Tibetan
་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་ནི་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དགོས་པ་ནི། གཙོ་བོ་དང་། རྡུལ་དང་། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་ཟག་རྒྱུན་དང་ཕུག་པོ་དང་། །དེ་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྡུལ་དང་ནི། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་རྣམས། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའང་ཡོད་དེ། དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དེ། གལ་ཏེ་ངེས་པའི་དོན་ཡང་དག་པ་ཡིན་ན་རིགས་པས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བར་རིགས་ན། འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས་རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་བརྟག་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མདོ་འདིར། བར་པ་དྲང་བའི་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། དམིགས་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྲག་པ་དག་རིམ་གྱིས་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཟ་བ་པོ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་ཤེས་ཏེ། རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་འཆད་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། །གང་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ཉིད་བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་བསམས་ནས་ལུང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྣ་བཅད་མ་གཡར་པོའི་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་རློམ་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ལུགས་དེ་ནི་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་བཞེད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གི་ལུགས་ལས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཐུབ་པས་ཆོས་གསུངས་པའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་གསུང་རབ་དེ་ཉིད་སྡུད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བསྡུ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བསྡུ་བ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལའང། རྩ་བའི་བསྡུ་བ་གཅིག་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་བསྡུ་བ་གཉིས་ཏེ་གསུམ་དུ་གྲགས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་སྡུད་པ་པོ་འཕགས་པ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་དང་། ཉེ་བ་འཁོར་དང་། ཀུན་དགའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་ན། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱའི
Chinese
从……中说，如病人对病人，医生给予药物一样，同样，佛陀对众生，也仅仅宣说唯心之法。如是说。必要是，为了驳斥自在天等自他宗派所考察的作者和补特伽罗等。又，在那里面说，补特伽罗、常一、实体，同样，缘、微尘，自在天、作者等，我已在唯心中宣说了。因为这样说的缘故。道理也有，在《解深密经》等中显示有他起自性唯识，如果那是真实的决定之义，那么道理不应相违，因为从下面将要阐述的道理来看，以理智成立的真实之识是不可堪忍观察的。因此，此经中，所说的中间是引导之义，最后是决定之义的意趣是，为了逐渐引导那些执著有相而害怕空性者，以及为了在名言中遮止唯心之外的作者和受用者，通过教证和理证可以了解这一点。因为将在下面详细阐述，所以不再赘述。有些人认为，在识之外存在常恒的如来藏，并认为那是最后教言的意趣，然后用这个教证来证实最后教言是了义，这就像是断了鼻子的人用借来的装饰品来炫耀自己的美丽一样。因为那种观点甚至也已经背离了认为最后教言是了义的伟大车轨的观点了。理由在其他地方已经详细阐述。如是略说了能仁宣说佛法的方式后，接下来将稍微讲述收集经典者是如何收集经典的方式。收集经典有两种，即小乘的经藏的收集和大乘的经藏的收集。首先，小乘的收集也分为一个根本的收集和两个暂时的收集，共称为三种。首先是，根本的收集者是圣者大迦叶，近事阿难陀和阿难尊者等，在世尊入灭后不久，在王舍城，五百阿罗汉
English
From...it says, just as a doctor gives medicine to a sick person, similarly, the Buddha teaches the Dharma to sentient beings, only as mind-only. Thus it is said. The necessity is to refute the agent and the person, etc., examined by the proponents of self and other schools such as Ishvara. Also, in that very text, it says: 'I have taught in mind-only the person, the continuum, the entity, likewise, conditions and atoms, Ishvara, the agent, etc.' Because it is said so. There is also reason, in the Explanatory Sutra and others, it is shown that there is only other-powered mere-consciousness. If that is the true definitive meaning, then it should not contradict reason, because from the reason that will be explained below, the truly established consciousness is unbearable to examine. Therefore, in this sutra, the intention of saying that the middle is the meaning of guiding and the end is the meaning of definitive is to gradually guide those who are attached to characteristics and are afraid of emptiness, and to negate the agent and enjoyer other than mind-only in name. This can be understood through scripture and reason. Because it will be explained in detail below, it is not elaborated. Some people believe that there is a permanent Tathagatagarbha other than consciousness, and think that it is the intention of the final teaching, and then use this scripture to prove that the final teaching is definitive. This is like a person with a cut nose boasting of their beauty with borrowed ornaments. Because that view has even deviated from the view of the great chariots who consider the final teaching to be definitive. The reasons have been explained in detail elsewhere. Having briefly mentioned the way in which the Thubpa (Buddha) taught the Dharma, next, I will briefly explain how those who collected the scriptures collected them. There are two types of collections: the collection of the Hinayana Tripitaka and the collection of the Mahayana Tripitaka. First, the collection of the Hinayana is also divided into one fundamental collection and two temporary collections, which are known as three. The first is that the fundamental collectors are the great venerable Kashyapa, the attendant Ananda, and the venerable Kunda, etc. Not long after the Blessed One passed away, in Rajagriha (Royal City), five hundred Arhats
Tibetan
