Tibetan
ཉིས་ཀའི་ལུས་སོ། །དང་པོ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་དང་། གཞན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། རྒྱུ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུམ་གསུམ་སྟེ། རྟེན་དང་དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད། ཆོས་དབྱིངས་སྐྱེ་མཆེད་པའི་གཟུགས་འདུས་མ་བྱས་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལུས་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་སོགས་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སེམས་མི་རྟག་པ་དང་། ཆོས་བདག་མེད་པའི་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་དེའི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་བལྟས་ནས་དྲན་པས་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་རྟོགས་ནས་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་བདག་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་བརྟགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་བདག་ཆད་ཀྱི་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བྱ་དང་། དད་སོགས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་བྱ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་ལམ་བསྒོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ཉིད་དབུས་མཐར།
Chinese
二者的身体。第一是：眼等内部的处，有色法。第二是：色等外部的处，有色法。第三是：自己的根的所依，以及他者的根，有色法，因为是因和处二者的缘故。感受等三者也是同样的三种，从所依和所缘的角度，应如理了知。法是感受之外的心所和不相应行，以及法界处所摄的有色、无为法等。第二是：自相身体等各自的体性，地水火风等以及地水火风所造等，以及共相无常、痛苦、空、无我等。或者身体不净，感受痛苦，心无常，法无我等。第三是：对于身体等，以能分别自相和共相各自的智慧，以及不忘失其所缘境的忆念来分别。这样，智慧观察自相和共相，忆念将所缘境一次又一次地专注于此，因此称为忆念近住。第四是：为了进入四谛，如此身体忆念近住，是进入苦谛，因此对于身体行苦和坏苦的差别能够通达。感受忆念近住，是进入集谛，因此对于集谛之主，渴爱，了知是乐等三种的因，从而想要断除它。心忆念近住，是进入灭谛，因此从此了知远离我的识刹那坏灭，在灭尽时没有我断的怖畏，因此想要现证灭。法忆念近住，是进入道谛，因此对于贪等烦恼法视为应断除，对于信等清净法视为应修习，从而想要修道。此义在《中边论》中也有。
English
The body of the two. The first is: the internal sense bases such as the eye, which are form. The second is: the external sense bases such as form, which are form. The third is: the support of one's own sense faculty and the sense faculties of others, which are form, because they become both cause and sense base. The three, feeling and so on, are also similarly threefold; they should be understood appropriately from the perspective of the support and the object. Dharma includes mental factors other than feeling, non-associated compositional factors, and form included in the element of dharma, as well as the unconditioned. The second is: the own-characteristic, such as the body, the nature of each, such as the elements and what is made from the elements, and the general characteristics, such as impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Or, the body is impure, feeling is suffering, the mind is impermanent, and phenomena are selfless. The third is: wisdom that distinguishes the individual own and general characteristics of the body and so on, and mindfulness that does not forget its object. Thus, wisdom looks at the own and general characteristics, and mindfulness repeatedly focuses on that very object, therefore it is called mindfulness. The fourth is: in order to enter the four truths, thus, mindfulness of the body is to enter the truth of suffering, because one will understand the distinctions of the suffering of the body, the suffering of conditioning, and the suffering of change. Mindfulness of feeling is to enter the truth of origin, because one understands that the main origin, craving, is the cause of the three, pleasure and so on, and therefore wants to abandon it. Mindfulness of the mind is to enter the truth of cessation, because one contemplates that the consciousness, which is separate from self, is destroyed in an instant, and there is no fear of the danger of self-annihilation in nirvana, therefore one wants to realize cessation. Mindfulness of phenomena is to enter the truth of the path, because one contemplates that phenomena such as attachment are to be abandoned, and pure phenomena such as faith are to be cultivated, and therefore wants to meditate on the path. That meaning is also in the Madhyāntavibhāga.
