Tibetan
།གཉིས་པ་དེ་ངེས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་སོགས་ཏེ། བླ་ན་མ་མཆིས་པ་ནི། འདིའི་གོང་ན་འཁོར་ལོ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐབས་མེད་པའོ། །ངེས་པའི་དོན་ནི་འདིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སོགས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །བཀའ་བར་པ་ངེས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དག་གིས་མདོ་འདི་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་མདོ་སྡེ་འདི་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཚུལ་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲང་བའི་དོན་དུ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་དག་དྲང་དོན་ཡིན་པར་གང་ལས་ཤེས་ཞེ་ན། ལུང་དང་རིགས་པ་ལས་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ལུང་ནི་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་ནི་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དགོས་པ་ནི། གཙོ་བོ་དང་། རྡུལ་དང་། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་ཟག་རྒྱུན་དང་ཕུག་པོ་དང་། །དེ་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྡུལ་དང་ནི། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་རྣམས། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའང་ཡོད་དེ། དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དེ། གལ་ཏེ་ངེས་པའི་དོན་ཡང་དག་པ་ཡིན་ན་རིགས་པས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བར་རིགས་ན། འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས་རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་བརྟག་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མདོ་འདིར། བར་པ་དྲང་བའི་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། དམིགས་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྲག་པ་དག་རིམ་གྱིས་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཟ་བ་པོ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་ཤེས་ཏེ། རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་འཆད་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། །གང་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ཉིད་བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་བསམས་ནས་ལུང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྣ་བཅད་མ་གཡར་པོའི་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་རློམ་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ལུགས་དེ་ནི་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་བཞེད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གི་ལུགས་ལས་ཀྱང་
Chinese
第二，为了显示那是究竟的意义，如世尊所说等等。无上的意思是：因为这之上没有其他的法轮。因此，没有间隙。究竟的意义是：因为在这里将有和没有等一一分开显示，所以是如其言辞的。因此，那不是争论的基础。那些认为中间的教诲是究竟意义的人，会如何解释这部经呢？那些人认为，无论在哪里显示唯识的道理，比如这部经等等，所有那些都解释为不了义。从哪里知道这些是不了义呢？从圣言和理证。其中，首先是圣言，如《楞伽经》所说：『如同医生对病人，给予药物一样。同样，佛陀对众生，也宣说唯识之法。』这样说。必要性是：为了驳斥其他和自己的宗派所考察的作者，如神我和微尘，自在天等等，以及补特伽罗等等。又是那部经中说：『补特伽罗、常一、自性，以及因缘和微尘，神我、自在天、作者等，我皆说为唯识。』因为这样说。理证也有，在《解深密经》等等中，显示只有依他起和唯识。如果那是究竟的真实意义，那么理应不会被理证所损害。因为，从下面将要解释的理证来看，以理证成立的真实识是不可考察的。因此，这部经中，说中间的教诲是不了义，最后的教诲是究竟意义的意图是：为了逐渐引导那些害怕具有对境的空性见解的人，并且为了在名言中驳斥唯识之外的作者和受者，通过圣言和理证可以知道这样说的原因。因为将在下面详细解释，所以不再赘述。有些人接受了在遍计所执识之外的如来藏是常有的，并且认为那就是最后教诲的意图，然后用这部经来证明最后教诲是究竟意义，这就像是断了鼻子的人用借来的装饰品来炫耀美丽一样。那种观点甚至也违背了认为最后教诲是究竟意义的伟大车乘宗派的观点。
English
Secondly, to show that it is the definitive meaning, as the Bhagavan said, etc. "Unsurpassed" means: because there is no other wheel of Dharma above this. Therefore, there is no gap. The definitive meaning is: because here, existence and non-existence, etc., are shown separately, it is according to the words. Therefore, that is not the basis of dispute. How do those who consider the intermediate teaching to be of definitive meaning interpret this sutra? Those people think that wherever the doctrine of mere consciousness is shown, such as in this sutra, etc., all of those are explained as provisional meaning. How is it known that these are of provisional meaning? From scripture and reasoning. Among them, first is scripture, as it is said in the Noble Lankavatara Sutra: 'Just as a doctor gives medicine to a patient, similarly, the Buddha teaches the Dharma of mere consciousness to sentient beings.' Thus it is said. The necessity is: to refute the agent examined by other and one's own schools, such as the chief, atoms, Ishvara, etc., and the person, etc. Again, in that very sutra it says: 'The person, permanence, substance, as well as conditions and atoms, the chief, Ishvara, agents, I have taught as mere consciousness.' Because it is said thus. There is also reasoning, in the Samdhinirmocana Sutra, etc., it is shown that only other-powered and mere consciousness exist. If that were the definitive, true meaning, then it should not be harmed by reasoning. Because, from the reasoning that will be explained below, the truly established consciousness that is established by reasoning cannot be examined. Therefore, in this sutra, the intention of saying that the intermediate teaching is of provisional meaning and the final teaching is of definitive meaning is: to gradually guide those who are afraid of emptiness that has an object, and to refute the agent and enjoyer other than mere consciousness in conventional truth, it is known by scripture and reasoning that it is said thus. Because it will be explained in detail below, it is not elaborated. Those who accept the Tathagatagarbha, other than consciousness, as permanent, and think that that is the intention of the final teaching, and then use this sutra to prove that the final teaching is of definitive meaning, it is like a noseless person boasting of beauty with borrowed ornaments. That view even contradicts the views of the great chariot schools that consider the final teaching to be of definitive meaning.
