Tibetan
ན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དམིགས་ཞེ་ན། རྣམ་སྨིན་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་དབང་གིས་འདི་ཉིད་བདག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱའི་ཀུན་གཞི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ནི་ས་མ་ཐོབ་པ་ལ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་གྲོགས་ནི་དགུ་སྟེ། ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་། བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་རྣམས་སོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཅན་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན། གྲོགས་ཉོན་མོངས་པ་བཞིས་རྙོག་རྙོག་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་མི་དགེ་དག་དང་། ལྷན་ཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟེན་བྱེད་པས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་མཚན་མར་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་འཇུག་ལྡོག་གི་དུས་ནི། འདི་ནི་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་མེད་དེ། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ནི་ཉོན་ཡིད་བཀག་པས། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དུས་ན་མེད་དེ། དེ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས། བདག་ལྟ་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་གནས་སྐབས་ལྡོག་པའི་དུས་ཏེ། འཕགས་ལམ་དང་སྙོམས་འཇུག་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་སླར་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་རང་དག་ལས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་པ་ལ་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་ནས་མི་འབྱུང་སྟེ། གནས་སྐབས་དེ་དག་ཏུ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་མཐར་ཐུག་ལྡོག་པའི་དུས་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་གསུམ་པོ་དེ་མ་གཏོགས་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ནོར་མྱུར་དུ་འབྱུང་ངོ་། །འཕགས་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་ཡང་། མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་པོ་དེ་འགགས་པས། ཉོན་ཡིད་ལོག་ཅེས་བྱའི། ཡིད་ཀྱི་རྫས་ལོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཤེས་ཟག་མེད་ལ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡིད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་པ་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི
Chinese
如果以阿赖耶识为所缘，由于业果自性的阿赖耶识，此识生起为具有我的行相，因此，说以它为所缘，并非是以阿赖耶识自己的体性为所缘。因为阿赖耶识在未获得地之前，不能如实地证悟它的自性。此识的助伴有九个，即五遍行，以及我见、我爱、我慢、我痴。感受是舍受，体性是隐蔽且无记。由于四种烦恼助伴使其混浊，并且与善、不善等一同生起。此识是作为我执的所依，因此是轮回的根本。意之识是生起以法与补特伽罗的相为行相而执取的因，因为是与意识一同存在的增上缘。 第二、生起和退没的时间： 此识在灭尽定中是没有的，因为灭尽定是由于止息了染污意，所以比无想定更为殊胜。在安住于出世间道时也没有，因为以对治我见之故，与我见一同生起是相违的。 那些是暂时退没的时间，即从圣道和等持中起座之后，又再次从存在于阿赖耶识中的我见习气中产生。从声闻、缘觉中获得阿罗汉果，以及大乘者获得八地之后，此识便不再生起，因为在那些状态中已经断除了我见。 这是究竟退没的时间。除了那三种状态之外，在所有的时间里，都不会错乱地迅速生起。即使在安住于圣道时，由于四种相应的烦恼止息了，所以说是染污意灭，但并非是意的本体灭，因为如果这样，就会导致意和无漏识一同生起成为不可能。 因此，只要与那四种烦恼相应存在，那么它既是意，也是染污的。当不与四种相应的烦恼相应时，就是意。
English
If one focuses on the Alaya consciousness, because of the Alaya consciousness's nature of karmic fruition, this consciousness arises with the aspect of self, therefore, it is said to focus on it, but it is not to focus on the Alaya consciousness's own nature. Because the Alaya consciousness, before attaining the ground, cannot truly realize its own nature as it is. This consciousness has nine companions, namely the five omnipresent mental factors, as well as the view of self, attachment to self, pride of self, and ignorance of self. The feeling is neutral, and the nature is obscured and indeterminate. Because the four afflictive companions make it turbid, and it arises together with virtuous, non-virtuous, and so on. This consciousness is the basis for the clinging to self, therefore it is the root of samsara. The mental consciousness is the cause of generating the aspect of apprehending the characteristics of phenomena and persons, because it is the dominant condition that exists together with the consciousness. Second, the time of arising and ceasing: This consciousness is not present in the cessation attainment, because the cessation attainment is superior to the non-conceptual attainment due to the cessation of the afflicted mind. It is also not present when abiding in the supramundane path, because it is contradictory to arise together with the view of self, due to the antidote to the view of self. Those are the times of temporary cessation, that is, immediately after rising from the noble path and meditative absorption, it arises again from the habitual tendencies of the view of self that exists in the Alaya consciousness. It does not arise after the attainment of Arhatship from the Hearers and Solitary Realizers, and after the attainment of the eighth ground by the Mahayanists, because in those states the view of self has been abandoned. This is the time of ultimate cessation. Except for those three states, at all times it arises quickly without error. Even when abiding in the noble path, because the four corresponding afflictions have ceased, it is said that the afflicted mind has ceased, but it is not the cessation of the substance of the mind, because if it were, it would lead to the impossibility of the mind and the undefiled consciousness arising together. Therefore, as long as it exists in correspondence with those four afflictions, then it is both mind and afflicted. When it does not correspond with the four corresponding afflictions, it is mind.
