Tibetan
་དུས་སུ་རྣམ་ཤེས་ལས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས། རང་སའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་འདུ་ཤེས་ནི་ནད་དང་འབྲས་དང་ཟུག་རྔུའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་མེད་ཅིང་། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་འདུ་ཤེས་ཕྲ་བ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཅི་ཡང་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། རང་སའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་བར་གནས་པའོ། །གཟུགས་མེད་རྣམས་ནི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་འདི་དག་ལ། རང་སའི་ཉོན་མོངས་པས་དབེན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ་དག་པ་བ་དང་། རང་སའི་ཉོན་མོངས་པས་བསླད་པའི་རྩེ་གཅིག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གཉིས་གཉིས་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ལ་ནི། ཆ་མཐུན་བཞི་སྟེ། ཉམས་པ་ཆ་མཐུན་ནི། རང་སའི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །གནས་པ་ཆ་མཐུན་ནི། ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་། གོང་མར་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་བསམ་གཏན་ནོ། ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་ནི། ས་གོང་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི་ཟག་མེད་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དག་པ་ཉམས་པ་ཆ་མཐུན་སོགས། །རྣམ་བཞི་དེ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་སྐྱེ་དང་རང་ས་དང་། །གོང་དང་ཟག་མེད་རྗེས་མཐུན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །སྲིད་རྩེ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་མེད་དེ། དེ་ལས་གོང་ན་ས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། ལྟ་བར་གྱུར་པ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལས། གང་ཡང་རུང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་རོ་མྱོང་བའི་འདོད་ཆགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་ནི། རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཉིད་ཐར་པའི་ལམ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་ཡིད་གཉིས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །གཟུགས་མེད་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་དེ་དག་ལས། རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་གཉིས་གཉི
Chinese
在那个时候，从识蕴中也脱离了贪欲，只是专注于自地的名四蕴的等持。非想非非想处是，在加行的时候，心想：想是疾病、脓疮和痛苦，因此没有粗大的想；心想：无想是完全的愚痴，因此也不是没有细微的想。在正行的时候，从一切事物中脱离贪欲，只是专注于自地的名四蕴的等持，安住在寂止中。无色界的行者只有舍受。这些禅定和无色定，有两种：一种是远离自地烦恼的世间善的一心，是清净的；另一种是被自地烦恼染污的一心，是有烦恼的。第一种有四种顺品：退分顺品是，与自地烦恼生起相顺的禅定。住分顺品是，不退转，也不向上增胜的禅定。胜分顺品是，与上地等持生起相顺的禅定。决择分顺品是，与无漏生起相顺的禅定。如是说：清净退分等，四种次第是，烦恼生和自地，上地与无漏，随顺之。就像所说的那样。有顶没有胜分顺品，因为从那以上没有其他的地。有烦恼的也有四种：以见为主的是，与六十二见中的任何一种见相应的禅定。以贪为主的是，与品尝禅定之乐的贪欲相应的禅定。以慢为主的是，与充满等持的骄慢相应的禅定。以怀疑为主的禅定是，对自己所获得的等持，心想：这是否是解脱道？或者不是，与犹豫不决相应和禅定。对于无色界，也应当像这样理解。此外，在这些禅定和无色定中，有作为因的等持和无色定，以及作为果的生起的禅定和无色定，这两种。
English
At that time, even from the consciousness aggregate, one is free from desire, and only focuses on the samadhi of the four name aggregates of one's own realm. The realm of neither perception nor non-perception is: during the application stage, one thinks of perception as disease, sores, and pain, so there is no coarse perception; one thinks of non-perception as complete ignorance, so it is not that there is no subtle perception. During the actual stage, one is free from desire for anything, and only focuses on the samadhi of the four name aggregates of one's own realm, abiding in peace. Those in the formless realms only have neutral feeling. These dhyanas and formless states have two types: one is the single-pointedness of worldly virtue that is free from the afflictions of its own realm, which is pure; the other is the single-pointedness that is defiled by the afflictions of its own realm, which is afflicted. The first has four corresponding parts: the declining corresponding part is the dhyana that corresponds to the arising of afflictions of one's own realm. The abiding corresponding part is the dhyana that neither declines nor progresses to a higher state. The superior corresponding part is the dhyana that corresponds to the arising of the samadhi of a higher realm. The decisive corresponding part is the dhyana that corresponds to the arising of the uncontaminated. As it is said: Pure declining corresponding parts, etc., these four in order are, the arising of afflictions and one's own realm, higher and uncontaminated, corresponding to. Just as it is said. The peak of existence does not have a superior corresponding part, because there is no other realm above it. The afflicted also have four types: those with a greater emphasis on views are the dhyanas that correspond to any of the sixty-two views. Those with a greater emphasis on craving are the dhyanas that correspond to the craving that tastes the pleasure of dhyana. Those with a greater emphasis on pride are the dhyanas that correspond to the pride that is filled with samadhi. The dhyana with a greater emphasis on doubt is the dhyana that corresponds to the doubt of whether the samadhi one has attained is the path to liberation or not. For the formless realms, it should be understood in the same way. Furthermore, among these dhyanas and formless states, there are the dhyanas and formless states that are the cause of meditative absorption, and the dhyanas and formless states that arise as the result, these two.
