Tibetan
དང་བྲལ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མྱོང་བར་གྲུབ་མ་ཡིན། །རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའ་ིཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར། རལ་གྲིའི་སོས་རང་མི་གཅོད་པ་དང་། སོར་མོས་རང་ལ་མི་རེག་པ་དང་། མེས་རང་མི་སྲེག་པ་དང་། མིག་གིས་རང་ལ་མི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་རང་རིག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཕྱིས་དུས་དྲན་ལས་འགྲུབ་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གཉིས་ཀ་ཅིག་ཅར་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ནི་འདོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དུས་ཕྱིས་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ། གཟུགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་ནི་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་མྱོང་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མྱོང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པ་རང་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ན། དེའང་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བྱེད་ཐུག་པ་མེད་པར་བརྒྱུད་དགོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། དུས་ཕྱིས་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་གཟུགས་མྱོང་བ་དྲན་པ་ལས་ཤེས་པ་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། དེའང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། རང་རིག་པ་ལས་གཞན་དབང་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མ་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིས། །མ་གྲུབ་འདི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རང་རིག་པའི་རྫས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དྲན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྨྲ་ན། དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་རང་རིག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ། བརྗོད་པའི་དྲན་པ་འདི་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ཏེ། རང་རིག་ལྟར་དེའང་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་སོགས་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་པ་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་སྐད་སྨྲ་ན། དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྨྲའམ། འོན་ཏེ་རང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་སྨྲ། དང་པོ་ལྟར་ན། མེ་ཙམ་ལས་མེ་ཤེལ། ཚུ་ཙམ་ལས་ཆུ་ཤེལ་དཔོག་པ་ལྟར། མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་མེད་པར་ཡང་དྲ
Chinese
因为已经承诺脱离了（能知和所知）的分别。因此，它自己不可能体验自己。因为自己对自己作用是相违背的。比如，刀刃不能自己砍自己，手指不能自己触碰自己，火不能自己焚烧自己，眼睛不能自己看自己一样。这里为了成立自证，说了成立的理由。如果说是从后来的忆念成立，那么，就像灯从产生之时起，就同时照亮自己的体性和瓶子等对境一样。同样，识也应该同时照亮自己的体性和色等对境。因此，必须承认自证，否则，过后会想“我看到了色”，这样，对于体验色的识，忆念不会产生，因为忆念是体验的对境，并且体验色之识没有体验者。像这样，因为没有自证，其他的识也不可能体验，如果显现蓝色的识被识自己之后产生的其他识体验，那么，那个识也被其他的识体验等等，这样就成了体验者无止境地传递下去的过失。因此，过后会想“我看到了色”，从体验色的忆念中，成立了识有体验者，并且因为其他的体验不合理，所以成立了自证。如果说从自证成立了他性，这也是不合理的。比如：为了成立未成立的，通过言说。这个未成立的，不能成立这个。对此，暂且假设自证的实物在胜义中成立，然后说忆念是成立者。为了成立在胜义中未成立的自证，这个言说的忆念不是它的成立者，因为像自证一样，它在胜义中也是未成立的，因为不是从自和他等产生的。如果说是在名言中成立自证而这样说，那么，是只说忆念是成立者呢？还是说具有自证之因的忆念？如果是前者，就像从火仅仅推断出火镜，从水仅仅推断出水晶一样，是不确定的。因为没有自证也
English
Because it has been promised to be free from the distinction (of knower and known). Therefore, it is impossible for it to experience itself. Because it is contradictory for oneself to act on oneself. For example, just as the edge of a sword cannot cut itself, a finger cannot touch itself, fire cannot burn itself, and the eye cannot see itself. Here, to establish self-awareness, the reason for establishment is stated. If it is said that it is established from later recollection, then, just as a lamp from the moment it arises simultaneously illuminates both its own nature and objects such as a vase. Similarly, consciousnesses should also simultaneously illuminate their own nature and objects such as form. Therefore, self-awareness must be accepted, otherwise, later one would think, "I saw form," in this way, for the consciousness that experiences form, recollection will not arise, because recollection is the object of experience, and the consciousness that experiences form has no experiencer. Like this, because there is no self-awareness, it is also not reasonable for other consciousnesses to experience it. If the consciousness that appears blue is experienced by another consciousness that arises after the consciousness itself, then that consciousness is also experienced by other consciousnesses, and so on, thus it would become a fault of experiencers being transmitted endlessly. Therefore, later one would think, "I saw form," from the recollection of experiencing form, it is established that consciousness has an experiencer, and because other experiences are unreasonable, therefore self-awareness is established. If it is said that from self-awareness, otherness is established, this is also unreasonable. For example: In order to establish what is not established, through speech. This unestablished one cannot establish this. Regarding this, let us assume for a moment that the entity of self-awareness is established in ultimate truth, and then say that recollection is the establisher. In order to establish the self-awareness that is not established in ultimate truth, this recollection of speech is not its establisher, because like self-awareness, it is also not established in ultimate truth, because it does not arise from self and other, etc. If it is said that self-awareness is established in conventional truth and thus it is said, then, is it only said that recollection is the establisher? Or is it said that recollection has the cause of self-awareness? If it is the former, just as inferring a burning glass merely from fire, or inferring a crystal merely from water, it is uncertain. Because even without self-awareness,
