Tibetan
་གང་ཟག་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་དང་བྲལ་ན་ཕྱིན་ཆད་ལོངས་སྤྱོད་མི་འབྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ངན་སོང་དུ་ལྷུང་ན་ངན་སོང་ལས་ལྡང་བར་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་དབང་འཇུག་ཅིང་མཐུན་པའི་ཡུལ་གནས་པ། །དེ་ཚེ་འདི་བདག་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། །གཡང་སར་ལྷུང་བས་གཞན་དབང་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་དེ་ནས་གང་གིས་འབྱིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དཔའ་བོ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལྟར་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་རང་དབང་དུ་འཇུག་ཅིང་ལམ་སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལམ་རྟེན་ལྷ་དང་མིའི་འགྲོ་བར་གནས་པས་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་འདི་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། དཔའ་བོ་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་ཏེ་རི་སུལ་ཆེན་པོར་བསྐྱུར་བ་ལྟར་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་གཡང་སར་ལྷུང་བས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོའི་གཞན་དབང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཉམ་ང་བའི་གཡང་ས་དེ་ནས་ཐབས་གང་གིས་འབྱིན་པར་འགྱུར། དེ་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་སྤྱིན་པའི་གཏམ་མཛད་ནས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་འགྲོའི་གཏམ་ཉིད་མཛད་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་། སྡིག་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་ཕམ་པར་མཛད་པའི་རྒྱལ་བས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་སྦྱིན་པ་ལ་བསྔགས་པའི་གཏམ་མཛད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསྔགས་པའི་གཏམ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ཡོན་ཏན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིང་དུ་རྣམ་འཕེལ་ན། །འབྲས་བུ་ཉེར་སྤྱོད་ཆད་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ཞིང་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བརྒྱུད་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་རིམ་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡུན་རིང་པོར་ཉེར་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་གསུང་སྐྱེས་དང་། །རང་སངས་རྒྱས་ལ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དང་། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་། །ངེས་ལེགས་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གཞན་མེད། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། ཐུབ་པའི་གསུང་ལས་སྐྱེས་པ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་མཐོ་བ་འཁོར་བའི་བདེ་བའི་རྒྱུ་དང་། ངེས་པར་ལེགས་པ་བདེ
Chinese
那个人就不会有受用。如果离开了戒律的根本，以后不但不会有受用，而且堕入恶道后，也很难从恶道中出来。为了说明这个道理，所以说： 自在进入且安住顺合处， 彼时若不自持此我者， 堕入悬崖他力所转故， 彼时从彼何者能救拔？ 如是说，勇士安住于顺合之处，如从束缚中解脱一般，不依赖于他者而自在进入，安住于与修道相顺合之处，或者依止天神和人类的处所，彼时这些人守护戒律，如果不守护自己脱离恶趣，就像勇士被铁链束缚，抛弃于大山沟中一般，堕入三恶趣的悬崖，被业和强烈烦恼的他力所控制，彼时从那可怕的悬崖中，用什么方法才能救拔出来呢？因此，胜者宣说了布施之语后，才宣说随顺戒律之语。因为如此，所以降伏一切罪恶之法的胜者，首先对所化众生宣说了赞叹布施之语，之后为了不让布施等功德白白浪费，才宣说了赞叹戒律之语。其中的理由是： 功德戒律田中若增长， 果实受用无间而生起。 因为戒律本身就是一切功德的所依，所以戒律本身就是田地，依靠它，布施等一切功德得以增长，那么因和果的相续，从上到下次第不断绝，以不断绝的方式，长久受用广大的果实之聚。因此： 异生声闻及独觉， 决定自体与佛子， 增上生及决定胜， 彼等之因无余戒。 异生、从能仁之语中产生的声闻、独觉、佛子们的增上生，轮回安乐之因，以及决定胜，
English
That person will not have enjoyment. If one is separated from the root of discipline, not only will there be no enjoyment in the future, but it will also be very difficult to emerge from the lower realms if one falls into them. To explain this reason, it is said: Freely entering and abiding in a conducive place, If at that time one does not restrain oneself, Falling into a precipice, turned by the power of others, At that time, who will be able to rescue from there? As it is said, a hero abiding in a conducive place is like being freed from bondage, freely entering without relying on others, abiding in a place conducive to practicing the path, or relying on the abode of gods and humans. At that time, these individuals guard their discipline, and if they do not guard themselves from falling into the lower realms, it is like a hero being bound by iron chains and abandoned in a large mountain ravine, falling into the precipice of the three lower realms, controlled by the power of karma and intense afflictions. At that time, from that terrifying precipice, what means can rescue them? Therefore, the Victorious One, after proclaiming the words of generosity, proclaims the words that follow discipline. Because of this, the Victorious One, who subdues all sinful dharmas, first proclaims the words praising generosity to those to be tamed, and then, in order to not let the merits of generosity and others be wasted, proclaims the words praising discipline. The reason for this is: If merit increases in the field of discipline, The fruit of enjoyment will arise without interruption. Because discipline itself is the basis of all merits, discipline itself is the field. Relying on it, all merits such as generosity are increased, then the continuity of cause and effect, from top to bottom, will not be interrupted in sequence. In an uninterrupted way, the great accumulation of fruits will be enjoyed for a long time. Therefore: Ordinary beings, hearers, and solitary realizers, The determined self and the sons of the Buddhas, The cause of higher rebirth and definite goodness, Other than discipline, there is none. Ordinary beings, hearers born from the words of the Sage, solitary realizers, and the higher rebirth of the sons of the Buddhas, the cause of cyclic happiness, and definite goodness,
