Tibetan
པ་བཅུར་གནས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་བརྟན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། གནས་པ་བུ་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་པ་དང་། བཟང་པོའི་ལམ་པ་དང་། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་དང་། མང་སྟོན་པ་དང་། ཆོས་སྦས་པ་དང་། ཆར་བཟང་འབེབས་པ་དང་། བླ་མ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་གནས་བརྟན་པའི་མིང་གཉིས་པ་ནི་གངས་རི་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཡོད་སྨྲ་བའི་མིང་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བ་དང་། རྒྱུར་སྨྲ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་མུ་རུན་ཏ་ཀ་པ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་པའི་མིང་གཞན་ནི། པན་ཏ་ཀ་པ་དང་། ཀུ་རུ་ཀུ་ལ་པ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །ཆར་བཟང་འབེབས་པའི་མིང་གཉིས་པ་འོད་སྲུངས་པ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར། བླ་མ་པ་ལའང་། ཁ་ཅིག་འཕོ་བར་སྨྲ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ནི་ཕྱེ་བའི་དུས་དང་གནས་དང་། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་ལ། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ནི། འདི་ལྟར། གནས་བརྟན་པ་དང་། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་དང་། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའོ། །གནས་བརྟན་པའང་གཉིས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། གནས་མ་བུའི་སྡེ་པའོ། །ཡོད་པར་སྨྲ་བའང་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་། མདོ་སྡེ་སྨྲ་བའོ། །གནས་མ་བུ་པའང་བཞི་སྟེ། མང་པོས་བཀུར་བ་དང་། ཆོས་མཆོག་པ་དང་། བཟང་པོའི་ལམ་པ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དྲུག་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་བརྟན་པ་ནི་དྲུག་ཏུ་གནས་སོ། །དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པའང་རྣམ་པ་བརྒྱད་དེ། འདི་ལྟར། དེ་ཉིད་དང་། ཤར་གྱི་རི་བོ་པ་དང་། ནུབ་ཀྱི་རི་བོ་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་རི་པ་དང་། གངས་རི་པ་དང་། དོན་གྲུབ་པ་དང་། མཆོད་རྟེན་པ་དང་། བ་ལང་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའང་བཞི་སྟེ། ས་སྟོན་པ་དང། འོད་སྲུངས་པ་དང་། ཆོས་སྦས་པ་དང་། གོས་དམར་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །ལུགས་གསུམ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལོན་པ་ན། རྒྱལ་པོ་དགའ་བོ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་གྲོང་ཁྱེར་པ་ཏ་ལ་པུ་ཏྲའི་ནང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཕགས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ནི། ཡང་ལེན་པ་མེད་པར་བསིལ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ན། འཕགས་པ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་ཆེན་པོ་དང་། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། བླ་མ་དང་། རཻ་བ་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་དགེ་འདུན་དེ་ལྟར་བཞུགས་པ་ན། བདུང་སྡིག་ཅན་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་འཛིན་པས་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ཏེ། གཞི
Chinese
分为十处，即：上座部、一切有部、住子部、法上部、贤道部、大众部、多闻部、法藏部、善降雨部、以及上师部。其中，上座部的第二个名称也叫雪山部。有部的另一个名称也叫分别说部、因说部。有些人也称之为穆伦达卡部。大众部的另一个名称是班达卡部和库鲁库拉部。善降雨部的第二个名称也叫饮光部。对于上师部，有些人也称之为转部。第二种流派，在分裂的时间、地点和原因上与之前相同，但根本的区分有三种，即：上座部、大众部、以及分别说部。上座部也有两种，即一切有部和住子部。有部也有两种，即：其自身和经量部。住子部也有四种，即：大众部、法上部、贤道部、以及六城部。这样，上座部就分为六个部分。大众部也有八种，即：其自身、东山部、西山部、王舍城部、雪山部、义成部、支提部、以及牛住部。分别说部也有四种，即：地论部、饮光部、法藏部、以及赤衣部。第三种流派是，世尊涅槃一百三十七年后，国王悦意和莲花大士等在巴塔拉普特拉城（巴特那）中进行集结时，大多数圣者没有再次受生，获得了寂灭的境界。当时，圣饮光大部、圣龙大部、大施部、上师部、以及雷瓦达等获得了正见，阿罗汉僧团如是安住。恶性比丘提婆达多等一切与正法相违背者，以持比丘形象，示现各种神通，
English
