Tibetan
དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ན། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས། ཇི་ལྟར་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པར་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་གཞན་ཡང་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི། གང་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གང་མཚན་མ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། གང་སྨོན་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་མོད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་བདེན་པ་གཉིས་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའང་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་དེ་ཉིད་དང་། གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཅི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཚུ་རོལ་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་ཅན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བདག་དང་གཞན་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་པས་མཐོང་བ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་གཞན་ལ་རག་ལས་པར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱ
Chinese
并且受等感觉等不是仅仅由分别假立，而是由自相依靠因缘而生。当瑜伽士们见到一切法无生而为空性之时，由于事物以自相而生的那个生被否定了，就像锤子等摧毁瓶子一样，空性摧毁事物，因此空性成为摧毁事物的因，这不合道理。圣《宝积经》中说：“光护，此外，以分别来个别观察中观之道之法，并非以分别本身使诸法变为空性，而是诸法本身就是空性。以无相使诸法变为无相，并非以无相本身使诸法变为无相，而是诸法本身就是无相。以无愿使诸法变为无愿，并非以无愿本身使诸法变为无愿，而是诸法本身就是无愿。”等等广说。因此，事物不是以自相而生。如果胜义中诸法无生，但在世俗中会从他而生，如果不是这样，因为在世俗中也无生，就不会成为二谛。虽然胜义中没有二谛，但名言中，世俗谛也是为了证悟胜义的方便，并且不分别从他而生，而是依靠世间的习惯来承认。如下所说：若于此等物，如是而观察，彼真如实性，彼岸非可得，是故于世间，名言谛不察。因为如果观察色和受等事物，是从自生还是从他生，那么在胜义中，真如空性的事物，不是安住于从无生无灭的自性之外，变成生灭等的状态。因此，对于世间的名言谛，不应分别自和他等，而是应以世间人所见的“有此则有彼，生此则生彼”这种仅仅依靠他者的入门方式来承认。
English
And feelings and so on are not merely imputed by concepts, but arise from their own characteristics, relying on causes and conditions. When yogis see all phenomena as unborn and empty, because the birth of things by their own characteristics is denied, just as a hammer destroys a vase, emptiness destroys things, therefore emptiness becomes the cause of destroying things, which is not reasonable. The Noble Ratnakuta Sutra says: "Kashyapa, moreover, to individually examine the phenomena of the Middle Way with discrimination does not make the phenomena empty by discrimination itself, but the phenomena themselves are emptiness. To make the phenomena without characteristics by the absence of characteristics does not make the phenomena without characteristics by the absence of characteristics itself, but the phenomena themselves are without characteristics. To make the phenomena without aspiration by the absence of aspiration does not make the phenomena without aspiration by the absence of aspiration itself, but the phenomena themselves are without aspiration." And so on, it is extensively said. Therefore, things do not arise from their own characteristics. If phenomena are unborn in the ultimate sense, but in the conventional sense they arise from others, if this is not the case, because there is no birth in the conventional sense either, it will not become two truths. Although there are no two truths in the ultimate sense, in name, the conventional truth is also a means to realize the ultimate, and without distinguishing arising from others, it is acknowledged based on worldly customs. As it says: If these things are examined in this way, the reality of suchness cannot be found beyond that. Therefore, in the conventional truth of the world, there is no examination. Because if one examines whether form and feeling and other things arise from themselves or from others, then in the ultimate sense, the reality of suchness, emptiness, does not abide in the state of arising and ceasing, etc., apart from the nature of no arising and no ceasing. Therefore, for the conventional truth of the world, one should not distinguish self and other, etc., but should acknowledge it in the way that worldly people see it, "If this exists, then that exists, if this arises, then that arises," which is merely an entry point that relies on others.