Tibetan
པས། བླང་དོར་གྱི་ཡུལ་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་རྫུན་པའི་དཔེར་བརྗོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མི་ཤེས་གཉིད་ཀྱིས་རབ་བསྐྱོད་མུ་སྟེགས་ཅན། །རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་བརྟགས་པ་དང་། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་ལ་བརྟགས་པ་གང་། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་ཡོད་མིན་ཉིད། །ཅེས་སྨོས་སོ། །གནས་ལུགས་ལ་རྨོངས་པའི་མི་ཤེས་པའི་གཉིད་མཐུག་པོས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་ཅིང་བརླམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱི་དང་ནང་གི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་གཞུང་ལུགས་དག་ཏུ་བདག་དང་། གཙོ་བོ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། རྡུང་ཕྲན་དང་། ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྟགས་པ་དང་། དབང་པོ་བསླད་པའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང་མིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཀུན་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་མེད་མོད་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེ་ན། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྲོ་བར་འདོད་པས་ཤིང་གི་ཡལ་ག་སྔ་མ་བཏང་ནས་ཡལ་ག་ཕྱི་མ་བསྙགས་ཏེ་མ་ཟིན་པ་ལྟར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པས། དངོས་པོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱེ་བོ་གནག་རྫིའི་བར་ལ་གྲགས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་སོགས་རྣམས་རྣམ་པར་སྤངས་ཏེ། རྟོག་གེ་ངན་པས་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་ཏེ་ལྟ་བ་ངན་པའི་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མི་གནོད་པར་བསྟན་པ་ནི། མིག་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིས། །རབ་རིབ་མེད་ཤེས་ལ་གནོད་མིན་ཇི་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པའི་བློས། །དྲི་མེད་བློ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དགག་པ་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དགག་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པའི་མིག་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིས། རབ་རིབ་མེད་པའི་ཤེས་པས་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དྲི་མ་མེད་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་བློས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་སོགས་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་། མི་ཤེས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་འཕགས་པའི་བློའི་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་
Chinese
因此，因为在取舍的境地中没有言说的缘故。第二，就以虚假之境为例来说明。被无知之睡眠所扰乱的外道徒，以各自的宗派如实地考察我、主宰、自在、微尘、自性等，以及对感官错乱的显现，如幻术、阳焰等向外遍计，所有这些甚至在世间言说中也不存在，因为世间之人不会以这些方式进行言说。内外道论者所安立的种种，虽然在胜义谛中不存在，但在世俗谛中怎么会不存在呢？内外道外道徒想要出类拔萃，就像放下之前的树枝而攀援之后的树枝却未能抓住一样。他们想要进入真如，因此完全舍弃了世间众生乃至牧童所共知的生灭等现象，以恶劣的分别念颠倒地虚构实相，从而丧失了两种真理，堕入恶见之深渊。因此，为了说明世间之人不会损害真如，就像患有眼翳之人所见之物，如何不会损害无翳之智？同样，舍弃无垢智慧的分别念，也不会损害无垢之智。对从他而生的驳斥，并非是依赖于世间人的意识而进行的驳斥，而是依赖于圣者的见地而进行的驳斥。因此，就像被眼翳所迷惑的眼睛所见之物，不会损害无翳之智的见地一样，舍弃了无垢圣者智慧，而执着于世间言说的分别念，即使已经成立了他生等，也不会损害没有无知眼翳之垢染的圣者智慧之境，即无生。
English
Therefore, because there is no expression in the realm of acceptance and rejection. Secondly, taking the example of a false realm to illustrate. The heretics who are disturbed by the sleep of ignorance, according to their own tenets, examine the self, the lord, the independent, the atom, the self-nature, etc., as they are, and the appearances of sensory delusion, such as illusion, mirage, etc., are externally conceived. All these do not even exist in worldly speech, because worldly people do not speak in these ways. Although the various establishments of the inner and outer proponents do not exist in the ultimate truth, how can they not exist in the conventional truth? The inner and outer heretics want to be outstanding, just like letting go of the previous branch of a tree and climbing the next branch but failing to grasp it. They want to enter Suchness, so they completely abandon the phenomena of arising and ceasing, etc., which are known to worldly beings and even shepherds, and falsely fabricate reality with evil discriminations, thereby losing both truths and falling into the abyss of evil views. Therefore, to illustrate that worldly people do not harm Suchness, just as what is seen by someone with cataracts does not harm the wisdom without cataracts? Similarly, the discriminating mind that abandons immaculate wisdom does not harm immaculate wisdom. The refutation of arising from others is not a refutation based on the consciousness of worldly people, but a refutation based on the vision of the noble ones. Therefore, just as what is seen by eyes deluded by cataracts does not harm the vision of wisdom without cataracts, the discriminating mind that abandons the immaculate wisdom of the noble ones and clings to worldly speech, even if arising from others, etc., has been established, it does not harm the realm of the wisdom of the noble ones without the defilement of the cataracts of ignorance, that is, non-arising.
