Tibetan
་ལྟ་བ་ཐ་དད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་དེ་དག་ནི། ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ན་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པའང་ཡིན་ནོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དབུ་མ་པ་དང་། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་ལྷག་ཙམ་ལོན་པ་ན། བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྡེ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་གྱེས། ལྟ་བ་མི་མཐུན་པ་ཐ་དད་པས་ཟིང་ཟིང་པོར་གྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་གཡེངས་ཏེ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལྟ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ན། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཤེས་ཀྱིས། །ང་ནི་མྱ་ངན་འདས་འོག་ཏུ། །ཚུལ་རྣམས་འཛིན་པར་གྱུར་པ་དེ། །ལྷོ་ཕྱོགས་བེ་དྷའི་ཡུལ་དུ་ནི། །དགེ་སློང་དཔལ་ལྡན་ཞེས་གྲགས་པ། །དེ་མིང་ཀླུ་ཞེས་འབོད་པ་སྟེ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་འཇིག་བྱེད། །ང་ཡི་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་ན། །བླ་མེད་ཐེག་པ་གཙོར་བསྟན་ནས། །རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་བསྒྲུབས་ཏེ། །བདེ་བ་ཅན་དུ་དེ་འགྲོའོ། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བཞི་བརྒྱ་ན་བྱོན་ཏེ། ཀླ྄ུའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་མཛད་ནས། སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ། མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་འཛམ་གླིང་དུ་གསལ་བར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་ཆ་འགྲེལ་པ་དང་། རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཆ་འགྲེལ་པ་གཉིས་སུ་གནས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། སྒོམ་བྱུང་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་མན་ངག་གཉིས་སོ། །ད
Chinese
是因为见解不同而彻底区分的缘故。这样一来，具足清净增上戒律学的是十八部，具足增上智慧学的是四宗。因此，那些说有补特伽罗的部派，因为没有舍弃增上戒律学，所以在名义上被归入佛教，因为舍弃了增上智慧学，所以实际上也是佛教之外的。 大乘的经藏的意趣解释也有两种：中观派和唯识派。 第一种是，世尊涅槃后一百多年的时候，由于魔业的力量，各部派互相分裂，由于不同的见解而变得混乱不堪，所有人都心散于空性，变成了执着于实有的见解者。 如《楞伽经》所说：“大慧汝当知，我涅槃之后，彼执持诸法。于南方的毗陀国，有比丘名为具吉祥，彼名龙，能摧毁有无边。我的教法于世间，主要宣说无上乘，证得极喜地，彼往生极乐世界。” 如是授记的大士圣者龙树，在导师涅槃后四百年出现，从龙宫等地迎请了《般若波罗蜜多》等众多大乘经部，造了阐释一切如来教义的根本是甚深中观道的论著《中观根本慧论》等，遣除了一切增益和诽谤的边，使一切如来的唯一行道，心之精华，离边大中观之理在世间得以显明。 论师的论著也安住于甚深见解方面的解释和广阔行持方面的解释两种。 第一种也有通过闻思断除增益的论著和通过修生起受持的诀窍两种。
English
It is because of the thorough division by different views. Thus, those who possess the pure higher training in discipline are the eighteen schools, and those who possess the higher training in wisdom are the four philosophical schools. Therefore, those schools that assert the existence of a person (pudgala), because they have not abandoned the higher training in discipline, are nominally included in the teachings of the Buddha, but because they have abandoned the higher training in wisdom, they are also truly external to the teachings. The explanations of the intention of the Great Vehicle's pitaka are also of two kinds: the Madhyamaka and the mere representation-only (Vijñānavāda). The first is that, after the Blessed One passed into nirvana for more than a hundred years, due to the power of the actions of the demons, the schools split into different factions. They became chaotic with different and incompatible views, and everyone's mind was distracted by emptiness, and they became holders of views that manifestly clung to entities. As it says in the Laṅkāvatāra Sūtra: "Great wisdom, you should know that after my nirvana, those who hold to phenomena, in the southern country of Vidarbha, there will be a monk known as Glorious, whose name is Nāga, who will destroy the sides of existence and non-existence. In my teachings in the world, he will mainly teach the unsurpassed vehicle, and having accomplished the Joyful Ground, he will go to Sukhavati." The great being, the noble Nāgārjuna, who was prophesied in this way, appeared four hundred years after the Teacher passed into nirvana. From the land of the nāgas and so on, he invited many Great Vehicle sutras, such as the Prajñāpāramitā, and composed treatises that explain the intention of all the teachings of the Thus-Gone One as the profound Middle Way of dependent arising, such as the Fundamental Wisdom of the Middle Way (Mūlamadhyamakakārikā). He eliminated all extremes of superimposition and denigration, and made clear in the world the single path of all the Thus-Gone Ones, the heart essence of the mind, the way of the great Middle Way free from extremes. The Teacher's texts also abide in two parts: explanations of the profound view and explanations of the vast conduct. The first also has two parts: texts that cut off superimpositions through hearing and thinking, and instructions for taking them into experience through meditation.