Tibetan
ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དེ་དག་ནས་བསྡུས་ནས་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་རྒྱས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྩ་བའི་བསྡུ་བ་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་བྱུང་བ་དང་། ཡུལ་གང་དུ་བསྡུས་པ་ནི། ཁུངས་ཐུབ་པའི་ལུང་གསལ་པོ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་དཀའ་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་བསྡུ་བའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བསྡུས་པའི་གསུང་རབ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེའང་ཐེག་པ་དམན་པའི་དགོངས་འགྲེལ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་སོ།།དང་པོ་ལའང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཐོག་མའི་གཞུང་ནི། ཆོས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་། བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ནི་མདོ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པའི་ཚེ་བསྡུས་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་ཀྱང་། དེ་དག་མདོ་ཡིན་པར་མདོ་སྡེ་པ་དག་མི་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པར་མངོན་ལ། བྱེད་པ་པོའང་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པར་གསལ་ཏེ། མདོ་དང་འགལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་བཤད་པའང་འཕགས་པ་ཉེར་སྦས་དང་། དབྱིག་བཤེས་ལ་སོགས་པས་བྱས་པར་འདོད་ཀྱང་། འཕགས་པ་དག་གི་མ་བྱས་པར་མངོན་ཏེ་གནས་ལུགས་ལ་འཁྲུལ་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང་བསྡུ་བ་གཉིས་པའི་འོག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པར་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་བཞེད་པར་མངོན་ཏེ། མཛོད་ཀྱི་འགྲེལ་པར། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་མིག་ནི་ཟུམ་གྱུར་ཅིང་། །དཔང་གྱུར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་འདས་པ་ན། །དེ་ཉིད་མ་མཐོང་རང་དགར་རྒྱུ་བ་ཡི། །རྟོག་གེ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་འདི་དཀྲུགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེའང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཉི་འོག་པ་དང་། ཁ་ཆེ་བ་གཉིས་སོ། །འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་དངོས་པོ་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་དང་། མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་དང་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་སྟེ་བཞིའོ། །སློབ་དཔོན་ནི་དབྱིག་གཤེས་དང་། ཆོས་སྐྱོབ་དང་། སངས་རྒྱས་ལྷ་དང་། འདུས་བཟང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་དང་། ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་དུ་མངོན་ནོ། །གཞུང་ཡང་སློང་དཔོན་དེ་དག་གིས་མཛད་པ་ཅི་རིགས་པ་དང་། མངོན་པ་མཛོད་ལ་སོགས་པའོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པས་རྩེ་ཞིང་རོལ་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའང་བྱུང་བའི་དུས་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པར་མངོན་ཞིང་། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང་། མདོ་སྡེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རང་གི་ལུགས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སློབ་དཔོན་ནི་ཀུ་མཱ་ར་ཏ་དང་། ཤི་རི་ར་ཏ་དང་། བཙུན་པ་ར་ཏ་ལ་སོགས་པའོ། །མདོ་སྡེ་པའི་གཞུང་རང་དགའ་བ་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་། འདོད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་མཛོད་ཀྱི་རང་འགྲེལ་དང་། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་སོགས་ལས་འབྱུང་ངོ་། །སྔར་བཤད་པའི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཉིས་པོ་འདིར་ངེས་སམ་ཞེ་ན། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པར་ངེས་པར་བཤད་ཀྱང་། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། གནས་མ་བུ་པ་དང་། བཟང་པོ་ལམ་པ་དང་། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་པ་དང་། ཆོས་སྦས་པ་དང་། བླ་མ་པ་རྣམས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འདོད་པར་བཤད་པས་དེ་དག་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཉིས་པོར་མ་འདུས་པར་མངོན་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀའང་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་བཞིར། །ཡིད་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་མཐོང་སྟེ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་ལ་སོགས་པའི་ལམ། །བཤད་པས་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའོ། །ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། གང་ཞིག་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི་བདག་མེད་པ་སྟོན་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལས་གང་དག་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི
Chinese
據說龍樹菩薩從那些經典中收集起來，使之在人間廣為流傳。至於大乘根本經典的結集是在何時，又是在何地結集的，因為沒有看到可靠的明確的教證，所以似乎難以知曉。這樣，關於如來佛的經典結集方式就簡略地講完了。接下來，將要稍微講述大車軌論師們是如何解釋那些結集起來的經典的含義的。那也有小乘的釋義和大乘的經藏的釋義兩種。第一種中，又有分別說一切有部和經部兩種。第一種，分別說一切有部的最初的論著是《法蘊足論》等七部論，以及《大毘婆沙論》等。七部《法蘊足論》是經，分別說一切有部的人認為是聖者舍利弗等在世尊住世時結集的，但經部的人不認為那些是經，所以顯然是論著，而且作者也明顯不是聖者，因為有與經相違背的地方。關於《大毘婆沙論》，有人認為是聖者近護和世友等所作，但顯然不是聖者所作，因為其中有很多關於實相的錯誤。因此，阿毘達磨論師世親認為，分別說一切有部的論著也是在第二次結集之後，由沒有見到真如的凡夫所作。因為他在《俱舍論》的注釋中說：「導師世間眼已閉，證人多數已逝去，未見真如任運行，邪分別者壞此教。」分別說一切有部也因地域的差別而分為日出部和迦濕彌羅部兩種。因觀點的差別而分為主張事物轉變、主張自性轉變、主張狀態轉變和主張各不相同的轉變四種。論師有世友、法救、佛天、妙音等。論師功德光和釋迦光也
English