Tibetan
སོགས་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མར་བྱེད་པའི་ཕ་རོལ་པོ་ནི་དམ་པ་དག་གིས་བཞད་གད་དུ་བྱ་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ། རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བདེན་པར་མཐོང་བའི་བཅོས་མ་དེ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །འདིས་སེམས་ཅན་རྣམས་གནས་ལུགས་ལ་རྨོངས་པར་བྱེད་པས་གཏི་མུག་གོ །དེ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་གཞན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ཀུར་རྫོབ་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་དེས་དངོས་པོ་གང་ཞིག་བདེན་པར་མཐོང་ཞིང་ཞེན་པ་དེ་ནི་གནས་ལུགས་ལ་མ་ཞུགས་པས་བཅོས་མ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་པའི་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིིག་པའི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དེའང་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་བཞག་གི བདེན་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དེའང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་ཙམ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་སྣང་གི མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་བ་གཏན་ལོག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་འཁོ
Chinese
等等没有损害。因此，在那如实辨析之际，将世间作为量度的外道，是值得圣者们嘲笑的。第二，关于两种真谛各自的体性。首先，为了显示世俗谛的自性：愚昧自性障蔽故，是世俗；由彼所见为真实，即是假立；世俗谛者如是说，能仁如是宣说故；成为假立之事物，即是世俗谛。此（愚昧）使有情对实相迷惑，故为愚昧。它使事物之实相颠倒执着，故为障蔽见自性，故称世俗。如是之世俗，对于任何事物视为真实而执着，此乃未入实相之假立，是依缘而生。此乃世俗谛，是能仁如是宣说，如实照见二谛之自性。如是，暂且依烦恼之无明力，安立世俗谛。此世俗谛，也是圣者声闻、独觉、菩萨，舍弃烦恼之无明者，视假立之事物如影像般，故仅安立为世俗，而非真实，因无真实显现之自诩故。如是宣说之世俗，仅由非烦恼性之无明周遍行持，故于具相之行境之圣者，于后得位显现，然于入定之时则否，因一切戏论皆寂灭故。对于无相行境之佛陀薄伽梵，则非一切时显现，因一切法于一切行相中，戏论之相皆寂灭，于法界之体性中现证圆满菩提故。是故，意欲心及心所之流转永断。此当如何知晓？彼无明有二，即烦恼性与非烦恼性。初者，由我与我所显现执着之门而流转轮回。
English
etc., there is no harm. Therefore, at the time of thoroughly examining suchness, the opponents who take the world as a measure are worthy of being laughed at by the noble ones. Secondly, regarding the individual nature of the two truths. Firstly, in order to show the nature of conventional truth: Ignorance veils its own nature, hence it is conventional; whatever is seen as true by it is artificial; the Thus-Gone One has said that it is the conventional truth; things that have become artificial are conventional. This (ignorance) makes sentient beings confused about the true nature, hence it is ignorance. It makes one cling to the reality of things in a distorted way, so it is called conventional because it obscures the seeing of one's own nature. Such a conventionality sees and clings to something as true, which is an artificial dependent arising because it has not entered into reality. This is the conventional truth, which the Thus-Gone One has spoken, seeing the nature of the two truths as they are. Thus, for the time being, the conventional truth is established by the power of afflicted ignorance. This conventional truth is also regarded by the noble Hearers, Solitary Buddhas, and Bodhisattvas who have abandoned afflicted ignorance as artificial objects like images, so it is only established as conventional, not as true, because there is no pretense of appearing as true. The mere conventionality just mentioned is also apparent to the noble ones who have objects of experience with appearances in the post-meditation state, because only non-afflicted ignorance is always practiced, but not in the state of equipoise, because all elaborations are completely pacified. For the Buddhas, the Blessed Ones, who have objects of experience without appearances, it is not apparent at all times, because all phenomena in all aspects are completely enlightened in the nature of the Dharmadhatu, in which the characteristics of elaboration are completely pacified. Therefore, it is intended to completely reverse the flow of mind and mental factors. How is this to be known? There are two kinds of ignorance: afflicted and non-afflicted. The former revolves through the door of manifest clinging to self and what belongs to self.