Tibetan
ས་པར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ལ། །ཀུན་ནས་ཤེས་མེད་པར་ནི་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་འགལ་བར་འགྱུར། །མཁྱེན་པོ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་འདི་ལྟའོ་ཞེས་སུ་ཞིག་སྟོན། །གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བློ་གྲོས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་བློ་འཇུག་པ་ན། གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་པས་བློ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བློ་མ་ཞུགས་པས་ནི་ཤེས་བྱ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་ཤེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཉེ་བར་ཞི་ན་མཁྱེན་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངས་ཐུགས་སུ་ཆུད་དོ་ཞེས་གཞན་ལ་སུ་ཞིག་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤང་བ་ནི། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡིས་ཡུལ། །དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་དེ་ཡིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་མདོ་སྡེ་པ་དག་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པའི་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བློ་དེ་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣལ་འབྱོར་པའི་བློ་དེ་ཡིས་ཡུལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་སོ། །ཡང་དག་པར་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚེ་འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་ཀ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ
Chinese
再说，如果不是以量成立，那么，从完全不知到知晓又如何可能呢？这必然是相违的。如果没有智者，你又如何向他人展示“就是这样”呢？当生和灭等戏论寂灭时，那就是诸法的真如。那时，智慧在任何情况下都不会介入其中。如果说，当知识以对境的形态产生时，才能使用“了知对境”这样的措辞，那么，当真如脱离一切戏论时，心识介入其中，又会以何种形态显现呢？因此，由于没有形态，心识无法介入。由于心识没有介入，因此认为能生起以所知真如为对境的定解是不合理的。如果说完全不知就是完全了知真如，这又如何可能呢？这必然是相违的。此外，在现证菩提的阶段，如果心和心所的活动都寂灭了，由于没有智者，谁又能向他人展示“我已证悟了具有这种特征的真如”呢？这不合理。对于这个问题的回答有两种。首先，驳斥对证悟无生的不合理之处：当是无生之体性，且心识亦离生灭时， 尔时依彼等， 说彼证彼性。 犹如心之显现为任何对境之相， 彼能遍知彼， 如是立名乃依于近取。 犹如心识显现为蓝色等对境之相，经部师们说，心识能遍知蓝色等对境，同样地，当真如是无生之自性，并且具有对境的有瑜伽者的心识也转变为远离生灭的自性时，由于心识依随对境无生的形态，因此，瑜伽者的心识能证悟对境无生的真如，这是依于世俗谛而安立的。实际上，瑜伽者证悟真如时，并非某者证悟某者，因为能知和所知二者皆是无生的。如果那时有分别念，或者
English
Moreover, if it is not established by valid cognition, how can one go from complete ignorance to knowledge? This is contradictory. If there is no knower, how can you show others, "It is like this"? When the elaborations of arising and ceasing are pacified, that is the suchness of all phenomena. At that time, wisdom will not enter into it in any way. If it is said that the term "knowing the object" is used when knowledge arises in the form of an object, then when the mind enters into suchness, which is free from all elaborations, in what form will it appear? Therefore, since there is no form, the mind cannot enter. Since the mind does not enter, it is not reasonable to say that a definite understanding of the object of suchness arises. If it is said that complete ignorance is complete knowledge of suchness, how can that be? It is contradictory. Furthermore, at the stage of manifest enlightenment, if the activities of mind and mental factors are pacified, since there is no knower, who can show others, "I have realized the suchness with such characteristics"? That is not reasonable. There are two answers to this question. First, refuting the unreasonableness of realizing the unborn: When it is the nature of the unborn, and the mind is also free from arising and ceasing, At that time, relying on them, it is said that it realizes that nature. Just as the mind appears as the form of any object, It can fully know it, and the establishment of names relies on proximity. Just as the mind appears as the form of objects such as blue, the Sautrāntikas say that the mind can fully know objects such as blue. Similarly, when suchness is of the nature of unborn, and the mind of the yogi who has an object also transforms into the nature of being free from arising and ceasing, since the mind follows the form of the object unborn, the mind of the yogi realizes the suchness of the object unborn. This is established based on conventional truth. In reality, when a yogi realizes suchness, it is not that someone realizes someone, because both the knower and the known are unborn. If there is conceptual thought at that time, or