་དབུས་སུ་སྟོན་པས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར། ཐོག་མར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དང་། ཐ་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་པ་དང་། བར་སྐབས་དག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་དང་། འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བསྙད་དེ་ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་དང་། ཡངས་པ་ཅན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞི་བཅུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རྨ་ཕྱུང་སྟེ་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ན་འཕགས་པ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་བརྒྱས་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞི་བཅུ་སུན་ཕྱུང་ནས་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་མཛད་དེ། དེ་ལ་བསྡུ་བ་གཉིས་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །བསྡུ་བ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་བྱུང་ངོ་། །བསྡུ་བ་གསུམ་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པར་ཟད་ཀྱི་ལུང་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་། །བསྡུ་བ་གཉིས་པ་མ་བྱུང་བའི་གོང་དུ་ནི་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱེས་པའང་མེད་ལ། དེ་ནས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཆེར་གཡོས་ཏེ་རྩོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་བྱུང་བས་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱིས་ཤིང་། སྡེ་པ་རྣམས་གྱེས་པའི་འོག་ཏུ་བསྡུ་བ་གསུམ་པ་བྱུང་བར་མངོན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཀྲི་ཀྲིའི་རྨི་ལྟས་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཉིད་ལ་བསྡུ་བ་གསུམ་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་པ་སོ་སོ་དེ་དག་ཀྱང་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་གྱེས། རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་རྟོག་གེ་འབར་བར་ལུགས་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ན། གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་གིས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར། རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་ཨ་ཤོ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་པའི་ཚེ། རྩོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་བྱུང་བའི་དབང་གིས་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། །དེ་རེ་ཞིག་སྡེ་གཉིས་སུ་ཆད་ནས་གནས་ཏེ། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་དང་། གནས་བརྟན་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པའི་སྡེ་པའང་རིམ་གྱིས་བྱེ་བར་གྱུར་པ་ན་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་གནས་ཏེ། འདི་ལྟར་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པའི་སྡེ་པ་དང་། ཐ་སྙད་གཅིག་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ་དང་། མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། རྟག་པ་སྨྲ་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་པ་དང་། ཤར་གྱི་རི་བོ་པ་དང་། ནུབ་ཀྱི་རི་བོ་པ་རྣམས་སོ། །གནས་བརྟན་པའང་རིམ་གྱིས་བྱེ་བར་འགྱུར་ནས་རྣམ་
Chinese
正如世尊在中正确地收集教法的经中所显现的那样，首先是“如是我闻”，最后是对世尊所说之语的赞颂，中间是连接和关联等，以适当的方式收集了小乘的三藏。之后，世尊涅槃一百年后，在广严城（Vaisali）中，广严城的比丘们以十种非法之事损害了佛陀的教法，使其变得污秽。这时，圣者名称等七百阿罗汉驳斥了十种非法之事，举行了吉祥的布萨，这被称为第二次结集。这第二次结集是从律藏的支分中产生的。第三次结集只是在论藏中广为人知，而不是从律藏中产生的。在第二次结集之前，还没有部派的分裂。之后，魔的事业大大兴盛，出现了一些争论之法，导致了部派的分裂。部派分裂之后，显然出现了第三次结集，因为依靠国王克里克里的梦兆授记经，将所有部派都汇集到佛陀的教法中，这被称为第三次结集。那么，这些各个部派是在何时分裂的？有多少种？对此，在《正理之光》中有三种说法。第一种是，在佛陀世尊圆寂一百一十六年后，在一个名为花开之城的城市里，当国王达磨阿育王执政时，由于出现了一些争论之法，导致了僧团的大分裂。它暂时分裂成两个部派而存在，即大众部和上座部。其中，大众部的部派也逐渐分裂，形成了八种，即大众部、一说部、说出世部、多闻部、说常部、支提部、东山部和西山部。上座部也逐渐分裂成
English
Just as it appears in the sutra of the Buddha correctly gathering the Dharma in the center, first is "Thus I have heard," and finally is the praise of what was spoken by the Blessed One, and in the intervening times, connections and relations, etc., are stated in an appropriate manner, and the three pitakas of the Lesser Vehicle were correctly gathered. Then, one hundred years after the Blessed One passed into nirvana, in the city of Vaishali, the monks of Vaishali damaged the Buddha's teachings with ten unlawful things, making them impure. At that time, the venerable Kirti and other seven hundred arhats refuted the ten unlawful things and performed an auspicious posadha, which is known as the Second Council. This Second Council arose from the subsidiary texts of the Vinaya. The Third Council is only known from the Abhidharma, and does not arise from the Vinaya. Before the Second Council occurred, there was no division into separate schools. After that, the work of Mara greatly increased, and some controversial doctrines arose, causing the schools to split. After the schools split, the Third Council apparently occurred, because relying on the sutra of the prophecy of King Krikri's dream, all the schools were gathered into the Buddha's teachings, and this is known as the Third Council. When did these various schools split, and how many kinds were there? On this, there are three opinions in the Nyayaloka. The first is that one hundred and sixteen years after the Buddha, the Blessed One, passed into complete nirvana, in a city called Pataliputra, when King Dharma Ashoka was ruling, due to the arising of some controversial doctrines, a great schism occurred in the sangha. It temporarily split into two schools and remained, namely the Mahasanghika and the Sthavira. Among them, the Mahasanghika school also gradually split, and existed in eight forms, namely the Mahasanghika school, the Ekavyavaharika, the Lokottaravada, the Bahushrutiya, the Prajnaptivada, the Chaityaka, the Purvashaila, and the Aparashaila. The Sthavira also gradually split into