Tibetan
། །གལ་ཏེ་བདག་ཕུང པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་རྒྱུན་ཆད་པས་བདག་ཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཆད་པའི་མཐར་འཛིན་པས་མཐའ་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཅག་གིས་ནི། འཇིག་ལྟས་བདག་ཉིད་དུ་གང་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་འཛིན་པས་མཐའ་འཛིན་པར་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞུགས་པའི་སྔོན་རོལ་གྱི་སྐད་ཅིག་དག་ཏུ་ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་ལས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ལུས་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དང་འདིར་ལུས་གཞན་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་མ་ཡིན། །དེ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཉེ་བར་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཡིན་ན་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཞིག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པས་ལས་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་རྣམས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་ན། དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བསགས་པའི་ལས་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་འདི་ནི་གཞན་འགྱུར་ན། །དེ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གནས་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་མ་ཤི་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཆད་དང་ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་དང་། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །གཞན་གྱིས་སོ་སོར་མྱོང་བ་དང་། །དེ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དག་གཞན་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ནའང་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བསགས་པ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པས
Chinese
如果我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）是蕴的自性，那么在蕴无余涅槃时，五蕴全部断绝，我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）也会断灭。这样一来，执着于断灭的边见，就会陷入边见之中。因为你们将执着于毁灭的自性，并认为其是常或断，从而安立为边执。在进入涅槃之前的刹那，就像蕴每一刹那生灭一样，我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）也应生灭，因为我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）是蕴的自性。因此，经中说：“那时，那时我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）是国王，名叫我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）乐”，这不应理，因为那时我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）也像身体一样坏灭，并且这里也承认了其他身体的产生。论典中也说：取蕴不是我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我），它是生灭法。取蕴怎么会是我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）呢？同样，如果蕴是我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我），那么它就是生灭法。如是所说。如果我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）是生灭法，那么在未来的生世中，先前造业的我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）已经坏灭，因为没有业的所依，所以没有业，因此也没有业的果报。如果前一刹那所造的业的果报由后一刹那享受，那么就会出现他人所积的业的异熟由他人享受，即他人造业他人受果的情况。因此，就会出现已作无益和未作相遇的情况。如论典所说：如果此已变为他，那么它也会无有而生。同样，处也变异，它未死而生。断灭和业都将无益，他人所造的业，由他人各自感受，以及诸如此类的过失。因此，不应说蕴是我（梵文：ātman，梵文罗马拟音：atman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）。如果前后刹那虽然不同，但因为是同一相续，所以不会出现他人所积之业由他人受用的情况，是这样吗？因为是同一相续的缘故。
English
If the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) is of the nature of the aggregates, then when the aggregates are extinguished without remainder in nirvana, all five aggregates will be completely cut off, and the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) will also be cut off. If that is the case, then holding to the extreme of annihilation will lead to falling into extreme views. Because you posit holding to extremes by clinging to what is held as the self as something that is either permanent or annihilated. In the moments before entering nirvana, just as the aggregates arise and perish moment by moment, so too should the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) arise and perish, because the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) is of the nature of the aggregates. Therefore, it would be inconsistent with the sutra that says, "At that time, at that moment, I was a king named I-lasa-nu," because at that time the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) would also be destroyed like the body, and here the arising of another body is accepted. The treatise also says: "The appropriated is not the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我). It is something that arises and perishes. How can the appropriated be the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我)?" Likewise, it is said: "If the aggregates are the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我), then they are subject to arising and perishing." If the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) arises and perishes, then in future lives, the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我) that previously performed actions will have ceased to exist. Because there is no basis for action, there will be no action, and therefore no result of action. If the result of an action performed in a previous moment is experienced in subsequent moments, then the ripening of karma accumulated by others will be experienced by others, meaning that others will eat the karma accumulated by others. Therefore, actions will be wasted and one will encounter what has not been done. As the treatise says: "If this changes into another, then it will also arise without being. Likewise, the place changes, and it is born without dying. Annihilation and actions will be wasted, and the actions done by others will be experienced separately by others, and so on." Therefore, it is not reasonable to say that the aggregates are the self (Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: atman, Tibetan: བདག་, literal Chinese meaning: 我). If the previous and subsequent moments are different, but because they are of the same continuum, it will not be the case that what is accumulated by one is experienced by another, is it? Because it is of the same continuum.
