Tibetan
་པོ་ལ་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་གཉིས་ཀ་ཡོད་ཅིང་། གཞན་རྣམས་དག་པ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མཛོད་དུ། དེ་དག་གིས་ནི་ཉེར་སྡོགས་བརྒྱད། །དག་པ་བདེ་མིན་སྡུག་བསྔལ་མིན། །དང་པོ་འཕགས་པའང་ཁ་ཅིག་གསུངས ། །ཞེས་སོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་དགུ་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཐོབ་བོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་གོང་དུ་བཤད་པའི་སེམས་བདུན་པོ་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་བཞིའི་དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་བཞིའི་དངོས་གཞིའི་མཚན་ཉིད་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་ལུས་སེམས་སིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཉེན་པོ་དང་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ན་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་རྟོག་དཔྱོད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་སྟེ། བསམ་གཏན་དང་པོར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པས་རང་གི་ངེས་ཤེས་ལས་མི་ཕྱེད་པས་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་ལ། གཉིས་པར་རྟོག་དཔྱོད་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པས་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་ལ། དགའ་བས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་རང་མིང་གིས་མ་སྨོས་པར་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་མིང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བསྟན་ནོ། །མཛོད་དུ། རབ་ཏུ་དང་བ་དད་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གསུམ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འདིར་དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་རང་གི་མིང་གིས་སྨོས་སོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་སུ་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སིམ་པར་བྱེད་པས་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་པས་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་དབང་པོ་གནས་དང་བཅས་པ་སིམ་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པར་ཡིད་ཤེས་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཡོ་བར་བྱེད་པའི་ཆ་སྤངས་ཏེ་དབང་པོ་གནས་དང་བཅས་པ་སིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་བདེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་གཉིས་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་མི་བྱ་ལ། བཞི་པར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྐྱོན་བརྒྱད་ནི། རྟོག་དཔྱོོད་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དང་། བདེ་སྡུག་ཡིད་བདེ། ཡིད་མི་བདེ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དབུགས་དག་དང་། །བདེ་བ་ལ་སོགས་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་ནི། གཟུགས་མེད་བཞི་ཀ་ཡང་ས་འོག་མ་རྣམས་ཚེ་ཐུང་བ་སོགས་ཀྱིས་མ་ཞི་ཞིང་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་དང་། ས་གོང་མ་རྣམས་དེ་ལས་བཟློག་པས་ཞི་ཞིང་གྱ་ནོམ་པ་ཞེས་པའི་རྣམ་པས་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་གཟུགས་དང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་བཤིག་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། རང་སའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི། ཞི་བར་གནས་པའོ ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ནམ་མཁའ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། རང་སའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི། ཆོས་ཀུན་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་། དངོས་གཞིའི
Chinese
其中，具有清净和无漏两种（功德）的（禅定），只有那些；其他的都只有清净（的功德）。如《俱舍论》中说：“彼等有八近分定，清净非乐非痛苦。初禅亦说有圣者。”意思是这样。加行道的究竟果，即意乐，是断除了第九种烦恼的解脱道。那时，获得了禅定的正行心。从初禅到有顶，修习以上所说的七种心。第二，正行中的第一种是：四禅定的正行之相是：初禅的正行有五支，即：寻和伺是能对治的支分，因为它们能舍弃对欲界的贪求和害心。离生喜乐是利益的支分，因为它们能使身心平静。一心是住的支分，因为依靠它，对治和利益的支分才能生起。特殊的初禅正行是没有寻，只有伺的等持。二禅有四支，内净是能对治的支分，因为它能使人远离对寻伺的贪执。定生喜乐是利益的支分。等持是住的支分。内净是念、正知和舍三种。初禅中，寻伺是通过努力获得的，不会从自己的定解中退转，所以没有被列为支分。而在二禅中，因为要做舍弃寻伺的努力，所以被列为支分。又因为喜能压制（其他），所以没有用自己的名称来称呼，而是用“内净”这个名称来表示。如《俱舍论》中说：“内净即是信”。三禅有五支，舍、念和正知三种是能对治的支分，因为它们能使人远离对喜的贪执。无喜之乐是利益的支分。等持是住的支分。这里因为要远离对喜的贪执，所以念、正知和舍三种都用自己的名称来称呼。初禅和二禅中，意识及其所缘的感受平静，那些喜乐
English
Among them, only those (meditations) have both purity and non-leakage (qualities); the others have only purity (quality). As it is said in the Abhidharmakośa: "They have eight proximate concentrations, purity, neither pleasure nor pain. Some say the first dhyana also has noble ones." This is the meaning. The ultimate result of the path of application, which is mental engagement, is the path of liberation that abandons the ninth type of affliction. At that time, the actual mind of dhyana is attained. From the first dhyana to the peak of existence, one cultivates the seven minds mentioned above. Secondly, the first of the four actualities is: the characteristics of the four dhyana actualities are: the first dhyana actuality has five branches, namely: investigation and analysis are branches