Tibetan
ལྔ་དང་། བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཚུལ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་མཛད་ཅིང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་བ སྟན་པས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གནས་བརྟན་དབྱིག་གཉེན་དང་། ཆོས་སྐྱོང་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ལ་སོགས་པས་དེའི་གཞུང་བཟུང་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བྱེད་ཡིན་པས། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུའང་། སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་གང་རུང་གི་གཞུང་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སློབ་དཔོན་སུའང་མ་བྱུང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་འདི་དག་གི་གཞུང་ལ་འདྲིས་ཤིང་དགོངས་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་བྱས་ནས། གདོད་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་དག་གི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ལ་འཇུག་ན་ལེགས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཉམ་ངའི་ལམ་དུ་ལོང་བ་གྱ་ཚོམ་དུ་གོམ་པ་འདོར་བ་ལྟར། གདོན་མི་ཟ་བར་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྷུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་རྒྱའི་མཁན་པོའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་དག་གི་བཤད་པ་ལས་བྱུང་བ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་དེའང་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལྷག་ཙམ་ལོན་པ་ན། སྡེ་པ་ཉི་ཤུའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་སོ་སོ་ནས་རང་གི་རིགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱས་སོ། ། ད ེ་ནས་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་རྣམས་མཛད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་དང་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྤངས་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཚུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་འཕགས་པ་ལྷ་ལ་སོགས་པས་གཞུང་དེ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་ཅིང་སྤེལ་ཏོ། །སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལོན་པ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པས་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་མཛད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་། དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་དང་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གཞུང་དེ་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་རབ་ཏུ་སྤེལ་ཏོ། །དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རོ་གཅིག་པས་སྟོང་པ་དང་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལ་རྩོད་པར་གྱུར་པ་མེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་དུས་ཅི་ཙམ་དང་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་བྱུང་བའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་གྲུབ་མཐའ་བཞིར་གནས་སམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་དག་གི་གཞུང་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཇི་ལྟར་རྩོད་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་གྲུབ་མཐའ་བཞིར་གནས་ན་གསུང་རབ་རྣམས་དགོངས་པ་མི་འགལ་བར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར། གསུང་རབ་ནང་འགལ་བའི་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་བཞིན། གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁོ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་དགོངས་པར་འདོད་ཀྱི། གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་བསམས་ནས། ལུང་དང་རིགས་པས་དགག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱིས་རང་གི་གྲུབ་མཐའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་དག་གི་དགོངས་པའང་གཞན་དུ་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གྲུབ་པའི་མཐའ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པར་འདོད་ན་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་བཀག་པར་འགྱུར་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བར་མི་འགྱ྄ུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལ་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱི། གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པས། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོའང་རང་གང་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དེ་ཉིད་ངེས་དོན་དུ་བསམས་ནས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་རྣམས་དྲང་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲུབ་པའི་མཐའ་གཞན་རྣམས་དྲང་དོན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་དེ་ནི་དྲང་དོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པའང་དཀག་པ་ཡིན་ཏེ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དག་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་དུ་མི་རུང་བར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གྲུབ་མཐའ་གཞན་དྲང་དོན་གྱི་མདོའི་དགོངས་པའི་དོན་ཡིན་པ
Chinese
第五，还造了阐明唯识之理的许多论著，如《摄大乘论》和《摄大乘论释》等。又由于对其他论著也作了广大的正确的阐释，因而形成了唯识宗。此后，尊者世亲、护法和陈那等继承了他的论著，使之非常兴盛。如是，圣者龙树和圣者无著是成为大乘教法衡量标准的释经者。在圣地印度，也没有出现不依赖这两位论师任何一位的论著的大乘论师。因此，凡是想要很好地进入大乘之道的那些人，也应该熟悉这些论师的论著，彻底理解其意旨，然后才去解释大乘的经部，这样做才会变得更好。否则，就像盲人在危险的道路上随意迈步一样，一定会掉进巨大的悬崖里。此外，在汉地堪布的释经的解释中也说：三藏的说法中产生的，那三个法轮也是在佛陀涅槃一百多年后，二十部的论师们各自用自己的理路对初转法轮作了解释。之后，在佛陀涅槃二百年后，菩萨龙树依靠般若波罗蜜多经造了论著，例如，《般若波罗蜜多释论》和《中观论》等。从这些论著中，由于舍弃了分别的自性，所以很好地阐述了无相之理。之后，圣天等正确地接受了这些论著，从一个传到另一个，并加以传播。在佛陀涅槃九百年后，菩萨弥勒依靠《解深密经》等造了论著，例如，《瑜伽师地论》和《辨中边论》等。论师无著和世亲
English