Tibetan
་སྐྱོན་དེ་མེད་ཅེ་ན། རྒྱུད་གཅིག་ཉིད་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པ་ལ། བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཞེས་པ་དེར་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། མི་རིགས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་གཞན་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་རྟག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྷ་མི་གཞན་ཡིན་ན། །རྒྱུད་ནི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གང་གསུངས་པས། ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་མི་རིགས་པས་ཉེས་པ་ལྡོག་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་སེམས་བདག་མི་རིགས། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་མ་ཡིན་ཞིང་སེམས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་། འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་མེད་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་བཅུ་བཞི་པོ་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་ཆད་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། ལུས་སྲོག་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་དང་བཅུ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བརྡ་སྤྲད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དངོས་པོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་གོ ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ནམ་བདག་གི་སྒྲས་ཕུང་པོ་རྣམས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ལུང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་རོལ་ཏུ་ཕུང་པོ་རྣམས་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ལུང་བསྟན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་ཆད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སེམས་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སམ་སེམས་བདག་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ། །དེ་ཚེ་ངེས་པར་དངོས་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར། ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱར་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་མེད་པའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་པ་
Chinese
如果说没有那个过失，那么对唯一的相续已经说过了过失。因为在“刹那前后相续是唯一的，诸法依赖于慈氏近覆”那里已经说过了过失，所以不合理。经论中也说：“如果天与人不同，那么就是无常的变异。如果天与人不同，那么相续就不会合理。”如是所说，对于相互之间体相各异的事物，归属于一个相续是不合理的，所以过失无法避免。因此，蕴和心不是我。因此，应当说蕴不是我，心也不是我。另外，因为没有世界有边等。这里，所有部派都认为十四种未说明之事物是这样的：世界有边和无边等四种，世界常和无常等四种，如来死后存在和不存在等四种，以及依赖于身与命是一还是异的两种，这十四种事物因为不是必须明确表达的，所以世尊将它们安立为未说明之事物。其中，如果以世界或我的名义来执持蕴，那么由于蕴的生灭，也会变成宣说世界是无常的。并且，由于涅槃之后没有蕴，也会变成宣说世界是有边的。同样，也会变成宣说如来死后不存在。因此，因为认为没有世界有边等，所以说蕴和心是我是不合理的。另外，如果蕴或者心是我，那么在你瑜伽士见到无我时，那时必定会变成事物不存在。按照你的观点，当瑜伽士见到真谛时，见到一切法都是无我的，那时就会变成了知色等事物不存在，因为色等蕴仅仅是我，并且了知无我。也是这样认为的。
English
If it is said that there is no such fault, then the fault has already been stated regarding the single continuum. Because the fault has already been stated in "The continuum is single from moment to moment, and all phenomena depend on Maitreya's near covering," it is unreasonable. It is also said in the scriptures: "If gods and humans are different, then there will be impermanent change. If gods and humans are different, then the continuum will not be reasonable." As it is said, it is unreasonable to assign things with mutually different characteristics to a single continuum, so the fault cannot be avoided. Therefore, the aggregates and the mind are not self. Therefore, it should be said that the aggregates are not self, and the mind is not self. Furthermore, because there is no world with an end, etc. Here, all schools consider the fourteen unstated objects to be as follows: four regarding whether the world has an end or not, four regarding whether the world is permanent or impermanent, four regarding whether the Tathagata exists or does not exist after death, and two based on whether the body and life are the same or different. These fourteen are not to be expressed definitively, so the Blessed One has established them as unstated objects. Among them, if the aggregates are held by the term "world" or "self," then due to the arising and ceasing of the aggregates, it would also become a statement that the world is impermanent. And, since there are no aggregates after Nirvana, it would also become a statement that the world has an end. Similarly, it would also become a statement that the Tathagata does not exist after death. Therefore, since it is believed that there is no world with an end, etc., it is unreasonable to say that the aggregates and the mind are self. Furthermore, if the aggregates or the mind are self, then when you, the yogi, see no-self, at that time, things will certainly become nonexistent. According to your view, when the yogi sees the truth, seeing that all phenomena are without self, at that time, it will become the realization that form and other things do not exist, because form and other aggregates are only self, and because of realizing no-self. This is also what is believed.