It is divided into ten places, namely: Sthavira, Sarvastivada, Vatsiputriya, Dharmottariya, Bhadrayaniya, Mahasamghika, Bahusrutiya, Dharmaguptaka, Kasyapiya, and the Lama. Among them, the second name of Sthavira is also called the Himavanta. Another name for the Sarvastivada is also called Vibhajyavada, Hetuvada. Some people also call it Muruntaka. Another name for the Mahasamghika is Bandhaka and Kurukula. The second name of Kasyapiya is also called Kasyapiya. For the Lama, some people also call it the Transfer. The second school is the same as before in terms of the time, place, and reason for the split, but there are three fundamental distinctions, namely: Sthavira, Mahasamghika, and Vibhajyavada. There are also two types of Sthavira, namely Sarvastivada and Vatsiputriya. There are also two types of Sarvastivada, namely: its own and Sautrantika. There are also four types of Vatsiputriya, namely: Mahasamghika, Dharmottariya, Bhadrayaniya, and the Six Cities. In this way, Sthavira is divided into six parts. There are also eight types of Mahasamghika, namely: its own, Eastern Mountain, Western Mountain, Rajagriha, Himavanta, Siddhatthaka, Chaityaka, and Gokulaka. There are also four types of Vibhajyavada, namely: the Earth Theory, Kasyapiya, Dharmaguptaka, and the Red Robe. The third school is that after the Blessed One passed away into Nirvana for one hundred and thirty-seven years, when King Ashoka and Lotus Great Being and others were gathering in the city of Pataliputra (Patna), most of the saints did not take rebirth again and attained the state of tranquility. At that time, the Great Saint Kasyapa, the Great Saint Naga, the Great Giver, the Lama, and Revata and others attained right view, and the Arhat Sangha was dwelling in that way. Devadatta and all those who were against the Dharma, holding the appearance of monks, showed various supernatural powers,
Tibetan
་ལྔས་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། གནས་བརྟན་ཀླུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡིད་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མང་དུ་ཐོས་པ་དག་གིས་གཞི་ལྔ་བསྔགས་པར་བྱེད་དོ། །གཞི་ལྔ་ནི། རྗེས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་དེས་གཞན་ལ་ལན་གདབ་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་གཉིས་དང་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་དང་། བདག་ཉིད་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དགེ་འདུན་སྡེ་གཉིས་སུ་ཆད་ནས་གནས་ཏེ། གནས་བརྟན་པ་དང་ཕལ་ཆེན་སྡེ་པའོ། །དེ་ལྟར་ལོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་བར་དུ་དགེ་འདུན་བྱེ་ནས་འཁྲུག་ལོང་གིས་གནས་སོ། ། དེ་ནས་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ཕྲག་གཉིས་འདས་པ་ན། གནས་བརྟན་གནས་མ་བུས་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། །དེས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་རྗེས་ལ། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གྱེས་ལ། གནས་བརྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་གྱེས་ཏེ་གནས་པར་བཤད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ནི། གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་བཅུ་བདུན་གྱེས་པར་བཞེད་དོ། །རྒྱའི་མཁན་པོས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པར། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་ཕལ་ཆེན་པ་གཉིས་ལ་རེ་རེ་ཞིང་བཅུ་བཅུར་གྱེས་པས་སྡེ་པ་ཉི་ཤུར་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་དུལ་བའི་ལྷས་ཀྱང་སྡེ་པ་ཐ་དད་ཀླག་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་ད