没是过患，其对治为彼等作观察之正知也。生起掉举与沉没时，不随顺掉举与沉没即是过患，其对治为于掉举与沉没之对治，心现前作意之作意也。以掉举与沉没无有不平等而任运自成时，心现前作意是过患，其对治为无作任运无缓急安住之舍也。如是亦云：中边际中云：忘失所缘及，掉沉与掉举，彼等之对治，寂静则安住。如是说。三者，总的自性是等持，彼有从助伴之门有四，欲之等持依于恭敬之加行，而触及心一境性，精进之等持依于恒常之加行，而触及心一境性，作意之等持依于先前串习而播下种子，而触及心一境性，行之等持依于他者所开示之法极善分别之因，而触及心一境性也。四者，欲现证神通等任何事物，以及于彼信赖，则能现证也。五者，于资粮道大位之时修习也。为何等持称为神通之足耶？彼乃一切功德成就之所依故，是故如是说。二者有二，初者于暖位顶位修习五根者，此中亦有五，所缘为四谛，以圣道之加行所摄故，成为具谛相之故。
English
It is laziness. Its antidotes are: the desire to strive for meaning, the faith of manifest conviction, the effort of applying to habituation, and the cultivation of the four pliabilities of body and mind. The actual antidote is effort. Its place is desire. Its cause is faith. The result of effort is the pliability of mind. When engaging in application, forgetting the instructions is a fault. Its antidote is the mindfulness of not forgetting the instructions with the mind. When engaging in the main practice, sinking and excitement are faults. Their antidote is the awareness that observes them. When sinking and excitement arise, not conforming to sinking and excitement is a fault. Its antidote is the attention that focuses the mind on the antidotes to sinking and excitement. When sinking and excitement spontaneously arise without inequality, focusing the mind is a fault. Its antidote is equanimity, which is effortless, relaxed, and without haste. As it is said in the Madhyāntavibhāga: "Not forgetting the object, sinking and excitement, the application of abandoning them, and abiding in peace." So it is said. The third is that the general nature is samādhi, which has four aspects from the perspective of assistance: the samādhi of desire relies on respectful application and touches the one-pointedness of mind; the samādhi of diligence relies on constant application and touches the one-pointedness of mind; the samādhi of attention relies on planting seeds through prior habituation and touches the one-pointedness of mind; and the samādhi of action relies on the cause of thoroughly discriminating the Dharma taught by others and touches the one-pointedness of mind. The fourth is that whatever one desires to manifest, such as miraculous powers, and trusting in it, it will be manifested. The fifth is that it is cultivated during the stage of the great accumulation path. Why is samādhi called the foot of miraculous powers? Because it is the basis for the attainment of all qualities. Therefore, it is said as such. The second has two parts: the first is the cultivation of the five faculties at the heat and peak stages. This also has five aspects. The object of focus is the four truths, which are encompassed by the application of the noble path, and therefore become characterized by the nature of truth.
Tibetan
རོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དད་པས་བདེན་པ་རྣམས་ཤེས་བྱ་དང་སྤང་བྱ་སོགས་སུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱུར་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། དྲན་པས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །ངོ་བོ་ནི། དད་པ། བརྩོན་འགྲུས། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་ལྔའོ། །དབྱེ་བ། དགེ་བ་ཀུན་ལ་དད་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི། མཐོང་ལམ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་གཞི་འགྲུབ་པའོ། ། གཉིས་པ་བཟོད་མཆོག་ཏུ་སྟོབས་ལྔ་བསྒོམ་ཚུལ་ནི། འདིའི་དམིགས་པ་དང་བསྒོམ་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། ངོ་བོ་ནི། དད་སོགས་ལྔ་པོ་དེ་དག་སྟོབས་འཕེལ་ཏེ། མ་དད་པ་སོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མ་འདྲེས་པར་གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི། སྟོབས་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ནི། བཟོད་མཆོག་དང་། མཐོང་ལམ་འགྲུབ་པའོ། །ས་མཚམས་ནི་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་རབ་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ། དབུས་མཐར། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་དང་། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། འདིའི་དམིགས་ཡུལ་ནི། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །བསྒོམ་ཚུལ་ནི་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས། སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་དབེན་པ་ཚོལ། ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་བསྒོམ་པ་ཚོལ་བ་སྟེ། ལྷག་མ་དྲུག་གི་སྒོམ་ཚུལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ངོ་བོ་ནི། མཐོང་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ལུས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བ་དང་། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དྲན་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡན་ལག་རྣམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རབ
Chinese
若。修习之法是：以信，以相信诸真谛是应知和应断等的方式；以精进，为了迅速证悟真谛的实相而以欢喜的方式；以忆念，不忘失证悟真谛实相的对境和行相的方式；以禅定，以心一境性的方式；以智慧，以分别真谛的各个方面的方式修习。体性是：信、精进、忆念、禅定、智慧这五根。
English
If. The method of cultivation is: with faith, in the manner of believing that all truths are to be known and abandoned, etc.; with diligence, in the manner of rejoicing in order to quickly realize the true nature of the truths; with mindfulness, in the manner of not forgetting the object and aspect of realizing the true nature of the truths; with samadhi, in the manner of one-pointedness of mind; and with wisdom, in the manner of distinguishing the various aspects of the truths. The essence is: the five powers of faith, diligence, mindfulness, samadhi, and wisdom. Classification: All virtuous dharmas have the five powers of faith, etc. The result is: quickly attaining the path of seeing, and the foundation of the path of cultivation is accomplished. Secondly, the method of cultivating the five strengths in the supreme forbearance is: the object and method of cultivation here are the same as before. The essence is: the five, such as faith, increase in strength, and without mixing with opposing factors such as disbelief, only the antidote arises, which is called the five strengths. The result is: obtaining the supreme forbearance and accomplishing the path of seeing. The boundary is the forbearance and the supreme dharma. In the Madhyāntavibhāga-bhāṣya it says: "The faculties and the powers, and the factors of ascertainment, two by two." Thirdly, the path of seeing is the nature of the seven branches of enlightenment. The object here is: the true nature of the four noble truths. The method of cultivation is: with the mindfulness of the correct enlightenment branch, focusing on suffering, thereby seeking to be separated from suffering; focusing on the origin, thereby seeking to be separated from attachment to the origin; focusing on cessation, thereby seeking to realize cessation; focusing on the path that leads to cessation, thereby seeking to cultivate the path. The method of cultivating the remaining six branches is also the same as this. The essence is: the mindfulness that does not forget the object of the path of seeing, the wisdom that distinguishes the true nature of dharmas, the diligence that rejoices in virtuous dharmas, the uncontaminated joy that benefits body and mind, the perfect pliancy that makes body and mind serviceable, the samadhi of one-pointedness of mind, and the equanimity that enters without being disturbed by sinking or excitement. The way to become a branch is: mindfulness is the branch of the place, because with the power of mindfulness, the branches are not distracted from the object. Supreme Dharma