Tibetan
་རྣམ་ཤེས་ཟག་མེད་དག་གི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་པོ་ནམ་ལོག་པ་ན་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་ཡིད་ལོག་ཅེས་བྱའི་ཡིད་ཀྱི་རྫས་ལོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་དེ་ཉིད་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ནས་རང་གི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་ཡིད་གནས་གྱུར་པ་དང་། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐོབ་བོ། །དེ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཉན་རང་སློབ་པ་དག་གི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ་ན་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མི་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ལ། ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་སུ་རྒྱུན་ཆད་དོ། །བྱམས་སེམས་འཕགས་པ་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་གནས་གྱུར་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལས་ལངས་པ་ན་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་དང་། མཚུངས་ལྡན་དུ་མི་སྐྱེ་བས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་ཆོས་སུ་རྨོངས་ཤིང་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཕྲ་མོ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ཏུ་དགེ་བའམ་ཟག་མེད་ཡང་མ་ཡིན་པས་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཡིད་ཅེས་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བས་ཉེས་པ་མེད་ཅིང་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འོད་གསལ་བ་ཞིག་ཏུ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ནི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་གོ །དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གནས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིང་མ་འཐོབ་བོ། །ཉོན་ཡིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་མདོར་བསྡུས་པ་ནི། སུམ་ཅུ་པར། དེ་ལ་གནས་ཏེ་རབ་བྱུང་ཞིང་། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིད་ཅེས་བྱ། །རྣམ་ཤེས་རང་སེམས་བདག་ཉིད་ཅན། །བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི། །ཉོན་མོངས་པ་དང་རྟག་ཏུ་འགྲོགས། །བདག་ཏུ་ལྟ་དང་བདག་ཏུ་རྨོངས
Chinese
因为是无漏清净的识的共同生起之处，所以不是烦恼意。当相应的四种烦恼退没时，因为没有烦恼意的体性，所以不是所谓的烦恼意退没，而是意的本体退没。当意本身远离一切过患，安住于自性的无二本体时，此时意就转依了，并且获得了平等性智的名称。对于这一点，凡夫俗子们完全是烦恼者。声闻、独觉的学道者，在没有安住于道时，完全是烦恼者。安住于道时，因为是无覆无记，所以不是烦恼者，仅仅是意。无学位的状态也与此相同，但在无余涅槃中，相续断绝。慈心圣者安住于道时，是转依的无漏意。出定时，七地以下仍然与四种烦恼相应而生，所以完全是烦恼者。八地以上不与四种烦恼相应而生，所以不是烦恼者，但因为与对法迷惑和细微的增益一起运作，所以既不是纯粹的善，也不是无漏，因此称为无覆无记的意。在金刚喻定之后，因为远离了对人我和法我的增益之相，显现为无过失、自性清净、光明，所以称为平等性智，并且在轮回未空之际，相续不断地自然运作。因此，声闻、独觉和安住于不退转地的人们的意，因为是识对法增益的生起之刹那的生起之处，所以不是转依，因此没有获得平等性智的名称。烦恼意的简略决定：在《三十颂》中说：‘于彼而住极生，于彼所缘名为意，识自心性具，覆而无记性，恒与烦恼俱，我见及我痴。’
English
Because it is the place where uncontaminated and pure consciousnesses arise together, it is not an afflicted mind. When the four corresponding afflictions have subsided, since there is no characteristic of an afflicted mind, it is not the so-called cessation of the afflicted mind, but the cessation of the substance of the mind. When the mind itself is free from all faults and abides in the non-dual essence of its own nature, at that time the mind is transformed, and the name of equality wisdom is obtained. In this regard, ordinary people are completely afflicted. Hearers and solitary realizers who are students, when they have not settled on the path, are completely afflicted. When they have settled on the path, because they are obscured and unspecified, they are not afflicted, but merely mind. The state of non-learning is also the same as this, but in nirvana without remainder, the continuum is cut off. When the noble one of loving-kindness settles on the path, it is the transformed, uncontaminated mind. When arising from the path, below the seventh ground, it still arises in conjunction with the four afflictions, so it is completely afflicted. Above the eighth ground, it does not arise in conjunction with the four afflictions, so it is not afflicted, but because it operates together with subtle bewilderment and imputation of phenomena, it is neither purely virtuous nor uncontaminated, so it is called the obscured and unspecified mind. In the aftermath of the vajra-like samadhi, because it is free from all signs of imputation of self and phenomena, it manifests as faultless, self-nature pure, and luminous, so it is called equality wisdom, and as long as samsara is not empty, it continuously and naturally operates. Therefore, the minds of hearers, solitary realizers, and those who abide on the irreversible ground are not transformed because they are the place of arising of the moment of consciousness arising with imputation of phenomena, and therefore they do not obtain the name of equality wisdom. A brief determination of the afflicted mind: In the Thirty Verses it says: 'Abiding in that, extremely arising, that which is objectified is called mind, consciousness, self-nature possessing, obscured and unspecified nature, always together with afflictions, view of self and delusion of self.'