བྱེ་བ་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་བཤད་དེ་མ་བྲེས་སོ། །སྡེ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་རྩ་བའི་དམ་ཚིག་དང་། མིང་གི་དོན་རྣམས་ནི་ཞིབ་པར་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས་ཤེསཔར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བ་ལའང་། རྩ་བའི་བསྡུ་བ་གཅིག་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་བསྡུ་བ་གཉིས་སུ་གནས་སོ། །དང་པོ་རྩ་བའི་སྡུད་པ་པོ་ནི། བྱམས་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། རྟོག་གེ་འབར་བར་རྩ་བའི་བསྡུས་པ་བྱེད་པ་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། གསང་བའི་བདག་པོ་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཅག་གི་རྩ་བའི་སྡུད་པ་པོར་བྱེད་པ་ཉན་ཐོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་ནི་དེ་དག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངསས་སུ་གཏད་པའི་ལེའུ་ལས། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་གཏད་པའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཡང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ།
Chinese
以五事造成僧团大分裂。名为住长老龙和意坚固的多闻者们，赞叹五事。五事即：随顺开导，并以此答复他人；不知；犹豫；完全考察；自我滋养是道，说这是佛的教法。之后僧团分裂成两派而住立：住长老部和大众部。这样六十三年间，僧团分裂，以争论而住。之后导师涅槃二百年后，住长老住母子将教法如实集结。在他如实集结之后，大众部僧团分为六部，住长老部则分为十二部而住立。论师释迦光认为，从说一切有部本身分出了其他十七部。汉地堪布在《随念释》的注释中说，说一切有部和大众部各自又分成了十部，因此有二十部。此外，论师调伏天也从部派异说轮中，讲述了根本和支分的差别，略有不同，但没有写完。这些部派各自的根本誓言和名称的意义，应当从《正理之光》中了解。第二，关于大乘的经典如实集结，也有根本集结一次和暂时集结两次。第一，根本集结者是弥勒和普贤等菩萨们。在《正理之光》中说，根本集结的作者是普贤、文殊、秘密主和弥勒等所集结的缘故。我们自己的根本集结者不是声闻，因为大乘的经典不是他们的境界。这样说的缘故。有些人说，在《般若波罗蜜多》完全交付的章节中，因为完全交付给了圣者阿难陀，所以大乘的集结者就是圣者阿难陀。
English
With five matters, a great schism in the Sangha was created. Those who were called Elder Nāga and the well-learned called Yid BrTan Pa praised the five matters. The five matters are: to follow and instruct, and to answer others with this; not knowing; doubt; complete investigation; self-nourishment is the path, saying that this is the teaching of the Buddha. Thereafter, the Sangha split into two factions and remained: the Sthavira school and the Mahāsāṃghika school. Thus, for sixty-three years, the Sangha remained divided, dwelling in conflict. Then, two hundred years after the Teacher's Parinirvana, the Sthavira Sthaviramati compiled the teachings accurately. After he had accurately compiled them, the Mahāsāṃghika Sangha split into six schools, and it is said that the Sthavira school split into twelve schools and remained. Master Śākyaprabha considers that seventeen other schools split off from the Sarvāstivāda itself. The Chinese abbot, in the commentary on the *Abhisamayālaṃkāra*, says that the Sarvāstivāda and the Mahāsāṃghika each split into ten schools, thus there are twenty schools. Furthermore, Master Vinayadeva also described the differences between the root and branches in the *Wheel of Different Schools*, slightly different, but did not finish writing. The fundamental vows and the meanings of the names of each of these schools should be understood in detail from the *Tarkajvālā*. Secondly, regarding the accurate compilation of the Mahayana canon, there is one fundamental compilation and two provisional compilations. Firstly, the fundamental compilers are Maitreya and Samantabhadra and other Bodhisattvas. In the *Tarkajvālā*, it says that the fundamental compilers are Samantabhadra, Mañjuśrī, Vajrapāṇi, Maitreya, and others, because they compiled it. Our own fundamental compilers are not Śrāvakas, because the Mahayana scriptures are not their domain. That is why it is said. Some say that in the chapter on the complete entrustment of the *Prajñāpāramitā*, because it was completely entrusted to the venerable Ānanda himself, the compiler of the Mahayana is the venerable Ānanda himself.