Tibetan
་བའང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བའང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཐར་པའི་རྒྱུ་ནི། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གཞན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མི་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་དང་། ཆེན་པོར་སྤྱད་པ་ལས་ནི་ཡི་དྭགས་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་གཉེན་པོ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཆུང་ངུར་སྤྱད་པ་ལས་ནི་ལྷ་དང་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཅིང་དེ་ཉིད་ཁམས་གསུམ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་འབྲིང་དུ་སྤྱད་པ་ལས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་ཆེན་པོར་སྤྱད་པ་ལས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མི་འགྲོགས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་རོ་དང་ལྷན་ཅིག་དང་། །བཀྲ་ཤིས་སྣ་ནག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་བཞིན། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དབང་བྱས་བདག་ཉིད་ཆེ། །དེ་འཆལ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་མི་འདོད། །ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་རོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཞག་ཏུ་མི་གནས་ཤིང་བཀྲ་ཤིས་པའི་དགེ་མཚན་སྣ་ནག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་བཞིན་དུ། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་གཉིས་པར་གནས་པ་དེ་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་མི་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། གང་གིས་གང་ཞིག་གང་ལ་སྤོང་བྱེད་པ། །གསུམ་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་བཤད། །བྱེད་པ་པོ་གང་གིས། སྲོག་གཅོད་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་གང་ཞིག ལས་སུ་བྱ་བའི་གཞི་སེམས་ཅན་གང་ལ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གསུམ་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བཤད་ལ། གསུམ་ལ་ཆགས་པས་སྟོང་སྟེ་འཇིག་རྟེན་འདས། །ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཟིན་ཏེ། གསུམ་པོ་འདི་ཉིད་ལ་ཆགས་པས་སྟོང་ཞིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་དེ་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། སྲིད་མིན་སྲིད་པའི་དཔལ་གྱུར་རྒྱས་སྲས་ཀྱི། །ཟླ་བ་ལས་བྱུང་དྲི་བྲལ་དྲི་མེད་པ། །འདི་ཡང་སྟོན་ཀའི་ཟླ་འོད་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བའི་ཡིད་ཀྱི་གདུང་བ་སེལ་བྱེད་ཡིན། །འདི་ནི་
Chinese
既非快乐也非痛苦之自性的解脱之因，唯有十善业道的自性之戒律。 如此，行使微小的不顺品不善业，中等的不善业，巨大的不善业，将会在饿鬼，畜生，地狱中成熟并体验果报。其对治，行使微小的十善业道，将会获得天人和人的地位，如果以必定从三界中解脱的心来摄持，行使中等的十善业道，将会获得声闻和独觉的菩提。如果以大悲心来摄持，行使巨大的十善业道，将会获得无上菩提。 第二，宣说菩萨的戒律不与不顺品为伴。 如同大海不与尸体为伴， 吉祥不与黑鼻女为伴一样， 如此，以戒律为王的具大者， 不愿与破戒者为伴。 如同大海不与尸体共处一处，吉祥的功德不与黑鼻女共处一样。 如上所说，如此以戒律完全清净为王的具大者，安住于二地，不愿与破戒的戒律共处。 第三，宣说世间和出世间的戒律的差别。 谁以何物于何者而断除， 若有三者之执着，则此戒律， 称为世间的波罗蜜多。 行者以何者，断除杀生等行为，对于作为行为之基础的众生而断除，若有对于此三者的执着，则此戒律称为世间的波罗蜜多。 远离对三者的贪执，即是出世间。 此戒律被智慧的波罗蜜多所摄持，远离对此三者的贪执和显现的执着，则称为出世间的波罗蜜多。 宣说地的功德而作结尾。 非有亦非有之光荣的佛子， 从月亮中生起，无垢且无染， 此亦如秋季的月光一样， 遣除众生意念的痛苦。 此乃是
English
The cause of liberation, which is characterized by neither happiness nor suffering, is none other than the discipline that is the very nature of the path of the ten virtuous actions. Thus, by engaging in minor, moderate, and major non-virtuous actions, which are contrary, one will experience ripening in the realms of pretas, animals, and hells. As an antidote to that, by engaging in minor virtuous actions of the ten virtuous paths, one will attain the status of gods and humans. If one engages in moderate virtuous actions, being completely embraced by the mind that is certain to be liberated from the three realms, one will attain the enlightenment of the Hearers and Solitary Realizers. And if one engages in major virtuous actions, being completely embraced by great compassion, one will attain unsurpassed enlightenment. Secondly, it is taught that the Bodhisattva's discipline does not associate with what is contrary. Just as the ocean does not associate with a corpse, and auspiciousness does not associate with a black-nosed woman, so too, the great one who is lorded over by discipline does not wish to dwell with the immoral. Just as the ocean does not dwell in the same place as a corpse, and auspicious qualities do not dwell with a black-nosed woman, so too, as explained above, the great one who is lorded over by completely pure discipline, who abides on the second ground, does not wish to dwell with immoral discipline. Thirdly, the distinction between worldly and transmundane discipline is taught. Whoever abandons what with what for whom, if there is an objectification of the three, then that discipline is said to be a worldly perfection. Whoever, the agent, abandons what, the action such as killing, for whom, the sentient being who is the basis of the action, if there is an objectification of these three, then that discipline is said to be a worldly perfection. Empty of attachment to the three, it is transmundane. That very discipline, being seized by the perfection of wisdom, being empty of attachment to these three and free from manifest clinging, is called a transmundane perfection. Speaking of the qualities of the ground and concluding: The glorious son of the Victorious One, who is neither existence nor non-existence, arising from the moon, stainless and immaculate, this also, like the autumn moonlight, dispels the suffering of beings' minds. This is