Tibetan
ངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་འདི་འགོག་པར་བྱེད། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་པ་ནི། ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཅན་དག་གོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་འདུ་བྱེད་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་འཇིག་ལྟ་འདིའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ངར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་། སྐྱོན་མ་ལུས་པ་སྤང་བར་འདོད་པས་ནི། དེ་དག་གི་རྩ་བ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེའང་བདག་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས། ཐར་པ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་ཁོ་ན་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདག་རྫས་ཡོད་དགག་པ་དང་། གང་ཟག་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྟན་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པ་དགག་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་པ་དགག་པ་དང་། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་དམིགས་པ་བདག་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེ་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ་དག་ནི། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང་། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རྩ་བའི་རང་བཞིན་ནི། སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པའི་དུས་སུ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུས་ལོངས་སྤྱོད་བྱ་རྣམས་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྒྱུ་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་པོ་ནི་རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ
Chinese
顶礼。 首先：所有烦恼过患，皆由坏聚见， 由见而生以智慧见，我乃此之境， 如是了知瑜伽士，遮止此我。 贪欲等所有烦恼，以及生老病死等所有过患，皆由执着我与我所之自性的坏聚见而生。经中云：“所有烦恼，皆以坏聚见为根本，以坏聚见为生起之因。”又说，未舍弃坏聚见者，则会现行诸行，并生起生等痛苦。我乃此坏聚见之境，因执我者以我为境。故欲断除烦恼及所有过患者，应断除彼等之根本——坏聚见。而通达无我则能断除之，故欲求解脱之瑜伽士，唯遮止我。 其次，破彼（我）：分破实有之我与显示人我为缘起二者。 初者又分：破蕴之外异体之我、破与蕴一体之我、以及破不可说为即蕴非离蕴之我。 初者，先述他宗：坏聚见之所缘，彼我之自性为何？对此，略言之， 能食恒常实有非作者之我，具功德无作用，外道所计度。 依彼少分差别，外道之宗派遂成各异。 其中，数论师等则说： 根本自性不变异，大等七者自性变， 十六者乃变异性，士夫非自性亦不变。 彼等如是宣说。彼等认为，根本自性乃是，士夫欲受用境时，能生出士夫所受用之声等，故为自性，且非由任何因所生，故不变异。大、我慢、以及五唯，此七者观待自身之变异，能生
English
Homage. Firstly: All afflictions and faults arise from the view of the destructible aggregate, Having seen with wisdom that they arise from view, and having realized that I am the object of this, the yogi prevents this self. All afflictions such as desire, and all faults such as birth, aging, sickness, and death, arise from the view of the destructible aggregate, which is characterized by clinging to "I" and "mine." As the sutra says, "All afflictions have the view of the destructible aggregate as their root and origin." Furthermore, for those who have not abandoned the view of the destructible aggregate, actions are manifestly accomplished, and sufferings such as birth arise. "I" is the object of this view of the destructible aggregate, because the clinging to "I" has "I" as its object. Therefore, those who wish to abandon afflictions and all faults should abandon the root of these, which is the view of the destructible aggregate. This can be abandoned by understanding selflessness. Therefore, the yogi who desires liberation prevents only the self. Secondly, refuting that (self): There are two parts: refuting the substantially existent self and showing the person as dependent origination. The first part is further divided into: refuting the self as different from the aggregates, refuting the self as identical to the aggregates, and refuting the self as inexpressible as neither identical to nor different from the aggregates. In the first part, the proponent's position is stated first: What is the nature of the self that is the object of the view of the destructible aggregate? In response, briefly, The self that eats, is permanent, substantially existent, and not a creator, Possessing qualities and being without action, is contemplated by the non-Buddhists. Depending on slight differences in that, the tenets of the non-Buddhists become diverse. Among them, the Samkhyas say: The fundamental nature does not transform, The seven, such as the great one, transform in nature, The sixteen are transformative, The purusha is not nature and does not transform. They assert as such. They consider the fundamental nature to be the nature because it produces sounds and other objects to be enjoyed by the purusha when the purusha desires to enjoy objects. And it is not a transformation because it does not arise from any cause. The seven, such as the great one, ego, and the five tanmatras, produce
Tibetan