Tibetan
གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞིའི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་མི་སྡུག་པ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་། དམིགས་པ་དང་སྒོམ་ཚུལ་དང་། ངོ་བོ་དང་། སྒོམ་པའི་འབྲས་བུ། ས་མཚམས་ཏེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤང་བྱ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། བླང་བྱ་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད། བརྩོན་འགྲུས་བརྩོམ། སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན། རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ནི། སྤང་བྱ་ཉམས་པ་དང་། གཉེན་པོ་འཕེལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། སྤང་བྱ་མ་ལུས་པ་ཉམས་ཤིང་། གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་འཐོབ་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། འདི་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་བསྒོམ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་གི་དངོས་པོ་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ན། སྤང་གཉེན་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་རྩོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡང་དམིགས་ཡུལ་དང་། བསྒོམ་ཚུལ་དང་། ངོ་བོ་དང་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ས་མཚམས་ཏེ་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐར། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་སྒོམ་སྟེ། བརྒྱད་ནི། འདུན་པ། རྩོལ་བ། དད་པ། ཤིན་སྦྱངས། དྲན་པ། ཤེས་བཞིན། སེམས་པ། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་ཡོད་དེ། དབུས་མཐར། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་དག། བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་སྟེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཐོག་མར་སྒོམ་པ་ལ་མི་སྦྱོར
Chinese
为了遣除恶趣，为了贪欲之因，为了根本和不愚痴，为了进入四谛，修习念住。如是说。第五，在资粮道中，听闻和思维达到究竟后，修习不净和出入息随念，以奢摩他之道使心堪能，为了生起毗钵舍那之道而修习。第二也有，所缘和修习方式，体性和，修习的果，地界这五者。第一是，所断一切烦恼品，和所取清净品生起，和未生起令生起等。第二是，为了断除已生起的罪恶不善法，和不生起未生起的，和令善法已生起的从上向上增长和生起未生起的，生起欲，发起精进，心善加执持，善加安住。第三是，四正断是，所断衰损和，对治增长之事业的精进之体性。第四是，所断无余衰损，和对治无余获得。第五是，此在资粮道中品修习，如理观察念住之事物而修习时，见到断除和对治的过患功德后，为了对彼等取舍而造作的精进而生起。为何称作正断呢？以此断除不顺品之故如是说。第三也有，所缘境和，修习方式和，体性和修习之果和，地界这五者。第一是，以等持成就之事业幻化和转变等。第二是，《中边分别论》中说：‘五过失除遣，八作意修习，从所依之因所生。’如是，具足八作意而修习，八者是，欲、勤、信、轻安、念、正知、作意、舍。彼也有五不顺品，如《中边分别论》中说：‘懈怠与及于教授，忘失与沉没掉举，不作意与作意，此等立为五过失。’如是，首先不应用于修习。
English
To eliminate evil destinies, for the cause of desire, for the root and non-ignorance, to enter the four truths, cultivate mindfulness. Thus it is said. Fifth, in the path of accumulation, after the completion of hearing and thinking, cultivate the unpleasant and mindfulness of breathing in and out, making the mind workable through the path of tranquility, and cultivate in order to generate the path of insight. The second also has five aspects: the object, the method of cultivation, the nature, the fruit of cultivation, and the boundary. The first is: what is to be abandoned are all the aspects of affliction, and what is to be adopted are the aspects of purification that have arisen, and causing what has not arisen to arise. The second is: in order to abandon the evil and unwholesome dharmas that have arisen, and not to generate those that have not arisen, and to increase the wholesome dharmas that have arisen from above and to generate those that have not arisen, generate desire, initiate diligence, hold the mind well, and abide well. The third is: the four right abandonments are the nature of diligence that performs the function of diminishing what is to be abandoned and increasing the antidote. The fourth is: what is to be abandoned is diminished without remainder, and the antidote is obtained without remainder. The fifth is: this is cultivated in the middle of the path of accumulation. When cultivating by properly examining the objects of mindfulness, after seeing the faults and virtues of abandonment and antidote, diligence arises to engage in taking and abandoning them. Why is it called right abandonment? It is so called because it abandons unfavorable aspects. The third also has five aspects: the object, the method of cultivation, the nature, the fruit of cultivation, and the boundary. The first is: the activities accomplished by samadhi, such as illusion and transformation. The second is, as it says in the Madhyantavibhāga: 'Five faults are eliminated, eight mental activities are cultivated, arising from the cause of reliance.' Thus, cultivate with eight mental activities, which are: desire, effort, faith, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. There are also five unfavorable aspects, as it says in the Madhyantavibhāga: 'Laziness and instruction, forgetfulness, sinking and agitation, non-attention and attention, these are considered the five faults.' Thus, one should not initially apply oneself to cultivation.