It is said that Nāgārjuna gathered from those scriptures and spread them widely in the human world. As for when the fundamental compilation of the Mahāyāna scriptures occurred, and where it was compiled, it seems difficult to know because no reliable and clear scriptural evidence has been seen. Thus, the account of how the Buddha's scriptures were compiled has been briefly explained. Next, I will briefly discuss how the great chariot masters explained the meaning of those compiled scriptures. There are two types of explanations: those of the Hīnayāna and those of the Mahāyāna scriptures. Among the first, there are two: the Vaibhāṣika and the Sautrāntika. The first, the earliest treatises of the Vaibhāṣika school, are the seven Abhidharma treatises, such as the Jñānaprasthāna, and the Mahāvibhāṣā-śāstra, etc. The seven Abhidharma treatises are sūtras, and the Vaibhāṣikas believe that they were compiled by the venerable Śāriputra and others while the Blessed One was alive. However, the Sautrāntikas do not consider those to be sūtras, so they are clearly treatises, and the authors are also clearly not venerable ones, because there are contradictions with the sūtras. Regarding the Mahāvibhāṣā-śāstra, some believe that it was composed by the venerable Ghoṣaka and Vasumitra, etc., but it is clear that it was not composed by venerable ones, because there are many errors regarding reality. Therefore, the Abhidharma master Vasubandhu seems to believe that the treatises of the Vaibhāṣika school were also composed after the second compilation by ordinary people who had not seen Suchness. Because he said in the commentary to the Abhidharmakośa: "The teacher, the eye of the world, has closed, the witnesses have mostly passed away, those who have not seen Suchness wander at will, and evil discriminators corrupt this teaching." The Vaibhāṣika school is also divided into two due to regional differences: the Western School and the Kashmir School. Due to differences in views, they are divided into four: those who assert that things change, those who assert that characteristics change, those who assert that states change, and those who assert that different and different changes. The teachers are Vasumitra, Dharmatrāta, Buddhadeva, Ghoṣaka, etc. The teachers Guṇaprabha and Śākyaprabha also
Chinese
显现为分别说部的论师。论典也是那些论师所著的各种论典，以及《俱舍论》等。因为精通并玩味分别解释经论，所以称为分别说部。经部宗派出现的时间也显现与分别说部相同。他们不随顺《阿毗达磨七论》和《分别说》等，而是随顺诸经部，从而树立自己的宗义，所以称为经部。论师有鸠摩罗多、室利罗多和比丘罗多等。经部的论典没有独立的译本，大多数观点出自《俱舍论》的自释和《释量论》等。如果有人问：之前所说的十八部是否都包含在这两个宗派中呢？虽然在《深密解脱经》的注释中说是肯定的，但在《正理之焰》中说，立量部、贤道部、一切恭敬部、护法部和上座部主张不可言说的补特伽罗，因此这些部派显然不包括在这两个宗派中，因为这两个宗派都主张无我。这样一来，如果说“佛法有四种，随欲者先见，分别说等道，说彼即成立”，这与将善逝的宗派分为四种的说法相违背。答：没有过失。凡是主张有我的那些，都已成为佛教之外的，因为佛教是通过宣说无我来区分的。因此，他们不是如来宗派的宣说者。那么，所有部派如何被包含在如来的教法中呢？如来的教法是通过戒律清净和见解清净这二者来区分的。因此，所有十八部由于没有舍弃增上戒学，所以都包含在佛教中。而那些不具备见解清净的部派，则不是善逝宗派的宣说者，因为宗义各不相同。
English
They appear as teachers of the Vaibhashika school. The treatises are also the various treatises composed by those teachers, such as the Abhidharmakosha. Because they excel and delight in specifically explaining the scriptures, they are called Vaibhashikas. The time of the emergence of the Sautrantika school also appears to be the same as that of the Vaibhashikas. They do not follow the seven Abhidharma texts and the Vaibhashika, etc., but follow the Sutras and establish their own system, so they are called Sautrantikas. The teachers are Kumarata, Shrirata, and Bhikshu Rata, etc. The Sautrantika texts do not have independent translations, and most of their views come from the autocommentary of the Abhidharmakosha and the Pramanavarttika, etc. If someone asks: Are all the eighteen schools mentioned earlier included in these two schools? Although it is said to be certain in the commentary on the Sandhinirmocana Sutra, in the Tarka-jvala, it is said that the Vatsiputriyas, the Bhadrayanikas, the Sammatīyas, the Dharmaguptakas, and the Theravadins assert an inexpressible person, so it is clear that these schools are not included in these two schools, because both of these schools assert no-self. In that case, if it is said, "The Buddha's teachings are of four kinds, seen first by those who desire, the path of the Vaibhashikas, etc., is established by explaining it," this contradicts the statement that the Sugata's schools are divided into four kinds. Answer: There is no fault. Those who assert self have become external to the Buddha's teachings, because the Buddha's teachings are distinguished by teaching no-self. Therefore, they are not proclaimers of the Tathagata's school. Then, how are all the schools included in the Tathagata's teachings? The Tathagata's teachings are distinguished by pure morality and pure view. Therefore, all eighteen schools are included in the Buddha's teachings because they have not abandoned the training of higher morality. And those among them who do not possess pure view are not proclaimers of the Sugata's school, because the tenets are different.