Tibetan
ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་མཛད་ནས། སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ། མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་འཛམ་གླིང་དུ་གསལ་བར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་ཆ་འགྲེལ་པ་དང་། རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཆ་འགྲེལ་པ་གཉིས་སུ་གནས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། སྒོམ་བྱུང་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་མན་ངག་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། ལོག་སྨྲ་ཚར་གཅོད་པ་དང་། སྐལ་ལྡན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དང་། སྟོན་པ་ལ་གུས་པ་སྐྱེད་པའི་གཞུང་གསུམ་དུ་གནས་སོ། །དང་པོ་ནི་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་རྟག་ཆད་དུ་སྨྲ་བ་མཐའ་དག་རིགས་པས་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་ག དམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་ལ་ཟབ་མོ་འདོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་བསྟོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་གཙོ་ཆེར་ཟབ་མོ་གསུང་ཞིང་། ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་པའི་ཆ་འགྲེལ་པ་ནི་མདོ་སྡེ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྟར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ནི་བ སྒྲུབ་བྱ་བདེན་དངོས་འགོག་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་རྟོག་གེའི་རིགས་པ་འགོག་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། གཞན་ལུགས་ཡོངས་གཅོད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དགག་པ་བསྟན་པ་དང་། རང་ལུགས་རྣམ་བཅད་ཙམ་སྨྲས་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལའང་རང་བཞན་གྱི་སྡེ་པ་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ་དང་། རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའོ། །གཉིས་པ་ལའང་། སྤྱིར་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲས་པ་ལ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་རྩོད་པ་ཟློག་པ། ཁྱད་པར་དུ་འདུས་བྱས་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་སྨྲས་པ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་དང་གཉིས་སོ། །དང་
Chinese
迎请了众多的大乘经藏，造了《中观根本慧论》等论典，将所有如来教法的要义，解释为甚深缘起的中观之道，遣除了所有的增益和诽谤之边，在世间阐明了所有如来唯一行进的道路，心之精髓，离边大中观之理。论师的论典也安住于甚深见解方面的解释和广阔行持方面的解释两种。第一种中，又有以闻思断除增益的论典，和以修所生受持的诀窍两种。第一种中，又安住于破斥邪说，摄受具缘者，以及生起对导师的敬信的三种论典。第一种是中观理聚论，它们是为了以理证驳倒自他部派中所有执着常断之说。第二种是《宝鬘论》等，它们是为了以教诫和随教的方式，向他人开示甚深之理。第三种是赞颂的集聚，它们主要是宣说甚深之理，并通过领悟的角度，讲述导师的伟大功德。行持方面的解释是《集学论》，它是为了如经中所说的那样，展示在家菩萨和出家菩萨两方面的学处。其中，中观理聚论分为所破的真实存在和能破的论式推理两种。第一种中，又有显示对说他宗完全遮破的驳斥，和避免对仅说自宗部分断定的争论两种。第一种中，又有共同遮破自他宗，和分别遮破自宗两种，其中第一种是《中观根本慧论》。第二种是《六十正理论》。第二种中，又有避免由于泛说无自性而与理相违的辩论，以及避免由于特说有为法无生灭而与教证相违的《七十空性论》两种。第一
English
Having invited many Mahayana sutras, treatises such as the Root Wisdom of the Middle Way were composed, explaining the essence of all the teachings of the Tathagatas as the profound Middle Way of dependent arising, eliminating all extremes of addition and denial, and clarifying in the world the single path traversed by all the Tathagatas, the heart essence, the way of the great Middle Way free from extremes. The treatises of the masters also abide in two aspects: explanations of the profound view and explanations of the vast conduct. The first also has two aspects: treatises that sever additions through hearing and thinking, and instructions that are practiced through meditation-arising. The first also abides in three treatises: refuting wrong views, taking care of the fortunate, and generating respect for the teacher. The first is the collection of Middle Way reasonings, which are for refuting with reason all those of self and other schools who speak of permanence and annihilation. The second is the Garland of Jewels and so forth, which are for instructing others in the profound through advice and subsequent instruction. The third is the collection of praises, which are mainly for speaking of the profound and, through the door of understanding, expressing the great qualities of the teacher. The explanation of the aspect of conduct is the Compendium of Sutras, which is for showing how the trainings of both householder bodhisattvas and renunciate bodhisattvas arise from the sutras. Among these, the collection of Middle Way reasonings is divided into two: refuting the object to be proven as truly existent and refuting the reasoning of logic as the means of proof. The first also has two: showing the refutation of those who speak of completely refuting others' systems and avoiding disputes about those who only speak of partially determining one's own system. The first also has two: jointly refuting both self and other schools and separately refuting one's own school, of which the first is the Root Wisdom of the Middle Way. The second is the Sixty Stanzas on Reasoning. The second also has two: avoiding debates that contradict reason by generally speaking of no self-nature and avoiding contradictions with scripture by specifically speaking of conditioned phenomena as having no arising or ceasing, the Seventy Stanzas on Emptiness.
