Tibetan
གཉིས་ཡིན་ལ། ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་སྲིད་པ་འཁོར་བའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་ཤིང་། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་རྒྱུན་མི་ཆད་པས་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྐུ་གསུམ་གྲུབ་པར། ཕུང་པོར་བཅས་པའི་མྱ་ངན་འདས། །གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལ་རྗོད་པ་ཡིན། །ཕུང་པོ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕུང་པོ་མེད། །ཅེས་བཤད་དོ། །མཚན་ཉིད་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འགོག་བདེན་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ། ངེས་འབྱུང་སྟེ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་འགག་པས་འགོག་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མེ་རབ་ཏུ་ཞི་བས་ཞི་བ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་གཙང་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་བསྲབས་པས་བདེ་བས་ན། ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་བྱ་དམ་པ་ཡིན་པས་གྱ་ནོམ་པ། གཏན་དུ་ཕན་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །བཞི་པ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་བཞི། མཚན་གཞི་དང་། མཚན་ཉིད། ལམ་སྤྱིའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དང་། ཉེ་བར་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་། ཕྱོགས་གཅིག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་དང་། མཐའ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་དང་། སྤངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མི་སློབ་པའི་ལམ་དེ་ལྔ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པ་ལ་ཟད་པར་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའི་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལ་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་དང་སྒོམ་ལམ་ཟག་བཅས་ནི་ལམ་ཡིན་གྱི། ལམ་བདེན་མ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཟག་མེད་མི་སློབ་པའི་ལམ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པའོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི། ལམ། རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་འབྱིན་བཞིའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཐར་པའི་གྲོང་དུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་མོ། །ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའོ། །སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའོ། །སྲིད་པ་ལས་གཏན་དུ་སྒྲོལ་ཞིང་རྟག་པའི་གནས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ངེས་འབྱིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ལམ་སྤྱིའི་སྔོན་འགྲོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཤེས་རབ་གསུམ་བསྐྱེད་པ། ལུས་སེམས་དབེན་པར་གནས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་འདོར་བ། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་
Chinese
是二者。无余涅槃是，以智慧断除烦恼，不住于有轮回的边际；以慈悲利他相续不断，不住于寂静涅槃的边际的佛之法身。如是说：成就三身时，有蕴之灭尽，是对色身的诠释。因远离一切蕴，法身无有蕴。如是说。体性是：如前所说的灭谛的体性是灭、寂静、殊胜、出离，四种。它们依次是：烦恼全部灭尽故为灭；痛苦之火彻底寂静故为寂静；断除烦恼故清净，痛苦减轻故安乐，因此，是希求解脱者所欲求的殊胜之物故为殊胜；成为恒久利益之基础故为出离。第四，宣说道谛有四：体相、体性、 общей предшествующей практике пути и подробном разъяснении отличий. 第一是：使相续成熟的对治力资粮道，和，亲近断除的对治力加行道，和，断除一部分的对治力见道，和，断除一切的对治力修道，和，断除圆满的无学道，这五种。了知烦恼灭尽为灭尽，和，了知痛苦不生为不生，的灭不生智二者也是无学道的差别。其中，资粮道和加行道二者以及有漏的修道是道，但不是道谛，因为是有漏的缘故。见道和无漏的修道以及无学道是道的真谛。第二，体性是：道、理、成就、出离，四种。它们也依次是：因为次第地前往解脱之城，故为道；因为是断除烦恼的对治，故为理；因为如实地成就心，故为成就；因为从有中彻底解脱，并且必定引向常恒的处所，故为出离。第三， общей предшествующей практике пути 有五：生起三种智慧，身心安住于寂静处，舍弃八种世间法，修习功德。
English
There are two. The Nirvana without remainder is the Dharmakaya of the Buddha, which does not abide in the extreme of cyclic existence because it has abandoned afflictions through wisdom, and does not abide in the extreme of peaceful Nirvana because compassion for the sake of others is continuous. As it is said: When the three bodies are accomplished, the passing away with aggregates is a description of the Rupakaya. Because it is separated from all aggregates, the Dharmakaya has no aggregates. Thus it is said. The characteristics are: The characteristics of the cessation truth as described above are cessation, peace, excellence, and definite emergence, which are four aspects. These are, in order: Cessation because all afflictions have ceased; peace because the fire of suffering is completely extinguished; excellence because it is pure by abandoning afflictions and happy by reducing suffering, therefore it is the supreme object desired by those who desire liberation; definite emergence because it has become the basis of lasting benefit. Fourth, there are four ways to explain the truth of the path: the basis, the characteristics, the preliminary practices for the general path, and the detailed explanation of the specifics. The first is: the path of accumulation, which is the antidote that ripens the mindstream; the path of joining, which is the antidote that closely abandons; the path of seeing, which is the antidote that abandons one aspect; the path of meditation, which is the antidote that abandons all; and the path of no more learning, which is the complete abandonment, these are the five. Also, the two knowledges of exhaustion and non-arising, which are knowing that afflictions are exhausted as exhausted, and knowing that suffering does not arise as not arising, are also distinctions of the path of no more learning. Among these, the two paths of accumulation and joining, and the path of meditation with outflows, are paths, but not the truth of the path, because they have outflows. The path of seeing, the path of meditation without outflows, and the path of no more learning are the truth of the path. Second, the characteristics are: path, reason, accomplishment, and definite emergence, which are four. These are also in order: Because it gradually leads to the city of liberation, it is the path; because it is the antidote to abandoning afflictions, it is the reason; because it accomplishes the mind without being mistaken, it is the accomplishment; because it completely liberates from existence and unfailingly leads to the permanent place, it is the definite emergence. Third, there are five preliminaries for the general path: generating the three wisdoms, abiding in solitude of body and mind, abandoning the eight worldly dharmas, and cultivating qualities of purification.