Tibetan
།གཞན་དག་ན་རེ། ཀུན་དགའ་བོའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲེས་པར་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ན། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བར་བཀའ་བསྩལ་ཏེ། ངས་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འཛིན་པར་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནས། དེས་གསོལ་བ། བདག་ལོ་ཉི་ཤུ་ལྷག་ཙམ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་གནས་པར་བགྱི་ལགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་བདག་གིས་གཟུང་ངོ་། །གཉིས་ནི་དགེ་སློང་དག་ལའོ་ཞེས་པའི་ལུང་འདི་ལས་ནི། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོས་དེ་བཞིན་གཤེས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་ན། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་བསྡུ་བ་གཉིས་ཀྱང་། གཅིག་ནི་གླེགས་བམ་མི་ཉམས་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཐེག་ཆེན་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྤངས་ནས་དེའི་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྟན་པ་ལ་དགའ་བའི་ཀླུ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་སུའང་མེད་པས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུས་ཀྱང་མ་བསྡུས་པ་ན་དེ་དག་གིས་བསྡུས་ཏེ། ཀླུའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་པར་གསོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་སྤྲིང་ལས་ཀྱང་། བསྟན་པ་རིན་ཆེན་མཆོག་ལྟར་བཟང་ལ་འཕེན་མེད་པ། །རྣམ་པར་དག་ཚུལ་གང་ཡིན་ཀླུ་མགོའི་གདེངས་ཀ་ཅན། །ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙུག་གི་རྒྱན་བཞིན་གུས་མནོས་ནས། །ས་ཡི་གཏིང་ན་གནས་པའི་རབ་རིབ་སེལ་བར་མཛད། །ཅེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀླུའི་ཡུལ་ནས་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་སྤྱན་དྲངས་ནས། མིའི་ཡུལ་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་པོར་མ་ལོན་པར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་བསྟན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་ཞེན་ཅིང་། དེའི་ཆེད་དུ་བྱེད་པའི་སྡུད་པ་པོས་ཇི་ལྟར་དབང་བ་བཞིན་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་སུའང་མེད་པས་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྡུས་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཀླུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ནས་ཀླུའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་སུ་གསོལ་བ་ལས་དེའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པ་འཕགས་པ་
Chinese
另一些人说：在《阿难陀经》中，世尊年迈之际，曾敕令阿难陀尊者侍奉，说“我也能执持我所教的法”，从那以后，阿难陀禀告说：“我将侍奉世尊二十多年。”从那里面说：“我从世尊那里领受了八万法蕴，两个是给比丘们的。”从这段引文中可知，阿难陀尊者没有听闻如来的一切法，因此不能集结所有的经藏。当时的两种集结是：一种只是为了集结而不损坏经卷；另一种则是舍弃对大乘的诽谤，弘扬其教法。第一种是喜好佛法的龙族，因为世尊圆寂后，在赡部洲没有成为大乘法器的人，所以当没有人集结大乘经典时，他们便集结起来，祈请安住在龙的世界等地。因此，《劝发增上意乐经》中也说：“教法如珍宝，殊胜且无垢，清净之理，龙王顶髻者，大士如顶饰，恭敬而纳受，遣除大地深处之幽暗。”这就是所说的。第二种是圣者龙树，他从龙宫迎请了《圣般若波罗蜜多经》等众多大乘经典，因此在人间弘扬了大乘教法。正如《正理之光》中所说：“世尊圆寂后不久，声闻等各自执着于自己的教法，并由为此而做的集结者如其所愿地如实集结，由于没有成为大乘经典的法器者，所以没有人集结，于是对善逝怀有极大欢喜的龙等集结后，祈请安住在龙的世界等地，成为其法器者，是佛陀授记的圣者
English
Others say: In the Ānanda Sūtra, when the Blessed One was old, he commanded the venerable Ānanda to attend him, saying, "I can also hold the Dharma taught by me." From then on, Ānanda reported, "I will attend the Blessed One for more than twenty years." From that, it says, "I have received eighty thousand aggregates of Dharma from the Blessed One, two are for the monks." From this quote, it is known that the venerable Ānanda did not hear all the Dharma from the Tathāgata, therefore he cannot collect all the sutras. The two collections at that time were: one was only to collect without damaging the scriptures; the other was to abandon the slander of Mahāyāna and promote its teachings. The first is the Nāgas who like the Dharma, because after the Blessed One passed away, there was no one in Jambudvīpa who became a vessel of Mahāyāna, so when no one collected the Mahāyāna sutras, they collected them and prayed for them to reside in the world of Nāgas and so on. Therefore, the Encouragement to Increase Intentional Virtue Sutra also says, "The Dharma is like a jewel, excellent and without defilement, the principle of purity, the crest of the Nāga king, the great beings respectfully accept it as a crown ornament, dispelling the darkness in the depths of the earth." This is what is said. The second is the noble Nāgārjuna, who brought many Mahāyāna sutras such as the Holy Perfection of Wisdom Sutra from the land of the Nāgas, and therefore promoted the Mahāyāna teachings in the human world. As it is said in the Light on the Reasoning, "Soon after the Blessed One passed away, the Śrāvakas and others were attached to their own teachings, and the collectors who did this collected them as they wished, because there was no one who became a vessel of the Mahāyāna scriptures, so no one collected them, so the Nāgas and others who were very happy with the Sugata collected them and prayed for them to reside in the world of the Nāgas and so on, the one who became its vessel was the noble one prophesied by the Buddha.