English
It is merely because one uses terms such as "sprout arises from seed" and "smoke arises from fire." If that is the case, then by negating the arising of the four extremes, arising will not be negated, because conventional arising is not negated. If one says that, then conventional arising is not to be negated. Rather, conventional arising that is free from the four extremes is to be termed dependent arising, because dependent arising is the Middle Way. As it is said in the treatise: "Whatever is dependent arising, that is explained as emptiness. That is dependently designated; that itself is the Middle Way." That is what was said. Speaking of arising from any of the four extremes is not speaking of dependent arising, because for one who speaks of dependent arising, there is no acceptance of falling into extremes, because dependent arising is the antidote to all views of clinging to extremes. As it is said in the treatise: "Whatever arises in dependence on something, that is neither the very same as it, nor is it different from it; therefore, it is neither annihilation nor permanence." It is also said in this very text that: "Therefore, this reasoning of dependent arising destroys all the nets of bad views." Therefore, the schools of both self and others are not speaking of dependent arising because they accept the arising of any of the four extremes. Whoever speaks of dependent arising has abandoned all extremes and has entered the great path of the Sugatas, the Middle Way, because the Bhagavan has negated the arising of the four extremes and has taught dependent arising itself. As the teacher said: "Suffering is done by oneself, or done by others, or done by both, examined by the causeless thinkers; you have taught it arises dependently." Therefore, he praised. If speaking of dependent arising and speaking of the four extremes are not contradictory, then how could the Able One, having taught dependent arising, show the difference of being superior to the logicians who speak of the four extremes? Therefore, the Madhyamikas do not accept the arising of the four extremes either conventionally or ultimately, because they are those who speak of dependent arising. Whoever speaks of dependent arising does not fall into any extreme, and therefore to anything
Tibetan
མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མ་ཉམས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་མི་འཐད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བ་ཡིན། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་མ་ཡིན། །ཅེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་ཕྱོགས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཅིའང་བརྒལ་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་མེད་ན་མཐའ་བཞི་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་བཞི་ཅིའི་ཕྱིར་འཇོག་ཅེ་ན། འདི་དག་ནི་མཐའ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ངོར་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པ་རང་གི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་སོགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་བྱ་མེད་པ་ལའང་དགག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་གཅད་དུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདི་རང་གི་རིགས་པའམ། འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་གི་ཡིན་ན་ནི། དེས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་མེད་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་གྱི་རིགས་པས་གཞན་ཇི་ལྟར་འགོག་ཅེ་ན། ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་འགོག་སྟེ། རང་གི་རྣམ་གཞག་ནང་འགལ་བར་མཐོང་བ་ན། རང་གི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྣམ་གཞག་འགལ་བར་མཐོང་ཡང་དབུ་མར་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མའི་ཕྱོགས་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ལྷུང་གི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་གཞག་ནང་འགལ་བར་མཐོང་སྟེ། དེ་དག་ལ་མངོན་ཞེན་ལོག་པ་ན། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོད་པས་ཆོག་གོ ། བདག་སྐྱེ་དགག་པ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བ
Chinese
因为没有执着，所以没有从胜义谛的真理中退失。因为世间和出世间的一切名言，于此都没有不合适的，所以也没有从世俗谛的真理中退失。 因此，论典中说：谁能安立空性，于彼一切皆可安立。谁不能安立空性，于彼一切皆不可安立。这就是所说的。 这样一来，对于宣说缘起的应成派中观师来说，因为没有任何宗派，所以不可能被他人驳倒。 正因为如此，《诤理论》中说：如果我有什么承诺，那么我就会有那个过失。因为我没有承诺，所以我才是没有过失的。这就是所说的。 如果没有任何承诺，那么为什么要安立遮止四边的四个承诺呢？这些是为了遮止那些说从四边产生的人，所以在他们面前仅仅是作了这样的承诺而已，并不是中观师自己的宗派，因为所要遮止的自生等并没有成立的缘故。对于没有所要遮止的，也没有遮止，就像不能砍断兔子的角一样。 因此说：因为没有任何所要遮止的，所以我什么也不遮止。 如果遮止四边生的道理，是自己的道理呢？还是他人的？如果是自己的，那么由此成立的无生，怎么不会变成自己的宗派呢？这是他人所承认的道理，并不是自己的，因为如果连一点点要成立的宗派都不承认，那么成立的道理又有什么用呢？如果用他人的道理，怎么能遮止他人呢？通过显示所承认的自相矛盾来遮止，当看到自己的立论自相矛盾时，为了遣除对自己的宗派的执着。 即使看到自己的立论是矛盾的，也不会对中观产生恭敬，因为没有看到中观宗派的成立之故。那不是的，因为看到一切堕入边见的宗派，其立论都是自相矛盾的，当对那些宗派的执着消失时，就会对远离一切宗派的缘起中观之道产生恭敬。 给予即可。 破自生。 第二，成立的道理是
English
Since there is no attachment, there is no falling away from the truth of ultimate reality. Since all the terms of the world and beyond are not inappropriate for this, there is also no falling away from the truth of conventional reality. Therefore, it is said in the treatise: For whom emptiness is possible, for them everything is possible. For whom emptiness is not possible, for them everything is not possible. This is what is said. In this way, for the Prasangika Madhyamika who speaks of dependent arising, since there is no position whatsoever, it is impossible for others to refute him. For that very reason, it is said in the Vigrahavyavartani: If I had some thesis, then I would have that fault. Since I have no thesis, I am faultless. This is what is said. If there is no thesis, then why establish the four theses that negate the four extremes? These are merely established as theses in the face of those who say that things arise from the four extremes, in order to refute them, but it is not the Madhyamika's own system, because the object to be refuted, self-arising, etc., is not established. There is no negation of what is not to be negated, just as a rabbit's horn cannot be cut off. Therefore, it is said: Since there is nothing to be negated, I negate nothing. If the reasoning that refutes the arising from the four extremes is one's own reasoning, or is it another's? If it is one's own, then how can the unarisenness established by it not become one's own position? It is the reasoning accepted by others, not one's own, because if one does not accept even a little bit of the position to be established, then what is the use of the reasoning that establishes it? How can one refute others with the reasoning of others? One refutes by showing the contradiction within what is accepted, and when one sees the contradiction within one's own system, it is in order to reverse the attachment to one's own position. Even if one sees that one's own system is contradictory, one will not become respectful to the Madhyamika, because one has not seen the establishment of the Madhyamika position. That is not the case, because one sees that all the positions that fall into extremes are contradictory within their systems, and when attachment to those positions is reversed, one will become respectful to the dependent arising, the Middle Way, which is free from all positions. It is enough to give. Refutation of self-arising. Second, the reasoning of establishment is