Tibetan
གྲངས་སོ། །ཆེན་པོ་ལས་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་འགྱུར་ཅན་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང་། མུན་པ་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ལས་ནི། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དག་གོ །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི། འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ །ང་རྒྱལ་གཉིས་པ་ལས་ནི། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། ངག་དང་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་མདོམས་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་པགས་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ། དེ་ལྟར་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ་། །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི། ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པ་བྱེད་དོ། །གྲངས་ཅན་དག་གིས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་དབྱེ་བ་མི་འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་འདོད་ལུགས་ཐ་དད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི། བློ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། འབད་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་པའི་ཤུགས་ཏེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུར་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་སྲིད་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་དེ་བདག་ལ་འདུ་ཞིང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། བློ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཡན་གར་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་སྙིང་པོར། བློ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བཅད། །དྲུངས་ནས་ཕྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡིད་ལ་བདག་ཅེས་གནས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ཐར་པར་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདག་དེ་སྤོངས་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། རྟག་པ་དང་། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་དང་། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་སྨྲའོ། ཁ་ཅིག་ནི་བསྐུམ་པ་དང་རྐྱོང་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་སྨྲའོ། །རིག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ཐ་དད་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་བདག་གཅིག་ཉིད་ལུས་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདག་གི་ངོ་བོ་དགག ཁྱད་པར་དགག ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མིན་པར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་ལས།
Chinese
数目。从大生起我慢。那有三种，即变异性、精进性和黑暗性。从第一种生起五唯，即色、声、香、味、触。从五唯生起五大，即地、水、火、风、空。从第二种我慢生起五业根，即语、手、足、臀、门，以及五智根，即眼、耳、鼻、舌、皮，还有二者之自性的意，如是生起十一种。黑暗性的我慢，是二种我慢的行境。数论师如是承认，同样地，依于彼我之少分少分差别，而使外道之我之宗义各别不同，如是，胜论师们说知、乐、苦、欲、嗔、勤、法、非法和合之势为我之九种功德。其中，只要我之九种功德聚集而存在于我，那就会因为造作善与不善之业而称为轮回。何时了知士夫之自在等我之自性为痛苦，断除知等我之功德连根拔起之时，彼我即会成为不具功德的孤立状态，因此称为解脱。如是于《中观心要》中亦云：“知等我之功德断，从根拔除之瑜伽士，心中所谓之我者，当知是胜论者之解脱。”如是所说。彼我乃是无舍心之自性，常恒，作者，领受异熟者，轮回之状态具有功德，以及如同虚空般周遍之故，也说为无作用。有些则说为具有收缩和伸展之作用。吠陀论者则说如同瓶等不同容器内的虚空般，一个我因为身体不同而成为多种。第二，破斥彼等，有破斥我之体性，破斥差别，显示非我执之所依和三者。
English
Numbers. From the Great arises ego. That has three aspects: transformative, energetic, and dark. From the first arise the five tanmatras: form, sound, smell, taste, and touch. From the five tanmatras arise the five great elements: earth, water, fire, wind, and space. From the second ego arise the five organs of action: speech, hands, feet, anus, and genitals, and the five organs of intellect: eye, ear, nose, tongue, and skin, and the mind, which is the nature of both. Thus, eleven arise. The dark ego is the object of both egos. The Samkhyas acknowledge this in this way. Similarly, depending on slight differences in that self, the tenets of the self of the non-Buddhists become different. For example, the Vaisheshikas say that intelligence, pleasure, pain, desire, hatred, effort, dharma, non-dharma, and the force of combination are the nine qualities of the self. Among these, as long as the nine qualities of the self gather and exist in the self, it is called samsara because of performing virtuous and non-virtuous actions. When the self, such as the independence of the person, is realized as suffering, and when the qualities of the self, such as knowledge, are cut off with their roots, that self will become an isolated state without qualities, and therefore it is called liberation. Thus, in the Madhyamaka-hrdaya, it is also said: "The qualities of the self, such as knowledge, are cut off. The yogi who has uprooted them, the self that exists in the mind, know that to be the liberation of the Vaisheshikas." As it is said. That self is of the nature of non-abandonment, permanent, the agent, the enjoyer of ripening, possessing qualities in the state of samsara, and because it pervades like space, it is also said to be without action. Some say that it has the action of contraction and extension. Those who speak of the Vedas say that like the space inside different containers such as pots, one self becomes many because of different bodies. Second, to refute them, there are three aspects: refuting the nature of the self, refuting the distinctions, and showing that it is not the basis of ego-grasping.