Tibetan
བཅུ་གཉིས་བསྟེན་པ། ལོག་འཚོ་ལྔ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་སྟེ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་བཞི་གསུམ་བཅུ་གཉིས་བསྒོམ་མོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཞེ་ན། ཁྲིམས་ནི་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་ས་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི་རྟེན་ལགས་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར། སོ་སོར་ཐར་པ་རིགས་བདུན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས། སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་མཐའ་དག་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་ཞིང་། དེའི་འོག་ཏུ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གསུང་རབ་མཉན་པའི་སྒོ་ནས་ཐོས་པ་བྱ་ཞིང་། ཐོས་པའི་དོན་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ། ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པའི་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བསམ་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ཤེས་རབ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མིང་འབའ་ཞིག་གི་ཡུལ་ཅན་དང་། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མིང་དོན་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ཅན་དང་། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནི་དོན་འབའ་ཞིག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དག་འདོད། དེ་ལྟར་ན། ཤེས་རབ་གཅིག་གིས་མིང་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པ་མི་སྲིད་པས། མིང་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་ཐོས་བྱུང་དང་། དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་སྒོམ་བྱུང་དུ་འགྱུར་བས་མིང་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་བྱུང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གསུངས། དེ་བས་ན་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་མཉན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཐོས་པ། ཐོས་པའི་དོན་རིགས་པས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་བྱུང་བ་བསམ་བྱུང་། བསམས་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྒོམ་བྱུང་དུ་རིགས་ལ་དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སྒྲ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སྒྲ་རྟོག་ལ་མ་ལྟོས་པར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་དེ་དག་རྟེན་གང་ལ་གནས་ནས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལུས་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སོགས་དང་། སྨོས་འདྲིས་བྱེད་པའི་འདུ་འཛི་ལས་ཐག་བསྲིང་ཞིང་སེམས་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་ལས་ཐག་བསྲིངས་པ་དག་ལ་རྣལ་འབྱོར་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། དེ་དག་བཟང་པོ་དང་། མང་པོ་འདོད་པའི་འདོད་ཆེན་པ་དག་ལ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་
Chinese
应依十二法，应断五邪命。第一，在资粮道的阶段，修习四念住、四正断、四神足，总共四三十二种道之自性。如何修习呢？如云：“戒如大地为能生，一切功德之根本。”如是安住于七种别解脱戒，应断绝身语意三门的一切罪行。之后，通过听闻与证悟真谛相符的经典，进行闻法。通过理智分析所闻之义，以如理作意的思所生慧，专注于所思之义，以修行的方式进行。那么，闻思修三种智慧是什么呢？分别说者认为，闻慧是以名相为对境，思慧是以名相和意义两者为对境，修慧是以意义本身为对境。如此一来，一种智慧不可能同时缘名相和意义两者。缘名相的部分会变成闻所生慧，缘意义的部分会变成修所生慧，因此缘名相和意义两者的思所生慧是不可能存在的。世亲论师如是说。因此，从听闻可信的教言中产生的智慧是闻慧，从以理智确定所闻之义中产生的智慧是思慧，从专注于所思之义的修行中产生的智慧是修慧。这些智慧也依次是，依靠声音而获得对意义的定解，依靠论证，以及不依赖声音概念，通过修行的力量而获得对意义的定解的智慧。第二，这些闻思修的智慧，应该依靠什么作为基础来生起呢？身体方面，无论是居家者还是出家者等，都应远离闲聊交往的喧嚣，并远离不如理作意等散乱，如此才能生起这些瑜伽。仅仅满足于粗劣的法衣和乞食，以及贪求这些美好的事物和大量财物的大贪欲者，是无法生起闻思修的。
English
One should rely on twelve things and abandon five wrong livelihoods. First, in the stage of the path of accumulation, one should meditate on the twelve aspects of the path, which are the four mindfulnesses, the four right abandonments, and the four legs of miraculous power. How should one meditate? As it is said, "Discipline is like the earth, the foundation for all virtues." Thus, abiding in the discipline of the seven types of individual liberation vows, one should turn away from all misdeeds of body, speech, and mind. After that, one should listen to the scriptures that are in accordance with the realization of truth, and contemplate the meaning of what is heard through reasoning. With the wisdom born of thought that is proper attention, one should apply oneself to meditation by focusing one-pointedly on the meaning of what is thought. What are these three wisdoms of hearing, thinking, and meditation? The Vaibhashikas say that the wisdom of hearing has only names as its object, the wisdom of thinking has both names and meanings as its object, and the wisdom of meditation has only meanings as its object. In that case, it is impossible for one wisdom to focus on both name and meaning. The part that focuses on the name becomes the wisdom born of hearing, and the part that focuses on the meaning becomes the wisdom born of meditation. Therefore, the wisdom born of thinking that focuses on both name and meaning is impossible. Master Vasubandhu said so. Therefore, the wisdom that arises from listening to reliable teachings is the wisdom of hearing, the wisdom that arises from determining the meaning of what is heard through reasoning is the wisdom of thinking, and the wisdom that arises from meditating one-pointedly on the meaning of what is thought is the wisdom of meditation. These are also, in order, the wisdom of gaining certainty about the meaning by relying on sound alone, relying on reasoning, and gaining certainty about the meaning through the power of meditation without relying on sound concepts. Second, on what basis should these wisdoms of hearing, thinking, and meditation be generated? For the body, whether one is a householder or a renunciate, one should distance oneself from the noise of idle talk and socializing, and distance oneself from distractions such as improper attention. Only then will these yogas arise. Those who are not content with meager robes and alms, and those who are greedy for good things and much wealth, cannot generate hearing, thinking, and meditation.