Tibetan
འདི་སྐད་ཅེས། གཞན་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཐོབ་པ་ནི། རྒ་ཤི་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅེས་བཀའ་བསྩལ་ཏེ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འདོད་པས། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་དྲུངས་འབྱིན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། ངས་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྣམ་པ་དུ་མར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ལ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཇི་ལྟར་བུ་ལ་བརྟེེན་ཅེ་ན། རྒྱན་དུ། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བརྟེན། །ཅེས་པའམ། ཡང་ན་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། སྨྲ་མཁས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དང་། དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་སྐྱོ་བ་བཟོད་པའོ། །དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྡེ་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དང་། དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཉན་པའོ། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལུང་དང་རིགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤོངས་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པས་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར།
Chinese
如是说，获得随顺他人，将完全从衰老和死亡中解脱。如是宣说。因此，想要获得远离一切障碍的智慧，应当依靠止观来寻求胜观，因为止观双运的瑜伽能够彻底拔除一切障碍。因此，在《圣解深密经》中说：‘我所说的声闻、菩萨和如来的禅定，所显示的各种形态，都应理解为包含在止观之中。’因此，瑜伽士为了获得止观，应当精勤修习胜观。而且，具备胜观的顺缘能够迅速成就，因此首先应当依靠胜观的顺缘。何为胜观的顺缘呢？即依止殊胜士夫，听闻正法，如理作意。如何依止殊胜士夫呢？如《庄严经论》中说：‘善知识调伏寂静极寂静，功德超胜具足精进与教证，精通真实善于言说具悲悯，应依远离厌倦之士夫。’或者说，多闻、善说、具悲悯、能忍受苦行的厌倦。何为听闻正法呢？即对于如来之三藏宝典，以及作为其意趣解释的清净论典，以极大的恭敬心听闻。何为如理作意呢？即对于所听闻的经和论的意义，以教证和理证如理地进行抉择，从而毫无疑惑地确定。如是，具备胜观顺缘的瑜伽士，为了对治二障，应当修习两种无我的真如，即通过了悟补特伽罗无我来断除烦恼障，通过了悟法无我来断除所知障。其中，首先应当修习补特伽罗无我，作为烦恼障的对治。对此，《入中论》中说：
English
Thus it is said: Obtaining conformity with others will lead to complete liberation from aging and death. Thus it was declared. Therefore, wishing to attain the wisdom that is free from all obscurations, one should seek insight (vipassanā) by relying on calm abiding (samatha), because the yoga of the union of calm abiding and insight can completely eradicate all obscurations. Therefore, in the "Explication of the Thought Sutra" (Saṃdhinirmocana Sūtra), it is said: 'Whatever concentrations of the hearers, bodhisattvas, and tathāgatas I have shown in various forms, all of these should be understood as being included within calm abiding and insight.' Therefore, the yogi should diligently cultivate insight in order to attain calm abiding. Moreover, it is quickly accomplished by possessing the conditions for insight; therefore, one should first rely on the conditions for insight. What are the conditions for insight? They are relying on an excellent person, listening to the sacred Dharma, and proper attention. How does one rely on an excellent person? As it says in the Ornament: 'A spiritual friend who is tamed, peaceful, extremely peaceful, superior in qualities, diligent, rich in scripture, who has well realized reality, is eloquent, and possesses compassion, one should rely on such a one who has abandoned weariness.' Or, one who is learned, eloquent, compassionate, and able to endure the weariness of asceticism. What is listening to the sacred Dharma? It is listening with great reverence to the three precious collections of the Tathāgata, and to the pure treatises that serve as explanations of their intent. What is proper attention? It is properly ascertaining the meaning of the sūtras and treatises that have been heard, through scriptural authority and reasoning, and thereby determining them without doubt. Thus, the yogi who possesses the conditions for insight should cultivate the suchness of the two kinds of selflessness as an antidote to the two obscurations: by realizing the selflessness of the person in relation to the aggregates, one abandons the obscuration of afflictions, and by realizing the selflessness of phenomena, one abandons the obscuration of knowledge. Among these, one should first cultivate the selflessness of the person as an antidote to the obscuration of afflictions. Regarding this, in the "Entrance to the Middle Way" (Madhyamakāvatāra):
Tibetan
ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བ་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །བདག་ནི་འདིའི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཡུལ་བདག་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་བདག་འཛིན་སྤངས་དགོས་པས་དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཕུང་མིན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ལ་ཕུང་མེད་དེར་དེ་མེད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་ལྡན་མིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན། །ཅེས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཕུང་པོ་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་ཏེ་བདག་ཅུང་ཟད་མེད་པར་ངེས་པ་ན། བདག་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་ནས་བདག་ལ་བརྟེན་པའི་ཐ་སྙད་གང་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྲོ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་། བདག་མེད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བདེན་པ་བཞི་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དུ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་དཔྱད་དེ་འདི་ཐམས་ཅན་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། བླང་བར་བྱ་བ་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཟད་དོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང་། རྒྱུར་གྱུར་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གཉིས་སོ། །རྣམ་བྱང་ལ་ཡང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་དང་། རྒྱུར་གྱུར་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཕན་ཡོན་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་ཕན་ཡོན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ནི། རྟག་བདེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བཞི་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་
Chinese
如是所说，一切烦恼过患，皆由观五蕴之集聚而来，以智慧亲见此理，瑜伽士了知我即是此等之境，从而断除我执。因此，瑜伽士应如是思维：若五蕴为我，则应有生灭；若我异于五蕴，则应无五蕴之体性。又如是说：非蕴，非异于蕴，彼无蕴，此处亦无彼。如来非具蕴，何者是如来？如是等，随之而行，应细致观察五蕴，以辨别我与五蕴是一是异。如是观察，若能确定毫无我之存在，则应了知所谓之我，不过是分别念之显现而已。对于任何依赖于我之名言概念，皆不应再起分别念，而应一心专注于无我之真谛。或者，通过观修十六种行相之四圣谛，来修持人无我。即应如是观察，此一切法可归纳为应断除之杂染品，与应修持之清净品二者。初者，又可分为作为果之苦谛，与作为因之集谛二者。清净品亦可分为作为果之灭谛，与作为因之道谛二者。初者，应从体性之角度，如实了知其真实状态。二者，应从过患之角度，加以断除。三者，应从断除之果，即利益之角度，令其现前。四者，应从断除者，即对治之利益之角度，加以修习。如是，取蕴之苦，乃是常乐等四颠倒之对治，故应修持无常、苦、空、无我之行相。如经中所云：诸比丘，色是常耶？是无常耶？尊者，是无常。若是无常，是乐耶？是苦耶？尊者，是苦。若是无常、苦
English
As it is said, all the faults of afflictions arise from the view of the aggregates. Having directly seen this with wisdom, the yogi, realizing that "I" is the object of these, prevents the self. Therefore, the yogi should contemplate: If the aggregates were the self, then it would be subject to arising and ceasing. If the self were other than the aggregates, then it would be without the characteristics of the aggregates. And as it is said: Not the aggregates, not other than the aggregates, where there are no aggregates, there is no that. The Tathagata is not possessed of aggregates, what is the Tathagata? Following these and others, one should carefully examine the aggregates to discern whether the self is one with or different from the aggregates. Having examined in this way, if one is certain that there is no self at all, then one should understand that the so-called "self" is merely an appearance of conceptual thought. One should not indulge in conceptual proliferation regarding any terms or concepts that rely on the self, but should focus single-mindedly on the truth of selflessness. Alternatively, one should meditate on the selflessness of the person by focusing on the sixteen aspects of the four noble truths. That is, one should examine in this way: all of this can be summarized into two