Tibetan
དང་པོ་ནི། མོ་གཤམ་བུ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ཞིང་། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ལ། །འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་མི་འདོད། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བུའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུའང་མི་རུང་སྟེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང་། ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་དགག་པ་ནི། གང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་ཁྱད། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་དེ་ཀུན་ལ། །རང་གྲགས་མ་སྐྱེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཁྱད་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་དེ་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་གི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་བདག་ནི་རྟག་པ་དང་། ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་གཟུགས་ལས་རྣམ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་ན། ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མིན་པར་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་ངར་འཛིན་བློ་ཡི་རྟེན་དུ་ཡང་། །མི་འདོད་དེ་རིག་མིན་པའང་བདག་ལྟའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུའང་མི་འདོད་དེ། བདག་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་རིག་པ་མིན་པའི་བྱིས་པ་དག་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཁྱ
Chinese
首先，因为像石女的儿子一样，与生俱来就分离。因此，那样的我并不存在。这也不应是执我的所依。这也不应存在于世俗中。如前所说，常恒的和享用者等等，那样的我并不存在，因为与生俱来就分离，就像石女的儿子一样。因此，这样的儿子之我，也不应是世间众生执我的所依或对境，因为没有出生。这不仅在胜义中不存在，不应是执我的对境，而且也不应存在于世俗中，因为没有见到那样的我。第二，破斥差别：因为论典与论典之间，那些外道们所说的我的差别，都被自知的未生之理所损害。因此，那些我的差别也都不存在。因为数论派和胜论派等等的论典中，所说的我的差别，常恒的和享用者等等，那些都不存在，因为没有出生。就像石女的儿子一样，被自己所知的未生之理所损害。因此，我的所有差别也都不存在。总之，我不是常恒的和享用者等等，因为没有出生，就像石女的儿子一样。因此，没有与蕴不同的我，因为除了蕴之外，执持它是不成立的。因为是那样，因此没有与蕴不同的，以常恒等所区分的我存在。如果存在，就会像从色蕴中分离的识一样，执持为与蕴不同。因为除了蕴之外，执持以常恒等所区分的我，是不成立的。第三，显示不是执我的所依。不仅没有与蕴不同的我存在，而且也不应是世间执我的心识的所依，因为不识者也执著于我见。以常恒等所区分的我，不应是世间众生执我的俱生心识的所依或对境，因为不认识我是以常恒等所区分的孩童们，也明显地执著于我见。
English
Firstly, because like the son of a barren woman, it is separate from being born. Therefore, such a self does not exist. This should not be the basis of self-grasping either. This should not be desired to exist even in conventional truth. As previously stated, the self that is permanent and an enjoyer, etc., does not exist, because it is separate from being born, like the son of a barren woman. Therefore, this son-like self should not be the basis or object of self-grasping for worldly beings, because it is unborn. This does not exist in reality, and not only should it not be the object of self-grasping, but it should not be desired to exist even in conventional truth, because such a thing is not perceived. Secondly, refuting distinctions: Because whatever distinctions of the self are taught in the treatises of the non-Buddhists, all of those are harmed by the reason of being unborn, which is known to oneself. Therefore, all those distinctions of the self do not exist. Because whatever distinctions of the self, such as being permanent and an enjoyer, etc., are taught in the treatises of the Samkhyas and Vaisheshikas, etc., all of those do not exist, because they are unborn. Like the son of a barren woman, they are harmed by the reason of being unborn, which is known to oneself. Therefore, all distinctions of the self do not exist. In short, the self is not permanent, an enjoyer, etc., because it is unborn, like the son of a barren woman. Therefore, there is no self other than the skandhas, because grasping it apart from the skandhas is not established. Because it is so, therefore, there is no self that is distinct from the skandhas and distinguished by permanence, etc. If it existed, it would be grasped as distinct from the skandhas, like consciousness separate from form. Because grasping the self distinguished by permanence, etc., apart from the skandhas is not established. Thirdly, showing that it is not the basis of self-grasping: Not only is there no self that is different from the skandhas, but it should not be the basis of the worldly self-grasping mind either, because even those who do not know also cling to the view of self. The self distinguished by permanence, etc., should not be the basis or object of the innate self-grasping mind of worldly beings, because even children who do not recognize the self as distinguished by permanence, etc., clearly cling to the view of self.