of antidote, because they abandon desire for the desire realm and harmful thoughts. Joy and happiness born of solitude are branches of benefit, because they pacify body and mind. One-pointedness of mind is a branch of abiding, because relying on it, the branches of antidote and benefit arise. The special first dhyana actuality is a samadhi without investigation, only with analysis. The second dhyana has four branches, inner clarity is a branch of antidote, because it makes one free from attachment to investigation and analysis. Joy and happiness born of samadhi are branches of benefit. Samadhi is a branch of abiding. Inner clarity is the three: mindfulness, awareness, and equanimity. In the first dhyana, investigation and analysis are achieved through effort, and they do not deviate from one's own conviction, so they are not listed as branches. In the second dhyana, because the effort to abandon investigation and analysis is made, it is listed as a branch. Also, because joy overwhelms (others), it is not called by its own name, but is indicated by the single name "inner clarity." As it is said in the Abhidharmakośa: "Inner clarity is faith." The third dhyana has five branches: equanimity, mindfulness, and awareness are three branches of antidote, because they make one free from attachment to joy. Happiness without joy is a branch of benefit. Samadhi is a branch of abiding. Here, because one is free from attachment to joy, the three, mindfulness, awareness, and equanimity, are all called by their own names. In the first and second dhyanas, the feeling of the mind-consciousness and its objects is pacified, those joys
Chinese
因此，使意识及其随行平静称为喜，通过禅定使其能够发挥作用，向内观察，使诸根及其处所平静，称为乐。在第三禅中，舍弃了意识和喜所扰动的部分，为了使诸根及其处所平静，因此，意识及其随行的感受平静本身，称为无喜之乐。第四禅有四个支分，即舍受和完全清净的忆念是能对治的支分，因为它们能使人从对那些乐的贪著中解脱。自然生起的舍受是利益的支分，而完全清净的禅定是所依的支分。忆念和舍受二者，因为没有从对禅定的乐的贪著中解脱，所以不称为完全清净，但在第四禅中，因为从乐等八种禅定的过患中解脱，所以称为完全清净。八种过患是：寻、伺、出入息、苦乐、悦意、不悦意。如云：寻与伺及出入息，乐等四者是（过患）。二是无色定的加行和正行：所有四种无色定，下地以寿命短等不安静且完全愚昧，上地则相反，以安静且殊胜来区分，通过善能辨别等七种作意来修习。其中，空无边处是：在加行时，破除色和有碍的观念，心想虚空无边，在正行时，对色离贪，仅缘自地的四蕴之禅定。无所有处是寂静的住处。识无边处是：在加行时，心想空无边处的识也是无边的，在正行时，对虚空离贪，仅缘自地的四蕴之禅定。无所有处是：在加行时，心想一切法皆无所有，在正行时。
English
Therefore, making the consciousness and its retinue calm is called joy, and through meditative stabilization making it able to function, looking inward, making the faculties and their places calm, is called bliss. In the third dhyana, abandoning the part disturbed by consciousness and joy, in order to make the faculties and their places calm, therefore, the calmness itself of the feeling of consciousness and its retinue is called bliss without joy. The fourth dhyana has four branches, namely, equanimity and completely pure mindfulness are the branches of antidote, because they make one free from attachment to those pleasures. Spontaneously arising equanimity is the branch of benefit, and completely pure meditative stabilization is the branch of the basis. Mindfulness and equanimity, because they are not free from attachment to the bliss of dhyana, are not called completely pure, but in the fourth dhyana, because it is liberated from the eight faults of dhyana such as bliss, it is called completely pure. The eight faults are: investigation and analysis, outgoing and incoming breaths, pleasure and pain, pleasant and unpleasant. As it is said: Investigation and analysis and pure breaths, pleasure and the like are the four (faults). Second, the preliminary and actual practice of the formless absorptions: all four formless absorptions, the lower realms are not pacified due to short lifespans and are completely ignorant, and the higher realms are the opposite, distinguished by being peaceful and excellent, are cultivated through seven types of attention, such as skillful discernment. Among them, the sphere of infinite space is: during the preliminary practice, breaking down the perceptions of form and obstruction, thinking that space is infinite, and during the actual practice, being free from attachment to form, only focusing on the meditative stabilization of the four aggregates of its own realm. The sphere of nothingness is the peaceful abode. The sphere of infinite consciousness is: during the preliminary practice, thinking that the consciousness of the sphere of infinite space is also infinite, and during the actual practice, being free from attachment to space, only focusing on the meditative stabilization of the four aggregates of its own realm. The sphere of nothingness is: during the preliminary practice, thinking that all phenomena are nothing, and during the actual practice.