Tibetan
གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་དག་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་གནས་པ་ལ་ནི། འཕགས་པའི་ལམ་སྐྱེ་བ་མེད་པས། འཕགས་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་པ་ལ་ཡིད་བདེ་བ་དང་། མ་རྙེད་པ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། སིམ་པ་མྱོང་བའི་བདེ་བ་དང་། གདུང་བ་མྱོང་བའི་མི་བདེ་བ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་སྙན་པ་དང་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པ་དང་། ངོར་བསྟོད་པ་དང་ལྐོག་ཏུ་སྨད་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་མགོ་སྙོམས་པའི་སྒོ་ནས་དོར་བར་བྱ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིང་དུ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པས་རྙེད་དང་མི་རྙེད་དང་། །བདེ་དང་མི་བདེ་སྙན་དང་མི་སྙན་དང་། །བསྟོད་སྨད་ཅེས་བགྱི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །བདག་གི་ཡིད་ཡུལ་མིན་པས་མགོ་སྙོམས་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ལྟར་འགལ་རྐྱེན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སྤངས་ནས། མཐུན་རྐྱེན་སྦྱང་བའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ་བསླབ་དགོས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཟས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཉིན་ཞག་ཕྲུགས་གཅིག་གི་ཟས་ཙམ་ལས་ལྷག་པ་བདག་གིར་མི་བྱེད་པ་བསོད་སྙོམས་པ་དང་། ཟས་བརྩམས་པའི་སྟན་དེ་ལས་མ་ལངས་བར་དུ་ཅི་ཙམ་འདོད་པ་ཟ་ཞིང་སྟན་ལ་ལངས་ནས་མི་ཟ་བ་སྟན་གཅིག་པ་དང་། དང་པོར་ཅི་ཙམ་འདོད་པའི་ཟས་ལ་བྱིན་ལེན་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཟ་བའི། ཕྱིས་བྱིན་ལེན་སློབ་པ་བྱུང་ཡང་མི་ཟ་བའི་ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་དང་གསུམ་མོ། །གོས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་བླ་གོས་ཐང་གོས་སྣམ་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་གོས་ལྷག་པོ་རུང་བ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་མི་འཆང་བ་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང་། ཆོས་གོས་ཐམས་ཅད་བལ་རྩུབ་པོ་འབའ་ཞིག་ལས་བྱས་པ་འཆང་བ་ཕྱིང་བ་པ་དང་། དུས་ཚིགས་སུ་མ་དཔྱད་པའི་གོས་གསར་པ་མི་འཆང་བས་དུས་ཚིགས་སུ་སྤྱད་པའི་ངན་ངོན་ཙམདང་། གཞན་གྱིས་དོར་བའི་ངན་པ་དག་ལ་ཆོས་གོས་བྱས་ཏེ་འཆང་བ་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་དང་གསུམ་མོ། ། གནས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གྲོང་ནས་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་འཕགས་པར་སྤྱིལ་པོ་བྱས་ཏེ་གནས་ཀྱི། གྲོང་དང་གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་དུ་མི་གནས་པས་དགོན་པ་བ་དང་། དུར་ཁྲོད་དུ་གནས་ཤིང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རོ་གོས་དང་རོ་ལ་བསྔོས་པའི་ཟས་ཙམ་གྱིས་འཚོ་བ་དུར་ཁྲོད་པ་དང་། དགོན་པའི་ཤིང་ལྗོན་པའི་དྲུང་ན་གནས་པ་ཤིང་དྲུང་པ་དང་། དགོན་པའི་བླ་གབ་མེད་པའི་སྤྱིལ་པོར་གནས་པ་བླ་གབ
Chinese
这三种道的瑜伽是不生的。第三是，安住于世间八法，不会生起圣道。为了与圣道生起相顺应，应当舍弃世间八法。也就是说，对于获得利养感到快乐，没有获得利养感到不快乐，体验舒适的快乐，体验痛苦的不快乐，公开说出悦耳和不悦耳的话语，当面赞扬和背后诽谤感到快乐和不快乐，这些被称为世间八法。应当以平等的心态舍弃它们。《亲友书》中说：‘世间智者对得与不得，乐与不乐，悦耳与不悦耳，赞扬与诽谤这世间八法，我的心不应成为其境，应以平等对待。’这样说的。第四是，像这样舍弃违缘世间八法后，为了显示必须修习顺缘的十二功德，作为对食物贪执的对治，除了日夜所需的一份食物外，不再占有更多的食物，这是乞食者；在开始进食的座位上，在没有起身之前，想吃多少就吃多少，起身之后不再吃，这是一座食者；最初想要多少食物就接受多少，只吃那些，即使后来有人请求给予也不吃，这是不接受后来给予的食物者，这三种。作为对衣服贪执的对治，除了僧衣、棉布衣、缝缀衣这三种法衣之外，不持有额外的衣服，这是持有三法衣者；所有的法衣都只用粗糙的羊毛制成并持有，这是穿毡衣者；不穿不合时宜的新衣服，只穿应时的破旧衣服，以及用他人丢弃的破烂做成的法衣并持有，这是穿破布衣者，这三种。作为对住所贪执的对治，在距离村庄一由旬的地方建造茅棚居住，不住在村庄和其他寺庙，这是阿兰若者；住在坟墓场，只依靠坟墓场的尸布和供奉给尸体的食物为生，这是坟墓场者；住在寺庙的树木下，这是树下者；住在寺庙里没有屋顶的茅棚里，这是无顶
English
These yogas of the three paths are unborn. The third is that the noble path does not arise when one abides in the eight worldly dharmas. In order to be in harmony with the arising of the noble path, one should abandon the eight worldly dharmas. That is to say, being happy when gaining profit and unhappy when not gaining profit, experiencing pleasant comfort and unpleasant suffering, openly speaking pleasing and displeasing words, and being happy and unhappy with praise in one's face and slander behind one's back are called the eight worldly dharmas. These should be abandoned with an equal mind. In the 'Letter to a Friend' it