ས་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་བཅུ་དང་ཡིད་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་ནི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱ྄ེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྱུར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་པ་འདིས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱེས་བུས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ཆུང་བར་གྱུར་ཏེ། རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་སྒོམས་ཤིང་ལྷའི་མིག་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། ལྷའི་མིག་གིས་རང་བཞིན་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ན་རང་བཞིན་སྐྱེངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ལ་མི་འགྲོ་ཞིང་། རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པ། དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཉག་གཅིག་གནས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཟ་བ་པོ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཉེ་བར་ཞིས་ཟིན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡན་གར་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ནི་བྱ་བ་ལ་སྙོམ་ལས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྡུལ་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགྲོ་འོང་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་དག་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ལས་ཁ་ཅིག་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྱུར་གང་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྡུལ་དང་མུན་པ་དང་སྙིང་སྟོབས་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་མོ། །མུན་པ་ནི་ལྕི་བ་དང་གཡོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །རྡུལ་ནི་གཡོ་བ་དང་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྙིང་སྟོབས་ནི་ཡང་བ་དང་། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་གསུམ་ཡང་འདི་དག་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །འདི་དག་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདིར་ཡོན་ཏན་དག་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཅིང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་རྣམ་
Chinese
地是自性，依于自性而为转变。十根、意和五大种，这十六者只是转变，因为不生果，并且是从因产生的。士夫不生果，所以不是自性，并且不是从因产生的，所以也不是转变。以这个次第，士夫以生起对转变之集合的一切欲求的方式来享受时，称为轮回。当士夫对境的贪执变小，次第修习禅定，并且如实获得天眼，以天眼观察自性时，自性以羞怯之态不走向我，并且转变之集合的一切也从生起之次第逆转，在那时完全寂灭。那时唯有士夫存在，因此称为解脱。如所说之方式，因为享受境，所以称为享受者。转变们虽然已经接近寂灭，但它本身恒常自在地存在，所以称为常。我因为对事物是中庸者，所以称为非作者。因为没有尘、暗、勇三者的自性，所以是无功德。因为遍及，所以没有来去等的行为，这些是士夫的差别。其中，自性是作者，转变们中有些是作者，有些不是作者。哪个转变是作者，哪个不是作者呢？其中，尘、暗、勇三者是三种功德。暗是沉重和覆盖的自性。尘是动摇和进入的自性。勇是轻和极明亮的自性。乐、苦和痴三种也是这些的异名。这些相等的状态是主，在此功德等成为主，并且转变们完全寂灭。那些不变的状态是自性。从自性产生大，称为大的是智的种类。
English
Earth is nature, and transformation depends on nature. The ten faculties, mind, and the five elements, these sixteen are only transformations, because they do not produce fruit and because they arise from a cause. The purusha is not nature because it does not produce fruit, and it is not transformation because it does not arise from a cause. In this order, when the purusha enjoys all the collections of transformations through the arising of desire for them, it is called samsara. When the purusha's attachment to objects becomes small, gradually cultivating meditation and truly obtaining the divine eye, when he observes nature with the divine eye, nature does not approach me in a shy manner, and all the collections of transformations also reverse from the order of arising, and at that time they become completely pacified. At that time, only the purusha remains, therefore it is called liberation. As it is said, because it enjoys objects, it is called the enjoyer. Although the transformations have approached cessation, it itself always exists freely, therefore it is called eternal. Because I am neutral towards things, I am called the non-doer. Because it does not have the nature of the three, rajas, tamas, and sattva, it is without qualities. Because it is pervasive, there is no activity of going and coming, etc., these are the distinctions of the purusha. Among these, nature is the doer, and some of the transformations are doers, and some are not doers. Which transformation is the doer, and which is not the doer? Among them, rajas, tamas, and sattva are the three gunas. Tamas is the nature of heaviness and covering. Rajas is the nature of movement and entering. Sattva is the nature of lightness and extreme brightness. Pleasure, pain, and delusion are also different names for these. The state of equality of these is the chief, here the gunas become the chief, and the transformations are completely pacified. Those unchanging states are nature. From nature arises the great, what is called the great is the kind of intelligence.