Tibetan
པོ་གཉིས་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་སྤྱི་ལས་བརྩམས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཡན་ལག་གི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་རྩོད་པ་ཟློག་པ་ནི་རྐྱེན་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལས་འཕྲོས་པ་ཡིན་ལ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ནི་འདུ་བྱེད་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལས་འཕྲོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་རྟོག་གེའི་རིགས་པ་འགོགས་པ་ནི་ཞིབ་མོ་རྣམ་པར་འཐག་པ་སྟེ། དེས་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་གེའི་རིགས་པ་མ་ལུས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་བྱུང་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་མན་ངག་ལའང་། ཕྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ། ནང་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གསང་བ་འདུས་པ་རིམ་པ་ལྔ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རྗེས་སུ། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་མཛད་དེ་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀྲལ་ལོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་མཛད་དེ་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་དུ་བཀྲལ། རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་གི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྩ་བ་དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་། འགྲེལ་པ་རྟོག་གེ་འབར་བ་དང་བཅས་པ་མཛད་དོ། །དེ་ཕྱིན་ཆད་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་བྱོན་ཏེ། འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་དེ་ཡིན་པར་གཟིགས་ནས། དེའི་གཞུང་འཛུགས་པའི་ཕྱིར་དུ་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་མཛད་ནས་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་དོ། ཁྱད་པར་དུ་དབུ་མ་རྩ་བའི་རིགས་པའི་ཁ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་བསལ་ནས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་འགྲེལ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལ་བརྟེན་ནས
Chinese
这两者是中观论著的完整主体，因为它们从普遍的缘起开始，确立了无自性。后面的两个是分支论著，因为它们是从《中观根本慧论》中衍生出来的。其中，《回诤论》是从观察因缘的分别品中衍生出来的，《七十空性论》是从观察行品的分别品中衍生出来的。第二，驳斥立宗者的思择理路是《细研磨论》，因为它驳斥了量和所量等所有思择理路。对于通过修所生慧而修持的诀窍，外者是依赖于波罗蜜多乘而修持的《菩提心释》，内者是依赖于金刚乘而修持的《密集金刚五次第》。如此，在论师造了中观论著之后，圣天也造了阐明瑜伽修持次第的论著《四百论》等。在此之前，圣龙树的观点没有不一致之处。之后，论师佛护造了《中观根本慧论释》，将圣者的观点解释为应成派。在其之后，论师清辨为了驳斥佛护的观点，造了《中观根本慧论释·般若灯论》，将圣者的观点解释为自续派。为了驳斥自他宗派的邪分别，造了中观论著根本《中观宝鬘论》以及注释《思择焰论》。自此之后，圣者的观点分为了应成派和自续派。在其之后，吉祥月称出现，他认为圣者的观点没有颠倒，佛护的宗派是正确的。为了建立他的宗派，他造了《中观根本慧论释·显句论》，批评了清辨的观点，并建立了佛护的宗派。特别是为了补充《中观根本慧论》的理路，以及为了消除大乘经部的观点唯识宗，而要解释《入中论》，依靠《十地经》而作。
English
These two are the complete body of the Madhyamaka treatises, because they establish selflessness starting from general dependent origination. The latter two are branch treatises, because they are derived from the Root Verses on the Middle Way. Among them, the *Refutation of Objections* is derived from the chapter on examining conditions, and the *Seventy Stanzas on Emptiness* is derived from the chapter on examining aggregates. Secondly, refuting the reasoning of proponents is the *Detailed Analysis*, because it refutes all reasoning of proponents, such as valid cognition and the knowable. As for the instructions for practicing through meditation-born wisdom, the outer is the *Commentary on the Mind of Enlightenment*, which is practiced based on the Perfection Vehicle, and the inner is the *Guhyasamaja Five Stages*, which is practiced based on the Vajra Vehicle. Thus, after the master composed the Madhyamaka treatises, Aryadeva also composed treatises such as the *Four Hundred Verses*, which clarify the stages of yogic practice. Up to that point, there was no disagreement with Nagarjuna's view. Then, Master Buddhapalita composed a commentary on the Root Verses on the Middle Way, explaining the holy one's view as Prasangika. After that, Master Bhavaviveka, in order to refute Buddhapalita's view, composed the *Prajnapradipa* commentary on the Root Verses on the Middle Way, explaining the holy one's view as Svatantrika. In order to refute the wrong conceptions of his own and others' schools, he composed the root Madhyamaka treatise *Madhyamakahrdayakarika* and the commentary *Tarkajvala*. From then on, the holy one's view was divided into Prasangika and Svatantrika. After that, glorious Chandrakirti appeared, and seeing that the holy one's view was not inverted and that Buddhapalita's system was correct, he composed the *Prasannapada*, a commentary on the Root Verses on the Middle Way, in order to establish his system, criticizing Bhavaviveka's position and establishing Buddhapalita's system. In particular, in order to supplement the reasoning of the Root Verses on the Middle Way, and in order to eliminate the view of the Great Vehicle sutras as merely mind-only, and in order to explain the *Entering the Middle Way*, he relied on the *Dasabhumika Sutra*.