Tibetan
། བཞུགས་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད་ནས་དེའི་རྣམ་པ་ཡིད་ཡུལ་དུ་འཆར་དུ་བཞུག་གོ །དེ་ཡང་དབུའི་གཙུག་ཏོར་ནས་བཟུང་སྟེ། ཞལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་། ཕྱག་མཉམ་གཞག་དང་ས་ནོན། ཞབས་དཀྱིལ་ཀྲུང་གི་བར་ལ་གསལ་བཏབ་སྟེ། སླར་སྐུའི་སྤྱི་མཚན་ལ་སེམས་བཟུང་། དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་པས་དབུ་དང་ཕྱག་དང་ཞབས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ལ་སོགས་མ་འདྲེས་པས་ཕྱེད་ཙམ་བྱུང་ན། དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་མཐུད་དེ་སེམས་གཟུང་། དེའི་ཚེ་སྐྱོན་བཞི་སྟེ་རྩ་བའི་དམིགས་རྟེན་གྱི་ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་དང་། གྲངས་དང་། ཆེ་ཆུང་གི་ཚད་ལས། ཁ་དོག་སོགས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ན། སྐྱོན་ཡིན་པས། དམིགས་རྟེན་གྱི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སེམས་བཟུང་ངོ། །དེ་ཡང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་སྒོམ་པའི་ཟང་ཟིང་གཞན་བྱུང་ན། སྐྱོན་ཡོན་གང་དུ་ཡང་མི་ལྟ་བར། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་སེམས་འཕྲོར་མི་བཞུགས་པར་རྩ་བའི་དམིགས་རྟེན་ཉིད་ལ་སེམས་བཟུང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྒོམ་པས་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་དམིགས་པ་ནི། གོང་གི་དམིགས་རྟེན་དེ་ཉིད་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར། ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་སྟེ། དམིགས་རྟེན་ཇི་ལྟ་བའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཡུལ་དུ་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་ཤར་བ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་དམིགས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། ཞི་གནས་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཇི་ལྟར་སེམས་བཏོད་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་དག་ནས་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་ལས་དང་པོ་པ་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་མེད་ཁ་མེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གཉིས་ཏེ། དྲན་པས་དང་པོར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏོད་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་རྒྱུན་གཞན་དུ་མི་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བར་སྐབས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་བྱིང་རྒོད་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་ཉེ་བར་བཏོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཅིག་གི་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པས་སེམས་འཕྲོ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཀྱི་གླང་ཆེན་ལོག་འགྲོ་བ། །ད
Chinese
因此，要很好地理解安住的方式，并将它的形象在心中显现。也就是从头顶的顶髻开始，到面部的形象，手结禅定印和触地印，脚结跏趺坐之间都清晰地观想，然后将心专注于整体的身相。像这样反复练习，头、手、脚的颜色和形状等不混淆，如果能做到一半左右，就持续不断地专注于此。这时有四种过失，即从根本的所缘境的颜色、形状、数量和大小的尺度上，出现颜色等其他的形象，这就是过失。因此，要像所缘境的颜色等一样在心中如实地忆念，从而专注。还有，如果出现烟雾等未曾修习的杂念，不要管它是好是坏，不要让心跟随它们飘荡，而要专注于根本的所缘境本身。二是修习而获得明相的所缘境：如前所述，对上述的所缘境反复练习，稍微获得一些三摩地的力量，所缘境的颜色和形状等在心中像现量一样显现时，也称为三摩地的影像，也称为止观的相和所缘境，只是与止观相似而已，并不是真正的止观。四、如何安置心的方法：一般来说，从伟大的论典中讲到的八种断除作意和九种安住心的方法等，都是三摩地的支分，但这里对于初学者来说，修习三摩地必不可少的支分就是正念和正知。正念首先使心安住在所缘境上，并且不让它持续地散乱到其他地方；正知则能识别出中间三摩地的过失，即掉举和沉没，并加以断除。因此，《经庄严论》的解释中说：正念和正知是使心靠近的，一个使心不从所缘境散乱，另一个则能知道心是否散乱。如是说。中观心要中也说：心的象王若走错路。
English
Therefore, one should understand well the ways of abiding and let its image appear in the mind. That is, starting from the crown of the head, to the appearance of the face, the hands in the meditation mudra and earth-touching mudra, and the legs in the lotus posture, all should be clearly visualized. Then, focus the mind on the overall form of the body. By practicing repeatedly in this way, the colors and shapes of the head, hands, and feet, etc., will not be confused. If one can achieve about half of this, then continuously focus on it. At this time, there are four faults: from the color, shape, number, and