Tibetan
་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་འདི་ལས་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོད་པར་གསལ་བར་ངེས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉན་རང་དེ་དག་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་དག་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རིགས་པའང་ཡོད་དེ། གལ་ཏེ་ཉན་རང་དག་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་མེད་ན། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྟོགས་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀའང་ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་སོགས་སུ་རྟོགས་པས་མི་སྤོང་ཡང་། དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཅན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཕུང་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་འདོགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་པ་ལས་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མ་དབུས་མེད་པར། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུན་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཅེས་འཁོར་བའི་འཇུག་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་རྩ་བར་བསྟན་ཅིང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། །དུས་གསུམ་དུ་ཡང་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང་། །ཞེས་འཁོར་བའི་ལྡོག་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་གཉེན་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དག་
Chinese
正如所说的那样。从这段引文中可以清楚地确定，声闻和独觉也具有了悟一切法无自性的智慧。如果不是这样，那么声闻和独觉为什么不能被初发心的菩萨以智慧的力量所压倒呢？那是因为他们不了解法无自性，而初发心的菩萨却了解。这其中也有道理。如果声闻和独觉没有了悟法无自性，那么他们就像外道一样，无法舍弃三界烦恼的习气，因为他们没有了悟实相的智慧。仅仅了悟蕴无常和痛苦等相状，并不能从根本上断除贪欲等烦恼，因为两者都同样错误地执着于蕴的实相。就像贪欲等烦恼所执着的美好和丑陋等自性并非蕴的真实存在一样，无常和痛苦等的体性也并非蕴的真实存在，因为它们本性为空。如果认为即使不了悟无常等，也能通过了悟作为它们之因的补特伽罗无我来舍弃烦恼，这样就没有过失，那么，那些执着于蕴为无常等实有之物的人，也无法了悟补特伽罗无我，因为执着我的基础是缘于蕴。就像《宝鬘论》中所说：‘只要有对蕴的执着，就有对我的执着。从我执产生业，从业产生轮回。无始无中三条路，轮回之轮如火轮，彼此相续转不停，此即是轮回。’从轮回的进入开始，就说明了对蕴的执着是产生轮回的根本。又如该论中所说：‘因为在自他二者和三时中都不可得，所以我执将会灭尽，之后业和轮回也会灭尽。’从轮回的止息开始，就说明了了知蕴无自性是产生解脱的对治。如果他们
English
As it is said. From this quote, it is clearly determined that Hearers and Solitary Buddhas also possess the wisdom of realizing that all phenomena are without inherent existence. If this were not the case, why would Hearers and Solitary Buddhas not be able to be overwhelmed by the power of wisdom by a Bodhisattva who has generated the initial thought of enlightenment? That is because they do not understand that phenomena are without inherent existence, while a Bodhisattva who has generated the initial thought of enlightenment does understand. There is also reason for this. If Hearers and Solitary Buddhas did not realize that phenomena are without inherent existence, then, like non-Buddhists, they would not be able to abandon the latent predispositions of the afflictions of the three realms, because they do not have the wisdom of realizing the true nature. Merely realizing the aspects of impermanence and suffering of the aggregates does not uproot desires and so on, because both are equally mistaken in clinging to the true nature of the aggregates. Just as the aggregates do not truly exist as beautiful and ugly, etc., as clung to by desires and so on, so too, the nature of impermanence and suffering, etc., do not truly exist in the aggregates, because they are empty of inherent existence. If it is argued that even if one does not abandon afflictions by realizing impermanence, etc., there is no fault because one abandons them by realizing the selflessness of the person who is the cause of those afflictions, then, those who cling to the aggregates as real things such as impermanence, etc., will not realize the selflessness of the person, because the basis for clinging to self is focused on the aggregates. As it is also said in the Ratnavali: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. From clinging to self, karma arises, and from karma, rebirth arises. Without beginning or middle, these three paths, the wheel of cyclic existence, like a wheel of fire, constantly turn into each other, this is cyclic existence.' Starting from the entrance into cyclic existence, it is explained that clinging to the aggregates is the root of arising in cyclic existence. Also, as it says in the same text: 'Because it is not found in oneself, others, or the three times, clinging to self will be exhausted, and then karma and rebirth will also be exhausted.' Starting from the cessation of cyclic existence, it is explained that knowing that the aggregates are without inherent existence is the antidote to arising in cyclic existence. If they