Tibetan
ས་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གིས་འཕངས་པའི་རྣམ་སྨིན་དང་། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུས་བསྡུས་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་དང་པོར་གང་དུ་བསྐྱེད་དཔྱད་པ་ནི། རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ནི་མི་ལ་སོགས་པ་ས་འོག་མའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ཏེེ། རང་ས་དང་ས་གོང་མར་དེ་དག་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ས་གོང་མས་ས་འོག་མ་རྣམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རང་ས་ལ་ཡང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ནི། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ལྷར་སྐྱེས་ནས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་འདས་ལམ་གྱི་རྟེན་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་དང་། དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་དང་། དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དེའི་གོང་མ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་གསུམ་པ་བཞི་པ་སྟེ་གསུམ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་དག་དང་སྲིད་རྩེ་ལས་གཞན་པའི་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་སྟེ། དགུ་པོ་རྣམས་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་གསལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྟེན་དུ་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་དེ་དག་འཁོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ། ལམ་གྱི་ངོ་བོ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་བཞི་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། སྔར་འཁོར་བར་ནམ་ཡང་འདྲིས་མ་མྱོང་བས་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྟེ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བས་ཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་སྤྱིར་བཤད་པ་དང་སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་གཟིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེན་པ་སོགས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྐད་དུ། མདོ་ལས། ལག་མཐིལ་པུ་ཉག་གཅིག་འདུག་པ། །མི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་རྟོགས་ལ། །དེ་ཉིད་མིག་ཏུ་སོང་བ་ན། །མི་བདེ་བ་དང་གནོད་བསྐྱེད་ལྟར། །བྱིས་པ་ལག་མཐིལ་འདྲ་བ་ཡིས། །འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་སྤུ་མི་རྟོགས། །འཕགས་པ་མིག་དང་འདྲ་བ་ཡི། །དེ་ཡིས་ཤིན་ཏུ་
Chinese
有地。第一，是产生禅定和无色定的作用，与专注一境的等起相应。第二，是因等持所生的异熟果，以及因等流果所摄的禅定和无色定。第三，考察这些最初生于何处：等持的禅定和无色定生于人等下层界中，因为它们不会生于自身或上层界。其原因在于，上层界不追求下层界，而自身也不观察寂静和粗猛之相。果报所生的禅定和无色定，是生于色界和无色界的天神处而安住。第四，考察解脱道的所依是什么：初禅的本体，以及初禅的近分定，殊胜的本体，以及其上的二禅、三禅、四禅，这三者合起来称为六禅地。这些以及除了有顶之外的前三个无色定，这九者是因为是觉受运行清晰的等持，所以说是见道和出世间修道的所依。这些被轮回道所摄的禅定和无色定，称为世间道。 其次，关于出世间道，分为道的体性和所缘的四谛两种，第一种是，因为以前从未与轮回相熟，所以是出世间道。这是因为见到苦等四圣谛的真如而获得的。第二，分为总说和别说两种，第一种是，因为这些苦等是圣者们所见的苦等，所以称为圣谛，而不是凡夫的，因为凡夫对苦等有颠倒的认知。如经中所说：手掌中有一根刺，人们不能认识它，当它进入眼睛时，就像产生不适和伤害一样。像手掌一样的凡夫，不能认识行苦的毫毛。像眼睛一样的圣者，他能非常
English
There is ground. First, it is the function of generating dhyana and formless absorption, together with the corresponding single-pointedness. Second, it is the fruition produced by the causal absorption, and the dhyana and formless absorption included by the fruit of the same cause. Third, examining where these are first produced: the dhyana and formless absorption of equanimity are born in the lower realms such as humans, because they are not born in their own realm or higher realms. The reason for this is that the higher realms do not seek the lower realms, and the self does not observe the aspects of tranquility and roughness. The dhyana and formless absorption born of fruition are born and abide as gods in the form and formless realms. Fourth, examining what is the basis of the path of transcendence: the actual substance of the first dhyana, as well as the proximity of the first dhyana, the particularly excellent substance, and the second, third, and fourth dhyanas above it, these three together are called the six dhyana grounds. These and the first three formless absorptions other than the peak of existence, these nine are said to be the basis of the path of seeing and the path of cultivation beyond the world, because they are the samadhi in which the movement of perception is clear. Those dhyanas and formless absorptions that are included in the path of samsara are called the worldly path. Secondly, regarding the path beyond the world, it is divided into two: the nature of the path and the four truths of the object of focus. The first is that because it has never been familiar with samsara before, it is the path beyond the world. This is because it is obtained by seeing the suchness of the four noble truths, such as suffering. The second is divided into general explanation and separate explanation. The first is that because these sufferings and so on are seen as sufferings and so on by the noble ones, they are called noble truths, not by ordinary people, because ordinary people have inverted perceptions of suffering and so on. As it is said in the sutra: A thorn in the palm of the hand, people cannot recognize it, when it enters the eye, it is like causing discomfort and harm. An ordinary person like the palm of the hand cannot recognize the hair of the suffering of action. A noble person like the eye, he can very