Tibetan
ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཐུབ་པས་ཆོས་གསུངས་པའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་གསུང་རབ་དེ་ཉིད་སྡུད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བསྡུ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བསྡུ་བ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལའང། རྩ་བའི་བསྡུ་བ་གཅིག་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་བསྡུ་བ་གཉིས་ཏེ་གསུམ་དུ་གྲགས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་སྡུད་པ་པོ་འཕགས་པ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་དང་། ཉེ་བ་འཁོར་དང་། ཀུན་དགའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་ན། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱའི་དབུས་སུ་སྟོན་པས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར། ཐོག་མར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དང་། ཐ་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་པ་དང་། བར་སྐབས་དག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་དང་། འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བསྙད་དེ་ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་དང་། ཡངས་པ་ཅན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞི་བཅུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རྨ་ཕྱུང་སྟེ་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ན་འཕགས་པ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་བརྒྱས་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞི་བཅུ་སུན་ཕྱུང་ནས་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་མཛད་དེ། དེ་ལ་བསྡུ་བ་གཉིས་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །བསྡུ་བ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་བྱུང་ངོ་། །བསྡུ་བ་གསུམ་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པར་ཟད་ཀྱི་ལུང་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་། །བསྡུ་བ་གཉིས་པ་མ་བྱུང་བའི་གོང་དུ་ནི་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱེས་པའང་མེད་ལ། དེ་ནས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཆེར་གཡོས་ཏེ་རྩོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་བྱུང་བས་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱིས་ཤིང་། སྡེ་པ་རྣམས་གྱེས་པའི་འོག་ཏུ་བསྡུ་བ་གསུམ་པ་བྱུང་བར་མངོན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཀྲི་ཀྲིའི་རྨི་ལྟས་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཉིད་ལ་བསྡུ་བ་གསུམ་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་པ་སོ་སོ་དེ་དག་ཀྱང་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་གྱེས། རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་རྟོག་གེ་འབར་བར་ལུགས་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་
Chinese
因为是外在的缘故。原因在其他地方详细说明。 这样，略微讲述了释迦牟尼佛讲法的仪轨后，接下来将稍微讲述收集这些经典的那些人是如何收集的仪轨。 收集有两种方式：小乘的律藏的收集和大乘的律藏的收集。 第一种又分为三种：根本的收集一次，过渡的收集两次。 第一种是，根本的收集者是圣者大迦叶，近侍阿难陀和迦叶等，在世尊涅槃后不久，在王舍城五百阿罗汉的中央，如《佛陀正确收集法的经》中所显现的那样，首先是“如是我闻”，最后是对世尊所说的话进行赞颂，中间穿插连接和关联等，如理如实地收集了小乘的三藏。 之后，世尊涅槃一百年后，毗舍离城的比丘们以十事非法之事损害了佛教，使其变得污秽，这时圣者名称等七百阿罗汉驳斥了十事非法之事，举行了吉祥的布萨，这被称为第二次收集。 这两次收集都出自律部的细则。 第三种收集只是在论典中广为人知，而不是出自律部。 在第二次收集之前，还没有分裂成各个部派。 之后，魔的事业大为兴盛，出现了一些争论之法，导致了部派的分裂。 部派分裂之后，第三次收集才显现出来。 因为依靠国王克里克瑞的梦兆授记经，将所有部派都收集到佛教中，这被称为第三次收集。 那么，这些各个部派是在什么时候分裂的？有多少种呢？ 对此，《思择焰》中有三种观点。 第一种是，佛陀世尊圆寂后
English
Because it is external. The reasons are explained in detail elsewhere. Having briefly mentioned how the Buddha taught the Dharma, next we will briefly discuss how those who collected these scriptures collected them. There are two types of collections: the collection of the Vinaya Pitaka of the Hinayana and the collection of the Vinaya Pitaka of the Mahayana. The first also has three types: one fundamental collection and two temporary collections. The first is that the fundamental collectors were the great Arhat Kashyapa, the attendant Ananda, and Kashyapa, etc. Not long after the Blessed One passed into Nirvana, in the center of five hundred Arhats in Rajagriha, as it appears in the Sutra of the Buddha's Correct Collection of the Dharma, first was "Thus have I heard," and finally, praises were made to what the Blessed One had said, and in the middle, connections and relationships, etc., were properly and accurately collected, thus accurately collecting the three Pitakas of the Hinayana. Then, one hundred years after the Blessed One passed into Nirvana, the monks of Vaishali damaged the Buddha's teachings with ten unlawful things, making them impure. At this time, seven hundred Arhats, including the venerable Name, refuted the ten unlawful things and performed an auspicious Uposatha, which is known as the second collection. These two collections come from the minor rules of the Vinaya. The third collection is only well-known in the treatises and does not come from the Vinaya. Before the second collection, there was no division into separate schools. Afterwards, the work of Mara greatly increased, and some doctrines of dispute arose, leading to the division of schools. After the schools split, the third collection appeared. Because all the schools were collected into the Buddha's teachings based on the Sutra of the Prophecy of King Krikri's Dream, this is known as the third collection. So, when did these various schools split? And how many types are there? On this, there are three views in the Tarka-jvala. The first is that after the Buddha, the Blessed One, passed completely into Nirvana for years