says: 'The wise of the world are indifferent to gain and loss, pleasure and pain, praise and blame, these eight worldly dharmas should not be the object of my mind, but should be treated with equanimity.' Thus it is said. Fourth, having abandoned the adverse conditions of the eight worldly dharmas in this way, in order to show that one must train in the twelve qualities that are conducive conditions, as an antidote to attachment to food, one does not possess more than one meal's worth of food for a day and night, this is the almsman; one eats as much as one wants without getting up from the seat where one started eating, and does not eat after getting up from the seat, this is the one-session eater; one only eats the amount of food that one initially accepted, and does not eat even if someone offers more later, this is the one who does not accept food offered later, these three. As an antidote to attachment to clothing, one does not possess extra clothing other than the three Dharma robes, namely the upper robe, the cotton robe, and the patchwork robe, this is the one who possesses three Dharma robes; one wears Dharma robes made only of coarse wool, this is the felt-wearer; one does not wear new clothes that are not suitable for the season, but only wears worn-out clothes that are suitable for the season, and one makes Dharma robes from rags discarded by others and wears them, this is the rag-wearer, these three. As an antidote to attachment to dwelling, one builds a hut one league away from the village and lives there, not living in the village or other monasteries, this is the aranyaka; one lives in the charnel ground, and lives only on the shrouds of the charnel ground and the food offered to the corpses, this is the charnel ground dweller; one lives under the trees of the monastery, this is the tree-dweller; one lives in a hut without a roof in the monastery, this is the roofless one.
Tibetan
་མེད་པ་དང་བཞིའོ། །གནས་མལ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གནས་མལ་ཡང་ཡང་མི་འཆོས་པ་གཞི་ཇི་བཞིན་པ་དང་། མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཙོག་པུའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་འདའ་བ་ཙོག་པུ་པ་གཉིས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། མདོ་ལས། རྟག་ཏུ་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ཁྱིམ་པའི་ལྟ་བ་སྦྱང་བ་དཀའ། །འཚོ་བ་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི། །དགེ་སྦྱོང་གི་ནི་འཚོ་བ་དཀའ། །ཞེས་པ་ལྟར། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ལོག་འཚོ་ལྔ་འབྱུང་ཉེ་བས། ལོག་འཚོ་ལྔ་སྤང་བར་བསྟན་པ་ནི། ཁ་གསག་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །ཚིག་འཇམ་སྔོན་དུ་སྨྲ་བའོ། །ཞེས་པའི་ཁ་གསག་དང་། གཞོགས་སློང་དེ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བསྔགས་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པའི་གཞོགས་སློང་དང་། ཐབས་ཀྱི་འཇལ་བ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པའི་ཐབས་འཇལ་དང་། རྙེད་པས་རྙེད་པ་རྣམ་འདོད་པས། །སྔར་ཐོབ་པ་ལ་བསྔགས་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པའི་བརྙེས་པས་རྙེད་པ་ཚོལ་བ་དང་། ཚུལ་འཆོས་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སྡོམ་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་འཆོས་དང་སོགས་པས་ཞིང་ལས་ཚོང་ལས་དང་། ཆོས་བཙོངས་པའི་འཚོ་བ་སྦྱོར་བ་རྣམས་སོ། །ལོག་འཚོ་ཡིན་པས་སྤང་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལམ་ལྔ་སོ་སོའི་བསྒོམ་ཚུལ་དང་། སྒོམ་མཁན་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་མངོན་རྟོགས་སྐྱེ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ། མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ། ཚོགས་ལམ་ཕལ་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་ཤེས་པ་དང་། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ཚོགས་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། འབྲིང་དུ་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི། ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞིའོ། །དང་པོ་ལ་དམིགས་པ། རྣམ་པ། ངོ་བོ། དགོས་པ། གནས་སྐབས་གང་དུ་སྒོམ་པ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་དང་ཚོར་བ་སེམས་དང་ཆོས། རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་གི་དམིགས་པར་བཞག་ཅེ་ན། ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཅན་ལུས་ལ་བདག་གི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། ཚོར་བ་ལ་ནི་བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དང་། སེམས་ལ་བདག་གི་དངོས་པོ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་གི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞིར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ལུས་ནི་གསུམ་སྟེ། ནང་དང་། ཕྱི་དང་། ག
Chinese
没有等四种。作为安住处贪恋的对治，对于安住处不经常改变保持原样，以及整夜以跏趺坐的姿势度过，这两种是跏趺坐者。第五是，如经中所说：‘恒常观视种种相，居家之见极难断，生活依赖于他人，沙门之活亦为难。’像这样，对于出家人来说，容易产生五种邪命，因此，教导舍弃五种邪命是：‘为求利养与恭敬，先说柔和悦耳语。’这是指谄媚。‘劝诱他人为得利，赞叹他人之财物。’这是指劝诱。‘以狡诈之衡量，为求利养而公开诋毁他人。’这是指狡诈衡量。‘因已得之利而欲求更多，赞叹先前所得之物。’这是指以已得之利求取更多。‘为求利养与恭敬，伪装调伏诸根。’这是指伪装，以及通过农耕、经商和贩卖佛法等方式谋生。因为是邪命，所以应当舍弃。第四，详细阐述差别分为二：五道各自的修习方式，以及修行者相续中生起证悟的方式。第一分为五：资粮道、加行道、见道、修道、无学道。第一，资粮道普通的是：别解脱戒，守护根门，饮食知量，夜晚的上半夜和下半夜不睡觉而精进瑜伽，以及安住于正知等。资粮道特别的分三种：小的是四念住，中等的是四正断，大的是四神足。第一，有目标、相状、本体、必要、在何种情况下修习等五种。第一是：以身、受、心、法作为目标而修习。为什么将这些作为目标呢？因为颠倒错乱的意识认为身体是我的住所之物，感受是我的享受之基础，心是我的事物，法是我的烦恼和清净之基础，为了从这些颠倒的认知中解脱出来。其中，身体分为三种：内身、外身和
English
There are four kinds of no, etc. As an antidote to attachment to dwelling places, not frequently changing one's dwelling place and remaining as it is, and spending the night in a cross-legged posture, these two are cross-legged practitioners. The fifth is, as stated in the sutra: 'Constantly viewing various forms, it is difficult to abandon the views of a householder; living dependent on others, the life of a renunciate is also difficult.' Like this, for those who have renounced, it is easy to generate five wrong livelihoods, therefore, teaching to abandon the five wrong livelihoods is: 'For the sake of gain and respect, first speak gentle and pleasing words.' This refers to flattery. 'Persuading others for gain, praising the possessions of others.' This refers to persuasion. 'Measuring with cunning, publicly denigrating others for gain.' This refers to cunning measurement. 'Desiring more because of what has been gained, praising what was previously obtained.' This refers to seeking more with what has been gained. 'For the sake of gain and respect, feigning to subdue the senses.' This refers to feigning, as well as making a living through farming, business, and selling the Dharma. Because it is wrong livelihood, it should be abandoned. Fourth, elaborating on the distinctions is divided into two: the ways of cultivating the five paths individually, and the ways in which realization arises in the continuum of the practitioner. The first is divided into five: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of cultivation, and the path of no more learning. First, the ordinary path of accumulation is: the Pratimoksha vows, guarding the doors of the senses, knowing the measure of food, not sleeping in the upper and lower parts of the night but striving in yoga, and abiding in mindfulness, etc. The special path of accumulation is divided into three: the small is the four mindfulnesses, the medium is the four correct abandonments, and the large is the four legs of miraculous power. First, there are five: object, aspect, essence, necessity, and in what situation to cultivate. The first is: cultivating by focusing on body, feeling, mind, and phenomena. Why are these established as objects? Because the inverted mind thinks that the body is the object of my dwelling, feeling is the basis of my enjoyment, mind is my object, and phenomena are the basis of my afflictions and purification, in order to be liberated from these inverted cognitions. Among them, the body is divided into three: inner body, outer body, and