size of the fundamental object of focus, if other images such as colors appear, this is a fault. Therefore, one should remember the color, etc., of the object of focus as it is in the mind, and thus concentrate. Also, if other distractions such as smoke appear that have not been cultivated, do not regard them as good or bad, and do not let the mind wander after them, but focus on the fundamental object of focus itself. Second, the object of focus through which clarity is obtained by cultivation: As mentioned above, by repeatedly practicing on the above-mentioned object of focus, and gaining some power of samadhi, when the color and shape, etc., of the object of focus appear in the mind like a direct perception, it is also called the image of samadhi, and also called the sign and object of focus of calm abiding. It is only similar to calm abiding, but it is not true calm abiding. Fourth, how to place the mind: Generally speaking, from the great treatises, the eight practices of abandoning and the nine methods of abiding the mind, etc., are all parts of samadhi. But here, for beginners, the indispensable parts for cultivating samadhi are mindfulness and awareness. Mindfulness first causes the mind to abide on the object of focus, and prevents it from continuously scattering to other places; awareness can identify the faults of samadhi in the middle, namely agitation and sinking, and eliminate them. Therefore, the commentary on the Ornament of the Sutras says: Mindfulness and awareness are what bring the mind near, one prevents the mind from scattering from the object of focus, and the other knows whether the mind is scattered. So it is said. The Essence of the Middle Way also says: If the elephant of the mind goes astray.
Tibetan
མིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་ངེས་བཏགས་ཏེ། །ཤེས་རབ་ལྕག་ཀྱུས་རིམ་དབང་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་བཞིན་ནོ། །དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏོད་པའི་ཚུལ་ནི། སྔར་མཐོང་བ་དམིགས་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་འཆར་བར་བྱས་ནས། སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་དམ་དུ་འཛིན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དྲན་པ་གང་ཞེ་ན། འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དྲན་པ་སེམས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བའི་ལས་ཅན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཚེ། དམིགས་པ་ལ་སེམས་པའི་དྲན་པ་མེད་ན། ཡང་ན་སེམས་ནང་དུ་བྱིང་སྟེ་དམིགས་པ་མི་གསལ་བར་འགྱུར་ལ། ཡང་ན་ཕྱིར་འཕྲོས་ཏེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བསྒོམ་པའི་ཚེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤུགས་ལྡན་རྒྱུན་དུ་སྟོན་པ་གལ་ཆེའོ། །གལ་ཏེ་བར་སྐབས་སུ་དྲན་པ་ཉམས་ཏེ། སེམས་བསྡུས་ཡེངས་སུ་གྱུར་ན། དེ་ངོས་ཟིན་པའི་ཤེས་བཞིན་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལ་ཤེས་བཞིན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་༼རྟོག་པའི།༽ཤེས་རབ་སྟེ། བྱིང་རྒོད་བྲལ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ལ། སེམས་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་མི་གསལ་བའི་བྱིང་བ་དང་། གཉིད་ཀྱིས་མྱོས་པ་ལྟར་དམིགས་པ་མི་གསལ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་སེམས་ཉོག་ཉོག་པོར་གྱུར་པའི་རྨུགས་པ་དང་། དམིགས་པ་ལས་ཡུལ་གཞན་ན་སེམས་འགྲོ་བ་ནི་གཡེང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་གྱིས་བསྒོམ་པའི་སྐབས་སུ། དེ་དག་ངོས་ཟིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་། སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་དང་པོར། བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐུན་འདི་མ་རྫོགས་ཀྱི་བར་བྱིང་རྒོད་མ་བྱུང་བར་བྱ་དགོས་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་སྔོན་དུ་བཏང་དགོས་ཀྱི། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས། སྒོམ་པའི་ཚེ་དེ་དག་ངོས་ཟིན་པ་དཀའོ། །དེའི་མངོན་དུ་འདུན་པ་དེ་ལྟར་བཏང་ན་བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་ཐག་ངོས་ཟིན་པར་འགྱུར་ལ། བར་སྐབས་སུ་ཡང་། ཅི་བདག་གི་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏེ་འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་ངམ། ནང་དུ་བསྡུས་སམ། ཞེས་ཡང་ཡང་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟག་པ་ན། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་ཚེ། ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེ་ན་བཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་མཐོང་བ་ཡིད་ཡུལ་དུ་འོང་བ་དྲན་ནོ
Chinese
說：「以堅固的專注之柱，以憶念之繩繫縛，以智慧之鞭次第調伏。」此處的智慧即是正知。憶念使心專注於目標的方式是：使先前見過的目標所依之相顯現，不使心散亂到其他地方，而是將心牢牢地繫於該目標。如《攝阿毘達磨論》中說：「何為憶念？即對於串習之事物不忘失，具有不散亂之作用。」因此，憶念被解釋為心不從目標散亂的作用。因此，在修習三摩地時，如果沒有憶念使心專注於目標，那麼心要么內沉，目標變得不明顯，要么向外散亂，心變得散亂。因此，在禪修時，重要的是持續不斷地生起不忘失三摩地目標的強烈憶念。如果中間憶念減弱，心變得昏沉散亂，那麼認識到這一點的正知非常重要。而正知是對於三摩地的過患和功德（的認識）的智慧，遠離沉沒和掉舉的專注一心是無過患的三摩地，心內收，三摩地的目標不明顯的沉沒，以及像被睡眠麻醉一樣目標不明顯，心變得混濁的昏沉，以及心從目標跑到其他境上是散亂，這些是三摩地的過患。以正知禪修之時，為了認識到這些，在開始禪修之初，必須先生起強烈的意願，即在我的這次三摩地禪修結束之前，不要生起沉沒和掉舉，僅僅知道沉沒和掉舉的過患和功德，在禪修時也很難認識到這些。如果事先生起這樣的意願，那麼沉沒和掉舉一生起就能立即認識到，並且在中間也要時常觀察：我的心是否良好地繫於目標，還是向外散亂，或者向內收攝？這樣觀察時，如果生起了沉沒和掉舉，如何對治呢？即憶念先前見過的色、聲等成為意境。
English
It is said, "With the pillar of steadfast focus, bind it firmly with the rope of mindfulness, and gradually subdue it with the whip of wisdom." Here, wisdom is awareness. The way mindfulness directs the mind to the object is: by causing the appearance of the object of focus that was previously seen, without allowing the mind to wander elsewhere, but holding the mind firmly on that object itself. As it is said in the Compendium of Abhidharma, "What is mindfulness? It is the non-forgetting of familiar objects, having the function of non-distraction." Therefore, mindfulness is explained as the function of the mind not wandering from the object. Therefore, when meditating on samadhi, if there is no mindfulness directing the mind to the object, then either the mind will sink inward and the object will become unclear, or it will scatter outward and the mind will become distracted. Therefore, when meditating, it is important to continuously generate strong mindfulness that does not forget the object of samadhi. If mindfulness weakens in the meantime and the mind becomes dull and distracted, then awareness that recognizes this is very important. And awareness is the wisdom (of recognizing) the faults and merits of samadhi, the one-pointed mind free from sinking and agitation is faultless samadhi, the sinking in which the mind is drawn inward and the object of samadhi is unclear, and the drowsiness in which the object is unclear as if intoxicated by sleep, and the dullness in which the mind becomes confused, and the scattering in which the mind goes from the object to other objects, these are the faults of samadhi. When meditating with awareness, in order to recognize these, at the beginning of entering meditation, one must first generate a strong intention that sinking and agitation should not arise until this session of my samadhi meditation is completed, merely knowing the faults and merits of sinking and agitation makes it difficult to recognize these during meditation. If such an intention is generated beforehand, then sinking and agitation will be recognized immediately as soon as they arise, and in the meantime, one should also frequently examine: Is my mind well-held on the object, or is it scattered outward, or drawn inward? When examining in this way, if sinking and agitation have arisen, how should they be abandoned? That is, remember the forms, sounds, etc. that were previously seen, which become objects of the mind.