Fifth, he also composed many treatises clarifying the principles of Mind-Only, such as the *Summary of the Great Vehicle* and its commentary. Furthermore, because he extensively and correctly explained other treatises, the Mind-Only school came into being. After that, the venerable Vasubandhu, Dharmapala, Dignaga, and others upheld his treatises and made them extremely prosperous. Thus, the noble Nagarjuna and the noble Asanga are the interpreters of the Great Vehicle teachings who became the standard of measurement. Even in the holy land of India, no Great Vehicle teacher appeared who did not rely on the treatises of either of these two teachers. Therefore, those who wish to enter the Great Vehicle path well should also become familiar with the treatises of these teachers, thoroughly understand their meaning, and then engage in explaining the Great Vehicle sutras, which will be better. Otherwise, like a blind person taking random steps on a dangerous path, they will inevitably fall into a great abyss. Moreover, in the commentary on the interpretation of the Han Chinese Khenpo, it is also said: The three wheels of Dharma, which arose from the teachings of the Tripitaka, were also explained by the teachers of the twenty schools, each with their own reasoning, regarding the first turning of the wheel of Dharma, more than a hundred years after the Buddha's Nirvana. Then, two hundred years after the Buddha's Nirvana, the Bodhisattva Nagarjuna, relying on the Prajnaparamita Sutras, composed treatises, such as the *Commentary on the Prajnaparamita* and the *Madhyamaka*, etc. From these treatises, because the nature of discrimination is abandoned, the principle of signlessness is well explained. After that, Aryadeva and others correctly accepted these treatises, transmitting and spreading them from one to another. Nine hundred years after the Buddha's Nirvana, the Bodhisattva Maitreya, relying on the *Samdhinirmocana Sutra* and others, composed treatises, such as the *Yogacarabhumi* and the *Madhyantavibhaga*, etc. The teachers Asanga and Vasubandhu
Chinese
他正确地接受了那部论典，并广为传播。那时，由于佛陀的教法是唯一的味道，所以那些说空性和有性的人之间没有争论。如是说。这些是简略地叙述了对佛陀教法的意趣解释在何时以及以何种方式出现的。现在应该对此进行研究：如来语教的意趣存在于四种宗派中吗？或者不是？不是的。因为这四种宗派的论典是相互矛盾的。否则，它们怎么会相互争论呢？因此，如果佛陀语教的意趣存在于四种宗派中，那么经典怎么会没有意趣上的矛盾呢？经典内部有矛盾的说法者不会是全知者，就像吠陀等的作者一样。此外，这四种宗派的说法者也认为只有各自的宗派才是如来语教的意趣，而认为其他的宗派不是经典的意趣，因此用教证和理证来驳斥。并且，其他的宗派说法者也会对为了证明自己的宗派而引用的经典意趣进行其他的解释。如果其他的宗派也认为是经典的意趣，那么就会变成驳斥如来语教，因此不会成为佛教的宗派说法者。如果四种宗派有不了义和了义的区别，而没有经典意趣是否的差别，那么四种宗派说法者也会认为自己所承认的宗派是了义，而将其他的观点视为不了义来进行论证，而不是否定是经典的意趣。如果其他的宗派是为了证明不了义的字面意义而进行论证，那么正因为如此，那个宗派也是对不了义意趣的否定，因为所有的宗派说法者都认为不应该执着于不了义经部的字面意义。如果其他的宗派是不了义经的意趣
English
He correctly accepted that treatise and propagated it extensively. At that time, since the Buddha's teachings were of one taste, there was no dispute among those who spoke of emptiness and existence. Thus it is said. These are brief accounts of how the interpretations of the Buddha's teachings arose at what times and in what ways. Now this should be examined: Does the intention of the Tathagata's teachings reside in the four philosophical schools, or not? It does not. For the treatises of these four philosophical schools are mutually contradictory. Otherwise, how would they argue with each other? Therefore, if the intention of the Buddha's teachings resides in the four philosophical schools, how could the scriptures not be contradictory in intention? Speakers who contradict the scriptures would not be omniscient, like the authors of the Vedas and so on. Furthermore, these four philosophical schools also believe that only their own philosophical tenets are the intention of the Tathagata's teachings, and they think that other philosophical tenets are not the intention of the scriptures, and therefore refute them with scriptural authority and reasoning. And other philosophical schools also explain the intention of the scriptures cited to prove their own philosophical tenets in other ways. If other philosophical tenets are also considered to be the intention of the scriptures, then it would become a refutation of the Tathagata's teachings, and therefore they would not be Buddhist philosophical proponents. If there is a distinction between provisional and definitive meaning in the four philosophical schools, but there is no difference between whether or not it is the intention of the scriptures, then the four philosophical proponents would also think that the philosophical tenet that they themselves acknowledge is definitive, and they would argue that other views are provisional, but they would not deny that it is the intention of the scriptures. If other philosophical schools argue to prove the literal meaning of the provisional meaning, then for that very reason, that philosophical school is also a negation of the intention of the provisional meaning, because all philosophical proponents believe that one should not be attached to the literal meaning of the provisional meaning sutras. If other philosophical schools are the intention of the provisional meaning sutras