Tibetan
ན་པ་འབྱུང་བར་འོག་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་པར་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་རང་རིགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་འདི་ནི་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མིག་གི་གཟུང་བྱས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་དཔྱོད་པ་བཏང་ནས་རང་རིག་ཁས་བླངས་ཀྱང་དགག་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། རང་རིག་པ་ནི་འགྲུབ་ལ་རག་མོད་ཀྱི། །དེ་ལྟར་དྲན་པའི་དྲན་པར་རིགས་མིན་ཏེ། །གཞན་ཕྱིར་མ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་བཞིན། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པས་ཡུལ་དང་རང་གི་བདག་ཉིད་གཉིས་ཀ་མྱོང་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་དུས་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པས་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་མྱོང་བ་དྲན་པར་རིགས་པ་མིན་ཏེ། སྔར་གྱི་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པ་རྫས་གཞན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྱམས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲན་པས། རང་གིས་མ་ཤེས་པའི་ཉེར་སྦས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རང་རིག་དང་ཡུལ་མྱོང་བ་སོགས་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡིན་ཡང་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་འདིས་ནི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་འཇོམས། །གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར། སྔར་གྱི་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའང་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་མྱོང་བ་དང་དྲན་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་བྱའོ། ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་གང་གིས་ཡུལ་མྱོང་གྱུར་དེ་ལས། །བདག་ལ་དྲན་པ་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་མཐོང་སྙམ་དྲན་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཚུལ་ལུགས་ཡིན། །སྔར་གང་གིས་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལས་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པ་དོན་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པས་མ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ལ། མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེ་དྲན་པས
Chinese
因为从下往上成立之故。第二种情况，名言中识的自证是不成立的，因为世间以识了知义而作名言之故。因此，为了成立名言中不成立的自证，所说的具有自证因的忆念，不是自证的成立者，因为如同自证一样不成立之故，如同以眼所取成立声无常一样。另外，舍弃如此的观察，即使承认自证，也是为了遮破而说：自证虽依成立而存在，但如此忆念非是忆念之理，如于他者未识之相续中生起一般。如果识以体验境与自性二者之故，自证可以成立，但即使如此，后时的忆念也不应忆念先前的识之体验，因为先前之体验与后时之忆念承许为异体之故。譬如慈氏相续之忆念，不忆念自己未识的近隐相续中所生的自证与境之体验等一般。如果先前之体验与后时之忆念，因为属于一体相续，并且是因与果之事物之故，即使是他者也能忆念，那么，此理则摧毁一切差别。以“因为是他者”之理，就能摧毁刚刚所说的所有相的差别，如下：先前之体验与后时之忆念，不属于一体相续，也不是因与果之事物，因为是异体之故，如同相续各异的体验与忆念一般，以此等广泛遮破。如果按照你的观点，忆念如何产生呢？何者以何者体验境，由此于我无有他忆念，是故我见之念将生起，此亦世间名言之规律。先前何者以何者体验境，由此后时的忆念并非他义，因为先前之体验已灭之故。因为不是他义之故，所以先前体验者并非忆念未体验者，以体验所决断者，忆念
English
Because it is established from below upwards. According to the second case, the self-cognition of consciousness in name is not established, because the world makes names by consciousness understanding the meaning. Therefore, in order to establish the self-cognition that is not established in name, the memory with the cause of self-cognition is not the establisher of self-cognition, because it is not established like self-cognition, just like establishing sound as impermanent by what is grasped by the eye. Furthermore, having abandoned such an examination, even if self-cognition is accepted, it is said for the sake of refuting: Self-cognition depends on being established, but in this way, memory is not the reason for memory, just as it arises in the continuum of others who do not know. If consciousness experiences both the object and its own nature, self-cognition may be established, but even so, later memory should not remember the experience of previous consciousness, because the previous experience and later memory are asserted to be different entities. For example, the memory of the Maitreya continuum does not remember the self-cognition and experience of objects, etc., that arise in the closely hidden continuum that one does not know. If the previous experience and the later memory belong to the same continuum, and because they are cause and effect, even if they are different, they can be remembered, then this reason destroys all distinctions. The reason "because it is other" destroys all the distinctions of the sign just mentioned, as follows: The previous experience and the later memory do not belong to the same continuum, nor are they cause and effect, because they are different entities, like experiences and memories of different continuums, and so on, which should be widely refuted. If, according to your view, how does memory arise? From whatever experienced the object, there is no other memory for me, therefore the thought "I saw" will arise, this is also the rule of worldly expression. Whatever previously experienced the object, the later memory is not another meaning from that, because the previous experience has ceased. Because it is not another meaning, therefore the one who experienced it is not the one who did not experience it with memory, and what is decided by experience, memory